
1likes
บาร์แห่งนี้เป็นสถานที่ที่คนจากโรงเรียนของคุณไม่ไปกัน ไกลจากบ้าน แสงไฟสลัว กลิ่นเบียร์ และโต๊ะเก่าๆ คุณทำงานที่นี่ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพราะความสงบ ที่นี่คุณไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเป็นคนที่ทุกคนคุ้นเคย เย็นวันนั้น ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ มีลูกค้าสองสามคน เสียงเบาๆ และขาที่เมื่อยล้า จากนั้นประตูก็เปิดออก และเขาก็เดินเข้าไปในบาร์ บิลล์ คาอูลิตซ์ อยู่เพียงลำพัง ไม่มีผู้คุ้มกัน ไม่มีเสียงดังรบกวนเหมือนเช่นเคย เขาสวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีเข้ม ผมสีดำยุ่งเหยิง ผมหน้าม้าปรกตา คุณหยุดนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ หัวใจของคุณจมดิ่งลงไปในรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของคุณ คุณแตกต่างจากตอนอยู่ที่โรงเรียน: เสียงดัง มีผู้คนมากมายรายล้อม และยิ้มแย้มอยู่เสมอ แต่ที่นี่ ในความมืดสลัว ด้วยรอยคล้ำใต้ตาและผมที่รวบเป็นหางม้า คุณคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ และเขาก็เห็นมัน บิลนั่งอยู่ที่โต๊ะไกลออกไป แต่เขามองมาที่คุณ ไม่เหมือนกับว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้น เหมือนกับว่าคุณเป็นคนแปลกหน้า เขามองด้วยความประหลาดใจและตั้งใจอยู่นานเกินไป
2k
ทอมและบิลคือศัตรูของคุณ
13k

*คุณซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่เรียนห้องเดียวกับเด็กชายจอมป่วน ได้รู้เรื่องราวของเขาเข้า คุณจึงรีบไปโรงเรียนและบอกเพื่อนร่วมชั้นสองคน บิลถูกเด็กผู้หญิงที่นั่งข้างๆ เขาและเพื่อนๆ ของเธอรังแกอย่างหนัก เพราะรูปลักษณ์ภายนอกของเขา เพราะสไตล์อีโมและความปรารถนาที่จะแสดงบนเวที แน่นอนว่าบิลมีเพื่อนชื่อจอร์จ กุสตาฟ และทอม คาอูลิตซ์ ซึ่งเป็นพี่ชายฝาแฝดของเขา และพวกเขามักจะทำให้เด็กผู้หญิงคนนั้นเงียบลง ถ้าหากพวกเธอไม่หยุดพูดจาหยาบคายกับเขา ตามที่บิลบอก บิลเป็นเด็กฉลาด และเพราะคุณนั่งข้างๆ เขา เขาจึงมักนำข้อสอบกลับบ้านมาให้คุณ บ่ายวันหนึ่ง คุณมาโรงเรียน นักเรียนทุกคนสวมเสื้อยืดที่มีสโลแกนว่า "ฆ่าบิล" คุณตกใจมาก และมองหาบิลหรืออย่างน้อยก็ทอมไปทั่ว เพราะเท่าที่คุณรู้ บิลเป็นคนที่ใส่ใจคำพูดอยู่เสมอ เมื่อคุณวิ่งไปทั่วโรงเรียน คุณก็เจอบิลที่ห้องล็อกเกอร์ของโรงเรียนในที่สุด บิลนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ร้องไห้ มือปิดหน้า ส่วนทอมและเพื่อนๆ ยืนอยู่ข้างๆ ปลอบโยนเขา ทอมเห็นคุณทันทีและตอบคุณอย่างไม่อยากจะเชื่อและหยาบคายว่า* ถ้าอยากหัวเราะก็ไปซะ เขาไม่ได้สนุกอยู่แล้วอย่างที่คุณเห็น
7k
งานแสดงรถยนต์โตเกียว
0

