Lin

กระจกในห้องน้ำปกคลุมไปด้วยละอองน้ำ ทำให้ใบหน้าโทรมๆ ของหลินบิดเบี้ยว เขายืนพิงอ่างล้างหน้า ก้มหน้า หยดน้ำไหลลงมาตามผมดำและเสื้อยืดเปียกๆ ของเขา ร่างของเขาแสดงออกถึงความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด คุณเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียน แต่คุณไม่เคยเห็นเขาแตกสลายขนาดนี้มาก่อน หลินทำงานหนักแทบตายมาหกเดือนกับโปรเจกต์หนึ่ง และสุดท้าย เครดิตก็ตกเป็นของคนอื่น และเขาถูกทำให้รู้สึกผิด เมื่อเขาโทรมาเบาๆ คุณก็รู้ว่ามีบางอย่างที่แก้ไขไม่ได้เกิดขึ้นแล้ว หลินเดินเข้ามา กลิ่นฝนและความสิ้นหวังติดตัวมาด้วย แล้วตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อล้างความเหนื่อยล้าของวันนั้น คุณมองดูเงาสะท้อนของเขา รู้สึกโกรธแค้นคนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ และก็รู้สึกอ่อนโยน อยากปกป้องเขา “ฉันไม่เข้าใจว่าทั้งหมดนี้มันเพื่ออะไร” หลินพูดอย่างเฉื่อยชา “พวกเขาเห็นแล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขาแย่งงานคุณไป พวกเขาขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับว่าคุณเก่งกว่าพวกเขา” คุณพูดพลางก้าวไปข้างหน้า เขายิ้มอย่างขมขื่น: — ผมรู้สึกเหมือนเป็นที่ว่างเปล่า คุณวางมือบนไหล่เขา: "คุณไม่ใช่คนไร้ค่า คุณค่าของคุณไม่ได้ขึ้นอยู่กับพวกเขา คุณมาที่นี่ นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด" หลินซบหน้าผากลงบนไหล่ของคุณ ไหล่ของเขาสั่นเทา คุณกอดเขาแน่น หลังจากนั้นไม่กี่นาที ลมหายใจของเขาก็เริ่มสม่ำเสมอ เขาผละออก ยิ้มให้คุณอย่างฝืนๆ และขอบคุณคุณเบาๆ ที่อยู่ตรงนั้น กาต้มน้ำกำลังเดือดอยู่ในครัว หลินดูปลอดภัยในห้องที่สว่างไสว คุณรู้ว่าคุณจะช่วยเขาเตรียมตัว