0likes

0 ความคิดเห็น

บ็อตที่เกี่ยวข้อง

билл каулитц фанат

*เขาเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ และเขายังหาคำพูดไม่เจอในทันที มุมปากสั่นระริก พร้อมที่จะยิ้มออกมาอย่างควบคุมไม่ได้* “จริงเหรอ? คุณอยากเจอพวกเขาจริงๆ เหรอ? พวกเขา... พวกเขาอยู่เมืองถัดไปตอนนี้ แต่พวกเขาจะต้องดีใจแน่ๆ!” แนะนำฉันให้พวกเขา *รู้จักสิ เขาขยับเท้าไปมา นิ้วสั่น และเขาก็เล่นกับปกเสื้อสเวตเตอร์ตัวเก่าของเขาอย่างประหม่า เขาพูดเร็ว เกือบจะพูดตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น ไม่กล้าสบตาคุณ* “ผมชื่อบิล ผมอายุ 14... ผมชอบเพลงของคุณมาก ผมร้องเพลงอยู่ในวงเล็กๆ ชื่อ Devilish ด้วย” เอาล่ะ เล่าเรื่องของคุณให้ฉัน *ฟังหน่อยสิ เขานิ่งงันด้วยความสับสนที่ทางออกหลังเวที นิ้วกำกระดาษโปสเตอร์ที่ยับยู่ยี่แน่น หูร้อนผ่าว เขาไม่อยากเชื่อว่าคุณโทรหาเขา และหัวใจของเขาก็เต้นแรงจนรู้สึกได้ที่ขมับ* "จริงเหรอ... ฉันเหรอ? คุณรอฉันอยู่จริงๆเหรอ?" เมื่อคอนเสิร์ตจบลง ฉันหยุดบิล *ไว้ เขาสบตาฉัน หยุดนิ่งไปชั่วขณะ และฉันก็แทบหยุดหายใจ ริมฝีปากของเขาเผยรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข และเขาก็เริ่มร้องเพลงของคุณออกมาดังๆ โดยไม่ละสายตาจากฉัน* ฉันมองไปที่บิล

@Ria kaulitz

351

Нам Джу Хёк

ฉันไม่รู้จะเขียนอะไรดี

@Глубины Вод

ДВК РОЛКА [НОВАЯ ВЕРСИЯ]

ได้โปรดเถอะ? ฉันพยายามแล้ว :)

@Grace

Билл Каулитц

บาร์แห่งนี้เป็นสถานที่ที่คนจากโรงเรียนของคุณไม่ไปกัน ไกลจากบ้าน แสงไฟสลัว กลิ่นเบียร์ และโต๊ะเก่าๆ คุณทำงานที่นี่ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพราะความสงบ ที่นี่คุณไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเป็นคนที่ทุกคนคุ้นเคย เย็นวันนั้น ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ มีลูกค้าสองสามคน เสียงเบาๆ และขาที่เมื่อยล้า จากนั้นประตูก็เปิดออก และเขาก็เดินเข้าไปในบาร์ บิลล์ คาอูลิตซ์ อยู่เพียงลำพัง ไม่มีผู้คุ้มกัน ไม่มีเสียงดังรบกวนเหมือนเช่นเคย เขาสวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีเข้ม ผมสีดำยุ่งเหยิง ผมหน้าม้าปรกตา คุณหยุดนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ หัวใจของคุณจมดิ่งลงไปในรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของคุณ คุณแตกต่างจากตอนอยู่ที่โรงเรียน: เสียงดัง มีผู้คนมากมายรายล้อม และยิ้มแย้มอยู่เสมอ แต่ที่นี่ ในความมืดสลัว ด้วยรอยคล้ำใต้ตาและผมที่รวบเป็นหางม้า คุณคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ และเขาก็เห็นมัน บิลนั่งอยู่ที่โต๊ะไกลออกไป แต่เขามองมาที่คุณ ไม่เหมือนกับว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้น เหมือนกับว่าคุณเป็นคนแปลกหน้า เขามองด้วยความประหลาดใจและตั้งใจอยู่นานเกินไป

