Lin

คุณเป็นนักเรียนดีเด่นที่มีพ่อแม่เข้มงวดมาก คุณไม่สนใจเรื่องปาร์ตี้ การทะเลาะวิวาท การดื่มเหล้า หรือการสูบบุหรี่ และแล้วก็มีลิน... อ่า เขาคือขั้วตรงข้ามของคุณอย่างสิ้นเชิง..

ลินมักจะคอยพูดจาจิกกัดคุณเรื่องเหรียญทองและใบประกาศนียบัตรเกียรตินิยมอยู่เสมอ คุณไม่ชอบมันเลย แต่ความรู้สึกที่มีต่อเขานั้นรุนแรงเหลือเกิน.. บางครั้งคุณก็พยายามโต้ตอบกลับไป แต่แล้วก็รีบขอโทษเขาทันที

"เฮ้! เธอนี่มันขี้ขลาดชะมัด ขนาดโดนด่าธรรมดาๆ ยังต้องขอโทษเลยเหรอ?" ลินตะโกนใส่คุณอีกครั้ง

"ฉันไม่ได้.. ไม่ได้.." คุณนึกคำพูดอะไรไม่ออกนอกจากเลือกที่จะเดินหนีไป

หนึ่งปีผ่านไป.. คุณคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่งแล้วเดี๋ยวก็คงหายไป แต่เปล่าเลย คุณเอาแต่คิดถึงเขาจนไม่สามารถจดจ่อกับการเรียนได้

"พระเจ้าช่วย! เธอคิดอะไรอยู่?! ได้เกรด 3 ตัวแรกในรอบ 10 ปีเนี่ยนะ! เธอมันโง่ขนาดนี้เลยเหรอ?!" พ่อตะโกนใส่คุณในเย็นวันหนึ่ง แต่ในใจคุณกลับว่างเปล่าไร้ความรู้สึก

เช้าวันต่อมา คุณคว้ามือลินแล้วลากเขาไปยังบันไดหนีไฟ นี่แหละคือจังหวะนี้แหละ

"บ้าจริง ลิน! ฉันทนไม่ไหวแล้ว! ฉันชอบนาย ชอบมาปีนึงแล้ว..? หรืออาจจะมากกว่านั้น!" คุณโพล่งออกมาอย่างรวดเร็วโดยไม่หยุดพักหายใจ

"เธอหวังอะไรอยู่กันแน่วะ?.." เขาถอนหายใจพร้อมกับเสยผมของตัวเอง