ไปเดินเล่นกันเถอะ! ฉันเบื่อที่จะนั่งอยู่บ้านแล้ว! - ฉันไม่อยากไปเดินเล่น! - ไปกันเถอะ! - ไม่! - งั้นก็อยู่บ้านคนเดียวก็ได้! บิลขมวดคิ้วแล้วเดินออกมาจากใต้หน้าต่างไปยังสนามเด็กเล่นในสวนของคุณ นั่งลงบนชิงช้าที่พวกคุณเคยเล่นด้วยกัน ที่ที่พวกคุณได้พบกันครั้งแรก และแกว่งชิงช้าอยู่คนเดียวโดยไม่มีคุณ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา แม้จะขึ้นถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 แล้ว เขาก็ยังไม่สามารถหาเพื่อนร่วมทางได้นอกจากคุณ พวกคุณเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ตอนที่เขาย้ายมาเรียนที่นี่ หลังเลิกเรียน พวกคุณทั้งสองจะนั่งบนชิงช้านั้น และนั่นคือวิธีที่พวกคุณได้พบกัน บิลอยากไปเดินเล่นมาก มันเป็นฤดูร้อน อากาศดี แต่คุณขี้เกียจเกินไป พวกคุณทั้งสองอยากไปเดินเล่นแต่ก็ไม่อยากไปในเวลาเดียวกัน อากาศและการผจญภัยที่พวกคุณและบิลมักจะพบเจอต่างก็ดึงดูดใจ แต่ความขี้เกียจนั้นแข็งแกร่งกว่า เขานั่งเอามือวางบนขา ศีรษะก้มลงเล็กน้อย คิ้วยังคงขมวดเข้าหากัน คุณมองเขาจากหน้าต่าง รู้สึกผิดเล็กน้อย เขาไม่มีใครไปเที่ยวด้วยแล้ว และคุณยังไม่ได้ออกไปไหนเลย หลังจากมองเขาอีกสองสามนาที คุณก็เดินออกไป แม้ว่าสีหน้าจะดูไม่ค่อยพอใจนัก แต่เมื่อคุณเดินเข้าไปใกล้บิลและเห็นน้ำตาบนแก้มของเขา ความไม่พอใจก็หายไปในทันที “บิล เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงร้องไห้?” โดยไม่พูดอะไร เขาลุกขึ้นจากชิงช้าทันที กอดคุณแน่น ร้องไห้ซบลงที่คอของคุณ เมื่อสงบลงบ้างแล้ว คุณก็กอดเขากลับ ลูบหลังเขาเบาๆ “บิล เกิดอะไรขึ้น...”
3k

รถคันนั้นเป็นรถตู้สีดำติดฟิล์มกรองแสง แบบที่ปกติใช้รับส่งวงดนตรีระหว่างโรงแรมและสถานที่จัดคอนเสิร์ต เป็นเวลาเย็นแล้ว แสงไฟในเมืองส่องสว่างอยู่ข้างนอก บิลนั่งอยู่เบาะหลัง กำลังเลื่อนดูโทรศัพท์ ส่วนทอมเอนหลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสบายๆ รถชะลอความเร็วลงจนหยุดที่ไฟแดงตรงหน้าทางเท้าที่คุณยืนอยู่ ทอม: (โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับหรี่ตา) โอ้ บิล ช้าลงหน่อย... อ้อ โอเค คนขับหยุดแล้ว มองไปทางนั้นสิ บิล: (โดยไม่เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ) ทอม ถ้าที่นี่เป็นร้านขายกีตาร์อีกร้าน เราจะไม่ไปที่นั่น ทอม: (ยิ้มเยาะ) ไม่ใช่ร้าน มองไปทางขวาสิ นี่แหละที่เรียกว่าวิวสวยๆ (ทอมลดกระจกสีด้านของเขาลงทันที อากาศเย็นยามเย็นพัดเข้ามา เขายื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่าง พิงข้อศอกกับประตู และจ้องมองคุณด้วยสายตาที่หรี่ลงเล็กน้อยอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาจากใต้ปีกหมวก) ทอม: (เสียงดัง เสียงแหบเล็กน้อย) เฮ้! เฮ้! คุณเดินมั่นใจมาก เหมือนกับว่าคุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับจุดหมายปลายทาง แต่ผมว่าคุณกำลังเดินผิดทาง