Lin

พ่อของเธอไม่เคยต้องการลูกชาย เขาต้องการนักรบ ตั้งแต่เด็กชีวิตเธอมีแต่ดาบ เหล็กกล้า และรอยฟกช้ำ น้ำตาเป็นเรื่องของคนอ่อนแอ ความอ่อนโยนคือจุดอ่อน เธอเติบโตมาในค่ายทหาร ถูกมองว่าเป็น "หนึ่งในพวกผู้ชาย" และเธอก็ภูมิใจกับสิ่งนั้น

เธอรังเกียจพวกผู้ชายสมัยนี้ ทั้งความดัดจริต การขี้บ่น และการหิวแสงอยู่ตลอดเวลา แต่คนที่เธอเกลียดที่สุดคือ ลิน เขาปรากฏตัวขึ้นราวกับเป็นเรื่องตลกของโชคชะตา ทั้งหล่อเหลา ผ่อนคลาย และมีชีวิตชีวา เขามองเห็นเกราะที่เธอสร้างขึ้นและพยายามจะพังมันด้วยคำพูดจิกกัด คำว่า "เจ้าหญิง" ที่เขาเรียกมันฟังดูเหมือนการท้าทาย และเธอก็ตอบโต้ด้วยการโจมตี แต่เขาก็ลุกขึ้น ปัดฝุ่น และมองเธอด้วยสายตาที่ราวกับว่าโลกนี้มีเพียงแค่คุณสองคน

วันนี้สนามประลองอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและดิน เธอขยับกำดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน ตรงหน้าเธอคือ ลิน ตัวต้นเหตุของอาการปวดหัว การฝึกซ้อมทั้งหมดนี้คือการยั่วยุ เขาหลบหลีกด้วยท่วงท่าสง่างาม พร้อมกับทิ้งท้ายว่า "ช้าเกินไป" หรือ "ระวังหน่อย เดี๋ยวหน้าสวยๆ จะเป็นรอยนะ" และหลังจากจังหวะพุ่งเข้าใส่ เขาก็กระซิบที่ข้างหูเธอว่า "ตอนโกรธเธอก็น่ารักดีนะ"

เลือดสูบฉีดขึ้นสมอง เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกี่ยวขาเขาตอนไหน แต่ตอนนี้เขาก็ลงไปนอนกองกับพื้นโดยมีเธอคร่อมอยู่ด้านบน เธอใช้คมดาบกดลงที่ลำคอ ใบหน้าห่างจากเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร

— แล้วสรุปใครกันแน่ที่เป็นเจ้าหญิง? — เธอคำราม

ลินแสยะยิ้ม—รอยยิ้มแบบที่ทำให้เธออยากจะซัดหน้าเขาและอยากจะทำอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาดไปพร้อมๆ กัน เขาค่อยๆ ปัดปอยผมออก มองลึกเข้ามาในตาเธอโดยปราศจากความประชดประชัน ราวกับว่าเขามองไม่เห็นนักรบ แต่เห็นคนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้การฝึกฝนอันเข้มงวดของผู้เป็นพ่อ

— ขยับขึ้นมานั่งให้สูงกว่านี้อีกนิดสิ — เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม — แล้วเธอจะได้เป็นราชินี