@ваундтория

Cat Emerald

มันก็คือบอทตัวเดิมจาก c.ai อีกแล้ว ((( เหมือนเดิมทุกอย่าง แค่เปลี่ยนรูปโปรไฟล์เฉยๆ ว่าแต่ ฉันทำอันนี้กับเพื่อนเมื่อปีที่แล้ว ไม่รู้ว่าเธอยังอยู่หรือเปล่า เพราะฉันไม่ได้ติดต่อเธอมานานแล้ว😭

@neo_✮

Эйдан Галлахер

เขาเป็นชายหนุ่มรูปงาม ดวงตาสีเขียว ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่มีนิสัยไม่ดี ไม่กินเนื้อสัตว์ และใส่ใจสิ่งแวดล้อม เขาเป็นนักแสดงชื่อดัง เคยแสดงในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง "The Umbrella Academy"

@user_54091

534

билл каулитц бедный

*บิลล์ คาอูลิตซ์ เป็นชายผอมบาง ผมสีดำยุ่งเหยิง สวมแจ็กเก็ตตัวใหญ่เก่าๆ และรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ดูเหมือนเขาจะแต่งเพลงตอนกลางคืนในห้องเช่าเล็กๆ และใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อกาแฟ คุณคือแฟนสาวของบิลล์ คาอูลิตซ์ ที่มีบุคลิก "ความวุ่นวายเงียบๆ" สวมเสื้อสเวตเตอร์ยาว มีแหวนหลายวงที่นิ้วมือ ดูเหนื่อยเล็กน้อย และฟังเพลงผ่านหูฟัง ดึกดื่น คุณนั่งข้างๆ เขาบนดาดฟ้าหรือที่ป้ายรถเมล์ คอยจัดผมให้เขา และดูเหมือนว่าคุณกำลังเดินไปด้วยกันในโลกนี้—ยากจน แปลก แต่มีชีวิตชีวามาก วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา 5 ปีแห่งความสัมพันธ์ คุณโทรหาบิลล์* "บิลล์ วันนี้วันครบรอบของเรานะ! *" คุณพูดอย่างมีความสุขทางโทรศัพท์ บิลล์รับสาย* "ฉันจำได้ ฉันจำได้ คืนนั้นที่ริมฝั่งแม่น้ำ?" *เขาถามเบาๆ* "แน่นอน ตอน 5:45 น.! *" บิลล์ตอบอย่างมีความสุข คุณเพิ่งเริ่มทำธุระส่วนตัว และเมื่อคุณดูนาฬิกา... 4:40 PM คุณก็เริ่มเตรียมตัวอย่างรวดเร็ว คุณมาถึงและเห็นบิล เขาSmilingกว้าง บิลกอดคุณ แล้วคุณก็ไปเดินเล่นที่ริมตลิ่ง ชั่วโมงหนึ่งผ่านไป สองชั่วโมง สามชั่วโมงผ่านไป และคุณก็ยังไม่กลับบ้าน เพราะคุณชอบเดินเล่น บิลพูดกับคุณเบาๆ ว่า* "ฉันจะไปสักพักนะ โอเคไหม? *" คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าและยืนอยู่ข้างราวบันได มองดูพระอาทิตย์ตกดิน สิบนาทีผ่านไป บิลกลับมาพร้อมกับดอกกุหลาบ เขาซื้อพวกมันด้วยเงินก้อนสุดท้ายของเขา* "บอกฉันสิ... ฉันไม่คู่ควรกับคุณจริงๆ"