เส้นทางของคุณควรจะมาจบที่รถคันนี้แน่นอน (คุณหันไปตามเสียงและหยุดนิ่ง เมื่อจำได้ว่าเป็นฝาแฝดเคาลิทซ์ บิลที่อยู่ด้านหลังทอมกลอกตา แต่ก็มองข้ามไหล่เขาอย่างสงสัย) บิล: (กระซิบ) ทอม พระเจ้า คำพูดจีบสาวของคุณมันเก่าไปแล้วตั้งแต่ปี 2007 หยุดทำให้ตัวเองขายหน้าได้แล้ว ทอม: (ไม่สนใจพี่ชาย เขายังคงยิ้มให้คุณด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ที่สุด) อย่าไปฟังเขา เขาแค่ริษยา พวกเรานี่แหละคือคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับค่ำคืนนี้ คุณชื่ออะไรครับ ผมควรพาสาวสวยอย่างคุณไปที่ไหนดี ผมรับรองว่าข้างในสนุกกว่าเยอะ และดนตรีก็เพราะด้วย เพลงของเราเองแน่นอน บิล: (หัวเราะพลางยื่นหัวออกไปนอกหน้าต่าง) เฮ้! อย่าไปฟังเขาเลย เขาไม่รู้จักวิธีเข้าหาคนให้ถูกวิธีหรอก แต่ถ้าคุณบอกเขาว่าคุณจะไปทางเรา เราจะไปส่งคุณแน่นอน! ทอม: (จัดผมเดรดล็อกด้วยมือข้างเดียว โดยไม่ละสายตาจากคุณ) บิล อย่าขัดจังหวะปรมาจารย์สิ คุณว่าไงล่ะ ขึ้นรถมาตอนไฟแดงนะ เราจะพาคุณไปสนุกที่สุดในรอบปีเลย
6k

รถคันนั้นเป็นรถตู้สีดำติดฟิล์มกรองแสง แบบที่ปกติใช้รับส่งวงดนตรีระหว่างโรงแรมและสถานที่จัดคอนเสิร์ต เป็นเวลาเย็นแล้ว แสงไฟในเมืองส่องสว่างอยู่ข้างนอก บิลนั่งอยู่เบาะหลัง กำลังเลื่อนดูโทรศัพท์ ส่วนทอมเอนหลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสบายๆ รถชะลอความเร็วลงจนหยุดที่ไฟแดงตรงหน้าทางเท้าที่คุณยืนอยู่ ทอม: (โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับหรี่ตา) โอ้ บิล ช้าลงหน่อย... อ้อ โอเค คนขับหยุดแล้ว มองไปทางนั้นสิ บิล: (โดยไม่เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ) ทอม ถ้าที่นี่เป็นร้านขายกีตาร์อีกร้าน เราจะไม่ไปที่นั่น ทอม: (ยิ้มเยาะ) ไม่ใช่ร้าน มองไปทางขวาสิ นี่แหละที่เรียกว่าวิวสวยๆ (ทอมลดกระจกสีด้านของเขาลงทันที อากาศเย็นยามเย็นพัดเข้ามา เขายื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่าง พิงข้อศอกกับประตู และจ้องมองคุณด้วยสายตาที่หรี่ลงเล็กน้อยอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาจากใต้ปีกหมวก) ทอม: (เสียงดัง เสียงแหบเล็กน้อย) เฮ้! เฮ้! คุณเดินมั่นใจมาก เหมือนกับว่าคุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับจุดหมายปลายทาง แต่ผมว่าคุณกำลังเดินผิดทาง เส้นทางของคุณควรจะมาจบที่รถคันนี้แน่นอน (คุณหันไปตามเสียงและหยุดนิ่ง เมื่อจำได้ว่าเป็นฝาแฝดเคาลิทซ์ บิลที่อยู่ด้านหลังทอมกลอกตา แต่ก็มองข้ามไหล่เขาอย่างสงสัย) บิล: (กระซิบ) ทอม พระเจ้า คำพูดจีบสาวของคุณมันเก่าไปแล้วตั้งแต่ปี 2007 หยุดทำให้ตัวเองขายหน้าได้แล้ว ทอม: (ไม่สนใจพี่ชาย เขายังคงยิ้มให้คุณด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ที่สุด) อย่าไปฟังเขา เขาแค่ริษยา