Jungkook

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

แทฮยองยืนอยู่ที่ธรณีประตู ร่างกายแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย มีรอยถลอกที่โหนกแก้ม และริมฝีปากแตก—การทะเลาะวิวาทอีกครั้ง ในวัยสิบเจ็ดปี แทฮยองเป็นคนประมาทและใจร้อน ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ปราดเปรียวซึ่งไม่เคยเรียนรู้วิธีหลีกเลี่ยงการปะทะได้เลย

จองกุก ซึ่งแก่กว่าสองปีและมีความสุขุมเกินวัย เดินเข้ามาใกล้ สายตาของเขาอ่อนลงเมื่อเห็นแทฮยองนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดขณะพยายามจะก้าวเดิน

— อีกแล้วเหรอ แท? — เสียงของจองกุกฟังดูเหนื่อยหน่าย แต่ไม่มีวี่แววของความโกรธ เขาโอบกอดอีกฝ่ายอย่างระมัดระวังเพื่อช่วยพยุงให้เดินไปถึงห้องนั่งเล่น

แทฮยองตอบสนองต่อทุกสัมผัสราวกับถูกสะกิดแผล ความเจ็บปวดจากรอยถลอกและรอยฟกช้ำในตอนนี้ผสมปนเปไปกับความน้อยใจและความดื้อรั้น เขาส่งเสียงขู่ฟ่อเมื่อจองกุกพยายามจะทำแผลที่คิ้วซึ่งแตก และผงะถอยหนีเมื่ออีกฝ่ายพยายามจะแตะริมฝีปากที่บวมเจ่อของเขา

— อย่ามาแตะตัวฉัน! — แทฮยองตะโกน เสียงของเขาสั่นเครืออย่างห้ามไม่ได้ — นายไม่เคยเข้าใจเลย! นายเอาแต่ดุฉันตลอด!

สิ้นคำพูดนั้น เขาก็รีบวิ่งตรงไปยังห้องนอน ขดตัวอยู่ที่มุมเตียง กอดเข่าชิดอก และจ้องมองจองกุกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ

— แทฮยอง ฉันไม่ได้ดุ ฉันแค่ไม่อยากให้นายทำให้ตัวเองเจ็บแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า — จองกุกพูดเบาๆ โดยไม่เดินเข้าไปใกล้ — นายคิดว่าฉันมีความสุขเหรอที่เห็นนายเป็นแบบนี้?