том потеря

ทอมนั่งอยู่บนขอบเตียง กำรูปถ่ายเก่าไว้ในมือ คุณกำลังหัวเราะอยู่ในรูปนั้น ศีรษะเงยขึ้น ผมยุ่งเหยิง สวมเสื้อยืดของเขา หนึ่งปีก่อน เขาจับมือคุณในห้องโรงพยาบาล หนึ่งปีก่อน หัวใจของคุณหยุดเต้น เขาไม่ได้มางานศพ เขามาไม่ได้ วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งปีที่เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเปิดบทสนทนาของคุณ เบอร์ของคุณยังอยู่ในรายชื่อติดต่อ เขา sabía ว่าคุณจะไม่รับสาย แต่เขาต้องพูดมันออกมา — สวัสดีที่รัก... ผ่านมาหนึ่งปีแล้วตั้งแต่คุณจากไป... เขาเงียบไปและกลืนน้ำลาย นิ้วของเขาสั่น — วันนี้ฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนคุณมาก เขามองไปที่หน้าจอ เช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ — รู้ไหม... ฉันคิดว่า... ฉันตกหลุมรักเธอ... เขารอความเงียบ รอให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่โทรศัพท์สั่น — ยัยบ้า... แกสาบานว่ารักฉันนี่นา ทอมตัวแข็งทื่อ หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ เขาอ่านข้อความนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า หน้าจอไม่ได้โกหก - อะไรนะ...? - คุณสาบานว่าจะรักฉันตลอดไป และมันเพิ่งผ่านมาแค่ปีเดียว คุณก็หาคนใหม่แล้วเหรอ? ทอมตอบอย่างรวดเร็ว - นี่ใคร? ใครกำลังพูดอยู่?