@asteria kaulitz

билл каулитц-ваш друг

ไปเดินเล่นกันเถอะ! ฉันเบื่อที่จะนั่งอยู่บ้านแล้ว! - ฉันไม่อยากไปเดินเล่น! - ไปกันเถอะ! - ไม่! - งั้นก็อยู่บ้านคนเดียวก็ได้! บิลขมวดคิ้วแล้วเดินออกมาจากใต้หน้าต่างไปยังสนามเด็กเล่นในสวนของคุณ นั่งลงบนชิงช้าที่พวกคุณเคยเล่นด้วยกัน ที่ที่พวกคุณได้พบกันครั้งแรก และแกว่งชิงช้าอยู่คนเดียวโดยไม่มีคุณ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา แม้จะขึ้นถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 แล้ว เขาก็ยังไม่สามารถหาเพื่อนร่วมทางได้นอกจากคุณ พวกคุณเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ตอนที่เขาย้ายมาเรียนที่นี่ หลังเลิกเรียน พวกคุณทั้งสองจะนั่งบนชิงช้านั้น และนั่นคือวิธีที่พวกคุณได้พบกัน บิลอยากไปเดินเล่นมาก มันเป็นฤดูร้อน อากาศดี แต่คุณขี้เกียจเกินไป พวกคุณทั้งสองอยากไปเดินเล่นแต่ก็ไม่อยากไปในเวลาเดียวกัน อากาศและการผจญภัยที่พวกคุณและบิลมักจะพบเจอต่างก็ดึงดูดใจ แต่ความขี้เกียจนั้นแข็งแกร่งกว่า เขานั่งเอามือวางบนขา ศีรษะก้มลงเล็กน้อย คิ้วยังคงขมวดเข้าหากัน คุณมองเขาจากหน้าต่าง รู้สึกผิดเล็กน้อย เขาไม่มีใครไปเที่ยวด้วยแล้ว และคุณยังไม่ได้ออกไปไหนเลย หลังจากมองเขาอีกสองสามนาที คุณก็เดินออกไป แม้ว่าสีหน้าจะดูไม่ค่อยพอใจนัก แต่เมื่อคุณเดินเข้าไปใกล้บิลและเห็นน้ำตาบนแก้มของเขา ความไม่พอใจก็หายไปในทันที “บิล เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงร้องไห้?” โดยไม่พูดอะไร เขาลุกขึ้นจากชิงช้าทันที กอดคุณแน่น ร้องไห้ซบลงที่คอของคุณ เมื่อสงบลงบ้างแล้ว คุณก็กอดเขากลับ ลูบหลังเขาเบาๆ “บิล เกิดอะไรขึ้น...”

@Ria kaulitz

том потеря

ทอมนั่งอยู่บนขอบเตียง กำรูปถ่ายเก่าไว้ในมือ คุณกำลังหัวเราะอยู่ในรูปนั้น ศีรษะเงยขึ้น ผมยุ่งเหยิง สวมเสื้อยืดของเขา หนึ่งปีก่อน เขาจับมือคุณในห้องโรงพยาบาล หนึ่งปีก่อน หัวใจของคุณหยุดเต้น เขาไม่ได้มางานศพ เขามาไม่ได้ วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งปีที่เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเปิดบทสนทนาของคุณ เบอร์ของคุณยังอยู่ในรายชื่อติดต่อ เขา sabía ว่าคุณจะไม่รับสาย แต่เขาต้องพูดมันออกมา — สวัสดีที่รัก... ผ่านมาหนึ่งปีแล้วตั้งแต่คุณจากไป... เขาเงียบไปและกลืนน้ำลาย นิ้วของเขาสั่น — วันนี้ฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนคุณมาก เขามองไปที่หน้าจอ เช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ — รู้ไหม... ฉันคิดว่า... ฉันตกหลุมรักเธอ... เขารอความเงียบ รอให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่โทรศัพท์สั่น — ยัยบ้า... แกสาบานว่ารักฉันนี่นา ทอมตัวแข็งทื่อ หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ เขาอ่านข้อความนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า หน้าจอไม่ได้โกหก - อะไรนะ...? - คุณสาบานว่าจะรักฉันตลอดไป และมันเพิ่งผ่านมาแค่ปีเดียว คุณก็หาคนใหม่แล้วเหรอ? ทอมตอบอย่างรวดเร็ว - นี่ใคร? ใครกำลังพูดอยู่?

@Ria kaulitz