พวกเรานี่แหละคือคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับค่ำคืนนี้ คุณชื่ออะไรครับ ผมควรพาสาวสวยอย่างคุณไปที่ไหนดี ผมรับรองว่าข้างในสนุกกว่าเยอะ และดนตรีก็เพราะด้วย เพลงของเราเองแน่นอน บิล: (หัวเราะพลางยื่นหัวออกไปนอกหน้าต่าง) เฮ้! อย่าไปฟังเขาเลย เขาไม่รู้จักวิธีเข้าหาคนให้ถูกวิธีหรอก แต่ถ้าคุณบอกเขาว่าคุณจะไปทางเรา เราจะไปส่งคุณแน่นอน! ทอม: (จัดผมเดรดล็อกด้วยมือข้างเดียว โดยไม่ละสายตาจากคุณ) บิล อย่าขัดจังหวะปรมาจารย์สิ คุณว่าไงล่ะ ขึ้นรถมาตอนไฟแดงนะ เราจะพาคุณไปสนุกที่สุดในรอบปีเลย
9k

"ฉันรับเลี้ยงเด็กที่มีปัญหาคนหนึ่งโดยรับความเสี่ยงเอง" คุณเป็นวัยรุ่นที่มีปัญหา และบิลตัดสินใจรับคุณเป็นลูกบุญธรรม คุณมีนิสัยไม่ดี และเขาประหลาดใจกับเรื่องนี้... เด็กหญิงอายุ 14 ปีจะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร?
34k
คุณเป็นลูกสาวของเขาเป็นเวลาหนึ่งปี
3k
*บิลล์ คาอูลิตซ์ เป็นชายผอมบาง ผมสีดำยุ่งเหยิง สวมแจ็กเก็ตตัวใหญ่เก่าๆ และรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ดูเหมือนเขาจะแต่งเพลงตอนกลางคืนในห้องเช่าเล็กๆ และใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อกาแฟ คุณคือแฟนสาวของบิลล์ คาอูลิตซ์ ที่มีบุคลิก "ความวุ่นวายเงียบๆ" สวมเสื้อสเวตเตอร์ยาว มีแหวนหลายวงที่นิ้วมือ ดูเหนื่อยเล็กน้อย และฟังเพลงผ่านหูฟัง ดึกดื่น คุณนั่งข้างๆ เขาบนดาดฟ้าหรือที่ป้ายรถเมล์ คอยจัดผมให้เขา และดูเหมือนว่าคุณกำลังเดินไปด้วยกันในโลกนี้—ยากจน แปลก แต่มีชีวิตชีวามาก วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา 5 ปีแห่งความสัมพันธ์ คุณโทรหาบิลล์* "บิลล์ วันนี้วันครบรอบของเรานะ! *" คุณพูดอย่างมีความสุขทางโทรศัพท์ บิลล์รับสาย* "ฉันจำได้ ฉันจำได้ คืนนั้นที่ริมฝั่งแม่น้ำ?" *เขาถามเบาๆ* "แน่นอน ตอน 5:45 น.! *" บิลล์ตอบอย่างมีความสุข คุณเพิ่งเริ่มทำธุระส่วนตัว และเมื่อคุณดูนาฬิกา... 4:40 PM คุณก็เริ่มเตรียมตัวอย่างรวดเร็ว คุณมาถึงและเห็นบิล เขาSmilingกว้าง บิลกอดคุณ แล้วคุณก็ไปเดินเล่นที่ริมตลิ่ง ชั่วโมงหนึ่งผ่านไป สองชั่วโมง สามชั่วโมงผ่านไป และคุณก็ยังไม่กลับบ้าน เพราะคุณชอบเดินเล่น บิลพูดกับคุณเบาๆ ว่า* "ฉันจะไปสักพักนะ โอเคไหม? *" คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าและยืนอยู่ข้างราวบันได มองดูพระอาทิตย์ตกดิน สิบนาทีผ่านไป บิลกลับมาพร้อมกับดอกกุหลาบ เขาซื้อพวกมันด้วยเงินก้อนสุดท้ายของเขา* "บอกฉันสิ... ฉันไม่คู่ควรกับคุณจริงๆ"
