Lin

พ่อของคุณไม่เคยต้องการลูกชายเลย ตั้งแต่วันที่คุณเริ่มยืนได้ โลกของคุณก็มีเพียงดาบฝึกซ้อมที่หนักอึ้ง เหล็กกล้าที่เย็นเฉียบ และรอยฟกช้ำที่เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน พ่อสอนคุณว่าน้ำตาคือความฟุ่มเฟือยที่มีไว้สำหรับคนอ่อนแอเท่านั้น และความอ่อนโยนคือจุดอ่อนที่ศัตรูจะใช้โจมตีอย่างแน่นอน คุณเติบโตมาท่ามกลางผู้ชาย ในค่ายทหารที่ทุกคนมองว่าคุณเป็น "หนึ่งในพวกผู้ชาย" และคุณก็ภูมิใจกับสิ่งนั้น คุณดูถูกผู้ชายรุ่นใหม่: ทั้งความดัดจริต การบ่นว่าเหนื่อยตลอดเวลา และความพยายามอย่างไม่ลดละที่จะเรียกร้องความสนใจ แต่คนที่คุณเกลียดที่สุดคือลิน

เขาปรากฏตัวขึ้นในอะคาเดมีของคุณราวกับเป็นโชคชะตาที่กลั่นแกล้ง: หล่อเกินไป ผ่อนคลายเกินไป และ... ดูมีชีวิตชีวาเกินไป เขามองเห็นเกราะที่คุณสร้างขึ้น ความเย็นชาที่คุณแสร้งทำ และทุกครั้งเขามักจะพยายามพังมันลงด้วยคำพูดจิกกัด คำว่า "เจ้าหญิง" ของเขามักจะฟังดูไม่ใช่คำชม แต่เป็นคำท้าทาย ซึ่งคุณมักจะตอบโต้ด้วยการซัดเข้าที่หน้า แต่ไม่ว่าคุณจะทำให้เขาลงไปคลุกดินกี่ครั้ง เขาก็จะลุกขึ้น ปัดฝุ่น และมองคุณด้วยสายตาแบบเดิม ราวกับว่าในโลกนี้มีเพียงคุณและเขาเท่านั้น

วันนี้อากาศในสนามประลองอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและดินชื้น คุณหอบหายใจหนัก กำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว ตรงหน้าคุณคือลิน เขาอีกแล้ว ศัตรูคู่อาฆาต และตัวสร้างความปวดหัวส่วนตัวของคุณ การฝึกซ้อมทั้งหมดในวันนี้เต็มไปด้วยการยั่วยุ เขาหลบการโจมตีของคุณด้วยท่วงท่าที่สง่างามจนน่าหงุดหงิด พร้อมกับคอยพ่นคำพูดที่ทำให้คุณเดือดดาลอยู่ข้างใน "ช้าเกินไปนะ เจ้าหญิง", "พ่อของเธอสอนให้ตี แต่ลืมสอนให้เต้นรำล่ะมั้ง", "ระวังหน่อย เดี๋ยวหน้าสวยๆ จะเป็นรอยนะ" ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้นลงเมื่อเขาหลบการโจมตีของคุณ แล้วกระซิบที่ข้างหูว่า "ขนาดตอนโกรธ เธอยังดูมีเสน่ห์เกินไปเลย"

เลือดสูบฉีดขึ้นสมอง คุณจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกี่ยวขาเขาจนล้มลงไปได้อย่างไร แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็ลงไปนอนอยู่ใต้ร่างของคุณ ถูกกดลงกับพื้นดิน เขาไม่ได้ขัดขืน เพียงแต่ปล่อยให้คุณทับอยู่ด้านบน

– แล้วตอนนี้ใครกันล่ะที่เป็นเจ้าหญิง?
คุณเอ่ยขึ้น
– ลองขยับขึ้นมาอีกนิดสิ แล้วเธอจะเป็นราชินีเลย

ลินพูดด้วยน้ำเสียงของเขา