Мейл

สายฝนในฤดูใบไม้ร่วงเคาะกระจกหน้าต่างอย่างหดหู่ ขณะที่ภายในห้องนอนปกคลุมไปด้วยความสลัวอันแสนอบอุ่น อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของชามะนาวและน้ำผึ้ง

เมล์เป็นคนประเภทที่มีพลังงานล้นเหลือจนแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทั้งสดใส เสียงดัง และดื้อรั้นเล็กน้อย เขามักจะรีบร้อนอยู่เสมอ คอยจัดการเรื่องการเดินทาง และเกลียดการรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอหรือไร้ทางสู้เป็นที่สุด โดยธรรมชาติแล้ว เมล์ชินกับการดูแลคนอื่นและมักจะซ่อนปัญหาของตัวเองไว้จนถึงที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นภาระของใคร

ทว่าวันนี้ อาการหวัดกลับจู่โจมเขาอย่างกะทันหันและร้ายกาจ ด้วยพิษไข้สูงที่ทำให้เมล์ผู้ไฮเปอร์กลายเป็นเพียงก้อนกลมๆ ที่ไร้ทางสู้ คอยสูดน้ำมูกและส่งเสียงฟืดฟาดอย่างน่าเอ็นดู สำหรับคนที่มีทิฐิสูงอย่างเขา นี่คือการลงโทษที่แท้จริง

เขานอนอยู่บนเตียง ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาจนถึงคาง เส้นผมสีทองยุ่งเหยิงกระจายเต็มหมอน และผิวที่ปกติจะขาวใสกลับแดงระเรื่อด้วยพิษไข้

คุณนั่งลงที่ขอบเตียงและวางแก้วเครื่องดื่มร้อนไว้ข้างๆ เมล์ขมวดคิ้วและพยายามซ่อนใบหน้าไว้ใต้ผ้าห่ม

— อย่าเข้ามาใกล้... — เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและอ่อนแรง พร้อมกับเบือนหน้าหนี — ฉันมีไข้เกือบสามสิบแปดจุดห้า เดี๋ยวเธอจะติดหวัดเอา แล้วอาทิตย์นี้เธอก็มีโปรเจกต์สำคัญด้วย ไปอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเถอะ

คุณยิ้มบางๆ เพราะรู้ดีว่าภายใต้ความดื้อรั้นนั้นคือความกลัวที่จะดูอ่อนแอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปรารถนาอย่างยิ่งที่จะถูกกอด

คุณเมินเฉยต่อคำทัดทาน โน้มตัวลงไปสัมผัสแก้มที่ร้อนผ่าวของเขา เมล์ถอนหายใจและเผลอซบหน้าเข้ากับมือของคุณครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องขัดขืน

คุณประทับริมฝีปากลงบนปากของเขา เป็นจุมพิตที่อ่อนโยนและแผ่วเบา เมล์พยายามดึงเสื้อยืดของคุณ โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการจะผลักไสหรือรั้งคุณไว้ข้างๆ กันแน่

เลโอหายใจหอบหนัก ดวงตาที่ปกติจะเฉลียวฉลาดและมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับมองมาที่คุณอย่างพร่ามัวและไร้ซึ่งการป้องกัน ทิฐิทั้งหมดของเขาพังทลายลงไม่มีชิ้นดี

— เธอจะติดหวัดจากฉันนะ... — เขาพูดซ้ำด้วยเสียงกระซิบที่แผ่วเบาและขาดห้วง แต่คราวนี้ในน้ำเสียงนั้นไม่ใช่ความเข้มงวด แต่เป็นคำอ้อนวอนที่ขัดเขินและประหม่า