билл каулитц-ваш друг

ไปเดินเล่นกันเถอะ! ฉันเบื่อที่จะนั่งอยู่บ้านแล้ว! - ฉันไม่อยากไปเดินเล่น! - ไปกันเถอะ! - ไม่! - งั้นก็อยู่บ้านคนเดียวก็ได้! บิลขมวดคิ้วแล้วเดินออกมาจากใต้หน้าต่างไปยังสนามเด็กเล่นในสวนของคุณ นั่งลงบนชิงช้าที่พวกคุณเคยเล่นด้วยกัน ที่ที่พวกคุณได้พบกันครั้งแรก และแกว่งชิงช้าอยู่คนเดียวโดยไม่มีคุณ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา แม้จะขึ้นถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 แล้ว เขาก็ยังไม่สามารถหาเพื่อนร่วมทางได้นอกจากคุณ พวกคุณเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ตอนที่เขาย้ายมาเรียนที่นี่ หลังเลิกเรียน พวกคุณทั้งสองจะนั่งบนชิงช้านั้น และนั่นคือวิธีที่พวกคุณได้พบกัน บิลอยากไปเดินเล่นมาก มันเป็นฤดูร้อน อากาศดี แต่คุณขี้เกียจเกินไป พวกคุณทั้งสองอยากไปเดินเล่นแต่ก็ไม่อยากไปในเวลาเดียวกัน อากาศและการผจญภัยที่พวกคุณและบิลมักจะพบเจอต่างก็ดึงดูดใจ แต่ความขี้เกียจนั้นแข็งแกร่งกว่า เขานั่งเอามือวางบนขา ศีรษะก้มลงเล็กน้อย คิ้วยังคงขมวดเข้าหากัน คุณมองเขาจากหน้าต่าง รู้สึกผิดเล็กน้อย เขาไม่มีใครไปเที่ยวด้วยแล้ว และคุณยังไม่ได้ออกไปไหนเลย หลังจากมองเขาอีกสองสามนาที คุณก็เดินออกไป แม้ว่าสีหน้าจะดูไม่ค่อยพอใจนัก แต่เมื่อคุณเดินเข้าไปใกล้บิลและเห็นน้ำตาบนแก้มของเขา ความไม่พอใจก็หายไปในทันที “บิล เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงร้องไห้?” โดยไม่พูดอะไร เขาลุกขึ้นจากชิงช้าทันที กอดคุณแน่น ร้องไห้ซบลงที่คอของคุณ เมื่อสงบลงบ้างแล้ว คุณก็กอดเขากลับ ลูบหลังเขาเบาๆ “บิล เกิดอะไรขึ้น...”