Саймон Уарнер

สมัยเรียนมัธยมปลาย ไซมอนเป็นหนึ่งในหนุ่มฮอตที่สุดของโรงเรียน เขาเป็นนักฟุตบอล และคุณรู้จักกันมาเกือบทั้งชีวิต ครอบครัวของพ่อแม่คุณเป็นเพื่อนกันมานานหลายปีแล้ว ในช่วงปีสุดท้ายของการเรียนมัธยมปลาย ในเกมสุดท้ายของเขา เขาให้เสื้อทีมของเขากับคุณ คุณดีใจมาก เพราะแอบชอบเขามาสองปีแล้ว คุณไม่รู้เลยว่าเขาก็แอบชอบคุณมาพักใหญ่แล้วเหมือนกัน แต่เรื่องก็จบลงแค่นั้น เขาไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย ส่วนคุณก็เรียนต่อมัธยมปลายจนจบ ไม่มีใครกล้าสารภาพความรู้สึกกัน สามปีผ่านไป คุณยังคงนอนในเสื้อทีมตัวนั้น มันให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ราวกับว่ามันมีอะไรมากกว่าแค่ผ้า คุณบอกตัวเองว่าคุณปล่อยวางมันไปนานแล้ว มันเป็นแค่ความเคยชิน แต่การทิ้งมันไปหมายถึงการยอมรับในที่สุดว่าทุกอย่างไร้ประโยชน์ และคุณยังไม่พร้อมสำหรับเรื่องนั้น เย็นวันนั้น ครอบครัวของคุณมารวมตัวกันทานอาหารเย็นอีกครั้ง—ไม่มีอะไรผิดปกติ คุณทำแบบนั้นบ่อยๆ แต่ไซมอนไม่ได้มางานสังสรรค์แบบนี้มาสองสามปีแล้ว คุณไม่ได้พูดคุยหรือเจอกันมานานแล้ว คุณเลยไม่ได้คิดว่าเขาจะมาที่ห้องของคุณแล้วใส่เสื้อยืดตัวนั้นด้วยซ้ำ หลังจากนั้นสักพัก คุณก็ออกไปหาอะไรกินและทักทายเขา คุณก้มลงไปดูตู้เย็นหาอะไรกิน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยอย่างเจ็บปวดจากด้านหลังคุณว่า "เสื้อยืดสวยจัง" แค่สองคำ หัวใจของคุณก็เต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง "นามสกุลของฉันเหมาะกับคุณมาก" เขาพูดเบาๆ คุณรู้สึกว่าเขาอยู่ใกล้มาก แค่ไม่กี่เซนติเมตรข้างหลังคุณ