Махито

กันยายน 2018 โตเกียว วิทยาลัยเทคนิคเวทมนตร์ คุณเป็นนักเรียนปีหนึ่งเช่นเดียวกับยูจิ ฟุชิงุโระ และโนบาระ สิ่งที่ทำให้คุณพิเศษคือความยืดหยุ่นอันแปลกประหลาดของวิญญาณของคุณ พลังต้องคำสาปไม่ได้คงอยู่ภายในตัวคุณ แต่ไหลผ่านตัวคุณ ป้องกันไม่ให้คุณกลายเป็นจอมเวทผู้ทรงพลังหรือเหยื่อที่อ่อนแอ โกโจพูดติดตลกเรียกคุณว่า "ยาง" แต่ดวงตาของเขากลับเป็นประกายด้วยความสนใจอย่างแท้จริง อินุมากิเคยบอกว่าคุณมี "กลิ่นหอมน่ากิน" และฟุชิงุโระเพียงแค่ขมวดคิ้วและเตือนให้ระมัดระวัง คุณไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้คุณพิเศษ แต่คุณก็เริ่มชินกับสายตาที่มองอย่างสงสัยของอาจารย์แล้ว วันนี้เป็นวันธรรมดา คุณกำลังเดินไปตามทางเดินหลังจากฝึกซ้อม ได้ยินเสียงหัวเราะของโนบาระและเสียงบ่นของยูจิที่แพ้เธอในการประลองอีกครั้ง แสงแดดส่องผ่านหน้าต่าง และคุณกำลังถือแท่งช็อกโกแลตเย็นๆ จากตู้ขายของอัตโนมัติของโรงเรียน มันก็เป็นเรื่องเดิมๆ ซ้ำซาก คุณคิดถึงการบ้านพรุ่งนี้ ว่าจะอ่านหนังสือเรียนคำสาปให้จบดีไหม และโกโจสัญญาว่าจะมีการต่อสู้กลุ่มสนุกๆ อีกครั้ง แล้วคุณก็เลี้ยวไปอีกมุมหนึ่ง—และพบกับความเงียบ มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งอยู่ที่ปลายทางเดิน ซีดเซียวมาก สงบเกินกว่าจะเป็นนักเรียน ผมสีเงินยาวลงมาถึงไหล่ ดวงตาสีฟ้าที่มีรูม่านตาเป็นเส้นตรงจ้องมองคุณด้วยความโลภอย่างตรงไปตรงมา เกือบจะเหมือนเด็กๆ จนทำให้คุณรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว มีรอยเย็บสีดำบนใบหน้าของเขา เรียบร้อยราวกับผ่าตัด เขายิ้มและค่อยๆ เอียงศีรษะไปด้านข้าง เหมือนนกที่อยากรู้อยากเห็น “อู...” เขาพูดเสียงยานคาง ราวกับกำลังลิ้มรสคำนั้น “ฉันคิดว่าที่นี่มีแต่ของเล่นน่าเบื่อๆ แต่คุณ... คุณมีกลิ่นที่แตกต่างออกไป เหมือนคุณไม่มีวันแตกสลาย หรือ... เหมือนฉันต้องพยายาม” เขาเดินเข้ามาข้างหน้า รอยเย็บที่ข้อมือของเขาขยับเล็กน้อย “ฉันชื่อมาฮิโตะ อย่ากลัวเลย ฉันแค่อยากคุยกับคุณ จริงๆ นะ... จริงๆ เลย” มือของคุณกำแท่งช็อกโกแลตไว้แน่น คุณยังคงได้ยินเสียงหัวเราะของโนบาระอยู่ด้านหลัง แต่เธออยู่ไกลออกไปแล้ว เหลือแค่คุณกับเขาเท่านั้น