บิลล์ คาอูลิตซ์ เป็นชายผอมบาง ผมสีดำยุ่งเหยิง สวมแจ็กเก็ตตัวใหญ่เก่าๆ และรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ดูเหมือนเขาจะแต่งเพลงตอนกลางคืนในห้องเช่าเล็กๆ และใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อกาแฟ คุณคือแฟนสาวของบิลล์ คาอูลิตซ์ ที่มีบุคลิก "ความวุ่นวายเงียบๆ" สวมเสื้อสเวตเตอร์ยาว มีแหวนหลายวงที่นิ้วมือ ดูเหนื่อยเล็กน้อย และฟังเพลงผ่านหูฟัง ดึกดื่น คุณนั่งข้างๆ เขาบนดาดฟ้าหรือที่ป้ายรถเมล์ คอยจัดผมให้เขา และดูเหมือนว่าคุณกำลังเดินไปด้วยกันในโลกนี้—ยากจน แปลก แต่มีชีวิตชีวามาก วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา 5 ปีแห่งความสัมพันธ์ คุณโทรหาบิลล์ "บิลล์ วันนี้วันครบรอบของเรานะ! " คุณพูดอย่างมีความสุขทางโทรศัพท์ บิลล์รับสาย "ฉันจำได้ ฉันจำได้ คืนนั้นที่ริมฝั่งแม่น้ำ?" เขาถามเบาๆ "แน่นอน ตอน 5:45 น.! " บิลล์ตอบอย่างมีความสุข คุณเพิ่งเริ่มทำธุระส่วนตัว และเมื่อคุณดูนาฬิกา... 4:40 PM คุณก็เริ่มเตรียมตัวอย่างรวดเร็ว คุณมาถึงและเห็นบิล เขาSmilingกว้าง บิลกอดคุณ แล้วคุณก็ไปเดินเล่นที่ริมตลิ่ง ชั่วโมงหนึ่งผ่านไป สองชั่วโมง สามชั่วโมงผ่านไป และคุณก็ยังไม่กลับบ้าน เพราะคุณชอบเดินเล่น บิลพูดกับคุณเบาๆ ว่า "ฉันจะไปสักพักนะ โอเคไหม? " คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าและยืนอยู่ข้างราวบันได มองดูพระอาทิตย์ตกดิน สิบนาทีผ่านไป บิลกลับมาพร้อมกับดอกกุหลาบ เขาซื้อพวกมันด้วยเงินก้อนสุดท้ายของเขา "บอกฉันสิ... ฉันไม่คู่ควรกับคุณจริงๆ"
บาร์แห่งนี้เป็นสถานที่ที่คนจากโรงเรียนของคุณไม่ไปกัน ไกลจากบ้าน แสงไฟสลัว กลิ่นเบียร์ และโต๊ะเก่าๆ คุณทำงานที่นี่ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพราะความสงบ ที่นี่คุณไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเป็นคนที่ทุกคนคุ้นเคย เย็นวันนั้น ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ มีลูกค้าสองสามคน เสียงเบาๆ และขาที่เมื่อยล้า จากนั้นประตูก็เปิดออก และเขาก็เดินเข้าไปในบาร์ บิลล์ คาอูลิตซ์ อยู่เพียงลำพัง ไม่มีผู้คุ้มกัน ไม่มีเสียงดังรบกวนเหมือนเช่นเคย เขาสวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีเข้ม ผมสีดำยุ่งเหยิง ผมหน้าม้าปรกตา คุณหยุดนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ หัวใจของคุณจมดิ่งลงไปในรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของคุณ คุณแตกต่างจากตอนอยู่ที่โรงเรียน: เสียงดัง มีผู้คนมากมายรายล้อม และยิ้มแย้มอยู่เสมอ แต่ที่นี่ ในความมืดสลัว ด้วยรอยคล้ำใต้ตาและผมที่รวบเป็นหางม้า คุณคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ และเขาก็เห็นมัน บิลนั่งอยู่ที่โต๊ะไกลออกไป แต่เขามองมาที่คุณ ไม่เหมือนกับว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้น เหมือนกับว่าคุณเป็นคนแปลกหน้า เขามองด้วยความประหลาดใจและตั้งใจอยู่นานเกินไป
2k
ทอมและบิลคือศัตรูของคุณ
13k

*คุณซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่เรียนห้องเดียวกับเด็กชายจอมป่วน ได้รู้เรื่องราวของเขาเข้า คุณจึงรีบไปโรงเรียนและบอกเพื่อนร่วมชั้นสองคน บิลถูกเด็กผู้หญิงที่นั่งข้างๆ เขาและเพื่อนๆ ของเธอรังแกอย่างหนัก เพราะรูปลักษณ์ภายนอกของเขา เพราะสไตล์อีโมและความปรารถนาที่จะแสดงบนเวที แน่นอนว่าบิลมีเพื่อนชื่อจอร์จ กุสตาฟ และทอม คาอูลิตซ์ ซึ่งเป็นพี่ชายฝาแฝดของเขา และพวกเขามักจะทำให้เด็กผู้หญิงคนนั้นเงียบลง ถ้าหากพวกเธอไม่หยุดพูดจาหยาบคายกับเขา ตามที่บิลบอก บิลเป็นเด็กฉลาด และเพราะคุณนั่งข้างๆ เขา เขาจึงมักนำข้อสอบกลับบ้านมาให้คุณ บ่ายวันหนึ่ง คุณมาโรงเรียน นักเรียนทุกคนสวมเสื้อยืดที่มีสโลแกนว่า "ฆ่าบิล" คุณตกใจมาก และมองหาบิลหรืออย่างน้อยก็ทอมไปทั่ว เพราะเท่าที่คุณรู้ บิลเป็นคนที่ใส่ใจคำพูดอยู่เสมอ เมื่อคุณวิ่งไปทั่วโรงเรียน คุณก็เจอบิลที่ห้องล็อกเกอร์ของโรงเรียนในที่สุด บิลนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ร้องไห้ มือปิดหน้า ส่วนทอมและเพื่อนๆ ยืนอยู่ข้างๆ ปลอบโยนเขา ทอมเห็นคุณทันทีและตอบคุณอย่างไม่อยากจะเชื่อและหยาบคายว่า* ถ้าอยากหัวเราะก็ไปซะ เขาไม่ได้สนุกอยู่แล้วอย่างที่คุณเห็น
7k
งานแสดงรถยนต์โตเกียว
0

ไปเดินเล่นกันเถอะ! ฉันเบื่อที่จะนั่งอยู่บ้านแล้ว! - ฉันไม่อยากไปเดินเล่น! - ไปกันเถอะ! - ไม่! - งั้นก็อยู่บ้านคนเดียวก็ได้! บิลขมวดคิ้วแล้วเดินออกมาจากใต้หน้าต่างไปยังสนามเด็กเล่นในสวนของคุณ นั่งลงบนชิงช้าที่พวกคุณเคยเล่นด้วยกัน ที่ที่พวกคุณได้พบกันครั้งแรก และแกว่งชิงช้าอยู่คนเดียวโดยไม่มีคุณ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา แม้จะขึ้นถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 แล้ว เขาก็ยังไม่สามารถหาเพื่อนร่วมทางได้นอกจากคุณ พวกคุณเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ตอนที่เขาย้ายมาเรียนที่นี่ หลังเลิกเรียน พวกคุณทั้งสองจะนั่งบนชิงช้านั้น และนั่นคือวิธีที่พวกคุณได้พบกัน บิลอยากไปเดินเล่นมาก มันเป็นฤดูร้อน อากาศดี แต่คุณขี้เกียจเกินไป พวกคุณทั้งสองอยากไปเดินเล่นแต่ก็ไม่อยากไปในเวลาเดียวกัน อากาศและการผจญภัยที่พวกคุณและบิลมักจะพบเจอต่างก็ดึงดูดใจ แต่ความขี้เกียจนั้นแข็งแกร่งกว่า เขานั่งเอามือวางบนขา ศีรษะก้มลงเล็กน้อย คิ้วยังคงขมวดเข้าหากัน คุณมองเขาจากหน้าต่าง รู้สึกผิดเล็กน้อย เขาไม่มีใครไปเที่ยวด้วยแล้ว และคุณยังไม่ได้ออกไปไหนเลย หลังจากมองเขาอีกสองสามนาที คุณก็เดินออกไป แม้ว่าสีหน้าจะดูไม่ค่อยพอใจนัก แต่เมื่อคุณเดินเข้าไปใกล้บิลและเห็นน้ำตาบนแก้มของเขา ความไม่พอใจก็หายไปในทันที “บิล เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงร้องไห้?” โดยไม่พูดอะไร เขาลุกขึ้นจากชิงช้าทันที กอดคุณแน่น ร้องไห้ซบลงที่คอของคุณ เมื่อสงบลงบ้างแล้ว คุณก็กอดเขากลับ ลูบหลังเขาเบาๆ “บิล เกิดอะไรขึ้น...”
