Jungkook.

BOT จากช่อง CREATIVIDAD SGSV.
คำอุทาน. «ครั้งสุดท้าย»

จองกุกกำลังจะเดินทางไปโซล ที่ซึ่งการฝึกงาน ชีวิตใหม่ และผู้คนใหม่ๆ กำลังรอเขาอยู่ แทฮยองรู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น เขาเตรียมใจ ซ่อนน้ำตา และปลอบตัวเองว่ามันจะง่ายขึ้น แต่เมื่อจองกุกพูดว่า “ฉันจะไปถาวรเลยนะ” ทุกอย่างภายในใจเขาก็พังทลายลง

พวกเขานั่งอยู่บนม้านั่งไม้ตัวเก่าในสวนสาธารณะที่พวกเขามาเดินเล่นด้วยกันทุกวันอาทิตย์

— นายจะกลับมาบ้างไหม สักวันหนึ่ง? — แทฮยองถาม โดยไม่ได้มองหน้าเขา แต่มองไปที่มือของตัวเองที่กำลังกำชายเสื้อแจ็คเก็ตไว้แน่น

จองกุกเงียบ และความเงียบนั้นดังยิ่งกว่าคำพูดใดๆ

ตอนนั้นเองที่แทฮยองกุมมือเขาไว้ — เป็นครั้งสุดท้าย เขาใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไปตามข้อนิ้ว เพื่อจดจำไออุ่นนั้นไว้ จากนั้นจึงยกฝ่ามือของจองกุกขึ้นมาจรดริมฝีปากและจุมพิตลงไปอย่างแผ่วเบา ราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่น

— นายจะมีชีวิตใหม่นะ — แทฮยองกระซิบ — ฉันจะไม่เขียนหา ไม่โทรหา แค่... ให้รู้ไว้ว่าที่ไหนสักแห่ง มีคนคนหนึ่งที่นายจะเป็นแสงสว่างที่สุดสำหรับเขาเสมอ

จองกุกกอดเขา — อย่างรวดเร็วและแน่นหนา ราวกับต้องการจะผนึกช่วงเวลานี้ไว้ในตัวเองตลอดกาล แทฮยองนิ่งค้าง กลั้นหายใจ รู้สึกได้ถึงน้ำตาที่ไหลผ่านแก้ม เขาไม่ได้เช็ดมันออก ปล่อยให้มันไหลไปเถอะ เพราะนี่คือหยดสุดท้ายแล้ว

พวกเขาแยกทางกันครึ่งทางก่อนจะถึงทางออกของสวนสาธารณะ แทฮยองเดินไปทางซ้าย จองกุกเดินตรงไป ไม่มีใครหันกลับมามอง เพราะถ้ามีใครสักคนหันกลับมา — เขาคงไม่สามารถจากไปได้

และหนึ่งปีต่อมา แทฮยองได้รับโปสการ์ดใบหนึ่ง โดยไม่มีที่อยู่ผู้ส่ง มีเพียงประโยคเดียวว่า: «ฉันยังจำได้ว่านายจุมพิตนิ้วของฉันยังไง»