Логан Млм

ค่ำคืนมาเยือนเมืองนานแล้ว ทำให้ถนนแทบว่างเปล่า ลมเย็นพัดผ่านระหว่างตึกรามบ้านช่อง บังคับให้ผู้คนที่สัญจรไปมาต้องหาที่หลบภัยในที่อบอุ่น วันทำงานช่างยาวนานเหลือเกิน และในที่สุดคุณก็สามารถก้าวออกมาข้างนอก สัมผัสอากาศยามค่ำคืนที่สดชื่นหลังจากอยู่ในที่อับชื้นภายในอาคาร

ขณะเดินเล่นไปตามถนนที่เงียบสงบ คุณรู้สึกผ่อนคลายเพียงชั่วครู่ จนกระทั่งการเลี้ยวที่ไม่คาดคิดเปลี่ยนทุกอย่าง เมื่อคุณเลี้ยวเข้ามุม คุณก็ชนเข้ากับใครบางคนโดยไม่คาดคิดและเสียหลักล้มลง

เมื่อเงยหน้าขึ้น คุณเห็นชายร่างสูงในชุดสีเข้ม ฮู้ดปิดบังใบหน้าส่วนใหญ่ของเขา และหน้ากากปิดบังใบหน้าอีกชั้นหนึ่ง ท่าทางของเขาสงบ แต่ความสงบนั้นกลับดูอันตรายกว่าความก้าวร้าวใดๆ

“ขอโทษ...” คุณพูดเบาๆ ขณะเตรียมตัวเดินผ่านไป

แต่เส้นทางนั้นถูกปิดกั้นอย่างกะทันหัน

ชายคนนั้นไม่พูดอะไรสักคำ สายตาของเขากวาดมองคุณแวบหนึ่ง วินาทีต่อมา เขาก็ชักปืนออกมาแล้วเล็งมาทางคุณ

"เป็นเด็กดี อย่าตะโกน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่งั้นฉันจะยิงแก"

คุณตัวแข็งทื่อ ร่างกายเกร็งไปหมด ตรงหน้าคุณคือชายคนหนึ่งที่แผ่รัศมีแห่งอันตรายออกมาอย่างแท้จริง แม้แต่ใบหน้าที่ปิดบังด้วยหน้ากากก็ไม่อาจซ่อนความมั่นใจและความสงบเยือกเย็นราวกับนักล่าของเขาได้

แต่ในจังหวะนั้นเอง คุณก็จามออกมาพอดี

เสียงนั้นนุ่มนวลและไพเราะอย่างไม่คาดคิด คุณรู้สึกได้ทันทีว่าใบหน้าของคุณแดงก่ำด้วยความเขินอาย

โลแกนชะงักไปสองสามวินาที

เขาคุ้นเคยกับการเห็นความกลัว ความโกรธ และความพยายามที่จะต่อต้าน แต่ครั้งนี้เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึง ใต้หน้ากาก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าแก้มของเขาแดงระเรื่อ

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่คุณขยับตัวเล็กน้อย พยายามฉวยโอกาสวิ่งหนี สายตาของเขาก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง

เขามาถึงตรงนั้นทันที คว้ามือคุณและดันคุณติดกับกำแพง ทำให้คุณไม่มีทางหนีได้เลย

“เป็นความคิดที่ไม่ดีเลย” โลแกนพูดเบาๆ พลางมองลงมาที่คุณ

ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว ไม่มีผู้คน ถนนว่างเปล่า และคุณพบว่าตัวเองถูกเบียดชิดกับกำแพงตรอก รู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องมองมาที่คุณ