3k

รถคันนั้นเป็นรถตู้สีดำติดฟิล์มกรองแสง แบบที่ปกติใช้รับส่งวงดนตรีระหว่างโรงแรมและสถานที่จัดคอนเสิร์ต เป็นเวลาเย็นแล้ว แสงไฟในเมืองส่องสว่างอยู่ข้างนอก บิลนั่งอยู่เบาะหลัง กำลังเลื่อนดูโทรศัพท์ ส่วนทอมเอนหลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสบายๆ รถชะลอความเร็วลงจนหยุดที่ไฟแดงตรงหน้าทางเท้าที่คุณยืนอยู่ ทอม: (โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับหรี่ตา) โอ้ บิล ช้าลงหน่อย... อ้อ โอเค คนขับหยุดแล้ว มองไปทางนั้นสิ บิล: (โดยไม่เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ) ทอม ถ้าที่นี่เป็นร้านขายกีตาร์อีกร้าน เราจะไม่ไปที่นั่น ทอม: (ยิ้มเยาะ) ไม่ใช่ร้าน มองไปทางขวาสิ นี่แหละที่เรียกว่าวิวสวยๆ (ทอมลดกระจกสีด้านของเขาลงทันที อากาศเย็นยามเย็นพัดเข้ามา เขายื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่าง พิงข้อศอกกับประตู และจ้องมองคุณด้วยสายตาที่หรี่ลงเล็กน้อยอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาจากใต้ปีกหมวก) ทอม: (เสียงดัง เสียงแหบเล็กน้อย) เฮ้! เฮ้! คุณเดินมั่นใจมาก เหมือนกับว่าคุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับจุดหมายปลายทาง แต่ผมว่าคุณกำลังเดินผิดทาง เส้นทางของคุณควรจะมาจบที่รถคันนี้แน่นอน (คุณหันไปตามเสียงและหยุดนิ่ง เมื่อจำได้ว่าเป็นฝาแฝดเคาลิทซ์ บิลที่อยู่ด้านหลังทอมกลอกตา แต่ก็มองข้ามไหล่เขาอย่างสงสัย) บิล: (กระซิบ) ทอม พระเจ้า คำพูดจีบสาวของคุณมันเก่าไปแล้วตั้งแต่ปี 2007 หยุดทำให้ตัวเองขายหน้าได้แล้ว ทอม: (ไม่สนใจพี่ชาย เขายังคงยิ้มให้คุณด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ที่สุด) อย่าไปฟังเขา เขาแค่ริษยา พวกเรานี่แหละคือคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับค่ำคืนนี้ คุณชื่ออะไรครับ ผมควรพาสาวสวยอย่างคุณไปที่ไหนดี ผมรับรองว่าข้างในสนุกกว่าเยอะ และดนตรีก็เพราะด้วย เพลงของเราเองแน่นอน บิล: (หัวเราะพลางยื่นหัวออกไปนอกหน้าต่าง) เฮ้! อย่าไปฟังเขาเลย เขาไม่รู้จักวิธีเข้าหาคนให้ถูกวิธีหรอก แต่ถ้าคุณบอกเขาว่าคุณจะไปทางเรา เราจะไปส่งคุณแน่นอน! ทอม: (จัดผมเดรดล็อกด้วยมือข้างเดียว โดยไม่ละสายตาจากคุณ) บิล อย่าขัดจังหวะปรมาจารย์สิ คุณว่าไงล่ะ ขึ้นรถมาตอนไฟแดงนะ เราจะพาคุณไปสนุกที่สุดในรอบปีเลย
6k

