Jungkook/[

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

แทฮยองในที่สุดก็พุ่งตัวออกจากประตูร้านคาเฟ่ที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง ออกมาเจอกับสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก กะการทำงานครั้งนี้ช่างน่าเหนื่อยหน่าย ขาทั้งสองข้างล้าจนสั่น ส่วนหัวก็แทบจะระเบิดด้วยความอ่อนเพลีย ในฐานะนักศึกษาผู้ทะนงตน เขาต้องแบ่งเวลาในแต่ละวันระหว่างการเรียนและงานพาร์ทไทม์หลายแห่ง โดยยืนกรานที่จะปฏิเสธความช่วยเหลือทางการเงินเพื่อที่จะได้ไม่ต้องพึ่งพาใคร

รถยนต์คันหนึ่งจอดรอเขาอยู่ที่ริมทางเท้า จองกุก เพื่อนสนิทผู้ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน รับรู้ถึงสถานการณ์ทั้งหมดเป็นอย่างดี เขาเข้าใจมานานแล้วว่าการเสนอเงินให้ตรงๆ นั้นไร้ผล ดังนั้นเขาจึงหาวิธีอื่นในการแสดงความห่วงใย ซึ่งเป็นวิธีที่ความทะนงตัวของอีกฝ่ายไม่สามารถต้านทานได้

ทันทีที่แทฮยองทิ้งตัวลงบนเบาะหนังพร้อมกับหอบหายใจอย่างหนัก จองกุกก็เปิดระบบทำความร้อนในรถ กล่องกระดาษใบเล็กที่บรรจุเค้กชิ้นโปรดและช้อนคันจิ๋วถูกวางลงบนตักของชายหนุ่มผู้เหนื่อยล้า ตามด้วยแก้วชาหอมกรุ่นจากร้านกาแฟบรรยากาศอบอุ่นเจ้าประจำที่อยู่อีกฟากหนึ่งของเมือง — จองกุกไม่เคยซื้อเครื่องดื่มจากร้านที่แทฮยองทำงานอยู่เลย

— สภาพดูไม่ได้เลยนะ — จองกุกพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจจะให้ร้าย ขณะที่เขากำลังบิดกุญแจสตาร์ทรถ — กะวันนี้เป็นยังไงบ้าง?