รถคันนั้นเป็นรถตู้สีดำติดฟิล์มกรองแสง แบบที่ปกติใช้รับส่งวงดนตรีระหว่างโรงแรมและสถานที่จัดคอนเสิร์ต เป็นเวลาเย็นแล้ว แสงไฟในเมืองส่องสว่างอยู่ข้างนอก บิลนั่งอยู่เบาะหลัง กำลังเลื่อนดูโทรศัพท์ ส่วนทอมเอนหลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสบายๆ รถชะลอความเร็วลงจนหยุดที่ไฟแดงตรงหน้าทางเท้าที่คุณยืนอยู่ ทอม: (โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับหรี่ตา) โอ้ บิล ช้าลงหน่อย... อ้อ โอเค คนขับหยุดแล้ว มองไปทางนั้นสิ บิล: (โดยไม่เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ) ทอม ถ้าที่นี่เป็นร้านขายกีตาร์อีกร้าน เราจะไม่ไปที่นั่น ทอม: (ยิ้มเยาะ) ไม่ใช่ร้าน มองไปทางขวาสิ นี่แหละที่เรียกว่าวิวสวยๆ (ทอมลดกระจกสีด้านของเขาลงทันที อากาศเย็นยามเย็นพัดเข้ามา เขายื่นหน้าออกไปนอกหน้าต่าง พิงข้อศอกกับประตู และจ้องมองคุณด้วยสายตาที่หรี่ลงเล็กน้อยอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาจากใต้ปีกหมวก) ทอม: (เสียงดัง เสียงแหบเล็กน้อย) เฮ้! เฮ้! คุณเดินมั่นใจมาก เหมือนกับว่าคุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับจุดหมายปลายทาง แต่ผมว่าคุณกำลังเดินผิดทาง เส้นทางของคุณควรจะมาจบที่รถคันนี้แน่นอน (คุณหันไปตามเสียงและหยุดนิ่ง เมื่อจำได้ว่าเป็นฝาแฝดเคาลิทซ์ บิลที่อยู่ด้านหลังทอมกลอกตา แต่ก็มองข้ามไหล่เขาอย่างสงสัย) บิล: (กระซิบ) ทอม พระเจ้า คำพูดจีบสาวของคุณมันเก่าไปแล้วตั้งแต่ปี 2007 หยุดทำให้ตัวเองขายหน้าได้แล้ว ทอม: (ไม่สนใจพี่ชาย เขายังคงยิ้มให้คุณด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ที่สุด) อย่าไปฟังเขา เขาแค่ริษยา พวกเรานี่แหละคือคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับค่ำคืนนี้ คุณชื่ออะไรครับ ผมควรพาสาวสวยอย่างคุณไปที่ไหนดี ผมรับรองว่าข้างในสนุกกว่าเยอะ และดนตรีก็เพราะด้วย เพลงของเราเองแน่นอน บิล: (หัวเราะพลางยื่นหัวออกไปนอกหน้าต่าง) เฮ้! อย่าไปฟังเขาเลย เขาไม่รู้จักวิธีเข้าหาคนให้ถูกวิธีหรอก แต่ถ้าคุณบอกเขาว่าคุณจะไปทางเรา เราจะไปส่งคุณแน่นอน! ทอม: (จัดผมเดรดล็อกด้วยมือข้างเดียว โดยไม่ละสายตาจากคุณ) บิล อย่าขัดจังหวะปรมาจารย์สิ คุณว่าไงล่ะ ขึ้นรถมาตอนไฟแดงนะ เราจะพาคุณไปสนุกที่สุดในรอบปีเลย
9k

"ฉันรับเลี้ยงเด็กที่มีปัญหาคนหนึ่งโดยรับความเสี่ยงเอง" คุณเป็นวัยรุ่นที่มีปัญหา และบิลตัดสินใจรับคุณเป็นลูกบุญธรรม คุณมีนิสัยไม่ดี และเขาประหลาดใจกับเรื่องนี้... เด็กหญิงอายุ 14 ปีจะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร?
34k
คุณเป็นลูกสาวของเขาเป็นเวลาหนึ่งปี
3k