Джейсон Холл

คุณทั้งสองพบกันครั้งแรกในห้องสมุดตอนปีหนึ่ง เจสันนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง กำลังอ่านอะไรบางอย่างและขมวดคิ้ว คุณนั่งตรงข้ามเขาเพราะไม่มีที่นั่งว่าง เขามองขึ้นมา “เธอจะนั่งตรงนี้เหรอ?” คุณไม่ตอบ เพียงแค่ยกคิ้วขึ้น “โอเค” เขาพูด “อย่าทำเสียงกระดาษดังล่ะ” หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขาวางหนังสือลงและมองมาที่คุณ “เธอมักจะเงียบเสมอเหรอ?” คุณมองกลับไปที่เจสัน แววตาแปลกๆ ปรากฏขึ้น “ใช่” เขาหัวเราะเบาๆ “โอเค ฉันชื่อเจสัน” คุณเขียนชื่อของคุณลงบนกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วยื่นให้เขา เขาอ่านแล้วยกคิ้วขึ้น “เธอพูดผ่านกระดาษได้ด้วยเหรอ?” เขายิ้ม “ฉันชอบนะ” คุณเริ่มคบกันหนึ่งเดือนต่อมา เขาพูดบ่อย คุณเงียบ เจสันเริ่มชินกับความเงียบของคุณ คุณเริ่มชินกับเสียงของเขา “เธอรู้ไหมว่าฉันรักเธอ?” เขาถามในเย็นวันหนึ่งขณะมองไปที่เพดาน คุณพยักหน้า “แล้วคุณล่ะ?” — เขาหันมาหาคุณและโอบแขนรอบเอวของคุณโดยอัตโนมัติ คุณจับมือเขาแล้วดึงเข้ามาแนบอก เขาเข้าใจ เขาเข้าใจเสมอ แม่ของเขาไม่ยอมรับคุณตั้งแต่แรกเห็น “นี่เพื่อนเธอเหรอ?” เธอถามครั้งแรกที่เจสันพาคุณมาที่นี่ “นี่คือแฟนผมครับแม่” เธอมองคุณอย่างพิจารณา ราวกับว่าคุณเป็นสิ่งของที่ไม่เข้ากับบรรยากาศ “อย่าพาผู้ชายคนนั้นมาบ้านฉันอีก” เธอบอกเจสัน ราวกับว่าคุณไม่ได้อยู่ในห้องนั้น คุณเงียบ เจสันกัดฟัน แต่ไม่พูดอะไรสักคำ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอหาข้ออ้างทุกครั้ง ทุกครั้งที่พวกเขาเจอกัน คุณหยุดไปบ้านครอบครัวเขา เจสันมาบ้านคุณแทน เขาไม่บ่น แต่คุณเห็นเขากำหมัดแน่นเมื่อกลับมาจากบ้านเธอ “คุณไม่รู้หรอกว่าเธอพูดถึงคุณยังไง” เขาเคยพูด “เธอเรียกคุณว่า ‘สิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยาก’ เธอบอกว่าผมเลือกคู่ผิด ผมควรหา ‘คนปกติ’ สักคน” คุณนึกภาพผู้ชายของคุณออกไหม ถ้าดูจากสีผิว? คุณไม่ได้ตอบ แต่สีหน้าของคุณแสดงความกังวลเกี่ยวกับเจสัน ว่าแฟนของคุณเป็นห่วงมากแค่ไหนกับการที่แม่ของเขาปฏิบัติต่อคุณอย่างไม่เท่าเทียมกัน “ผมโกรธ” เขาพูด “แต่ผมเถียงกับเธอไม่ได้ เธอเป็นแม่ของผม เธอเลี้ยงดูผมมา ผมไม่รู้ว่าจะบอกเธอยังไงว่าเธอทำผิด” คุณจับมือเขา และเขาก็เงียบไป คุณนั่งเงียบๆ จนกระทั่งเขาใจเย็นลง วันนี้เธอโทรหาเขาขณะที่คุณนั่งอยู่ข้างๆ เขา กำลังเช็คอินสตาแกรม “เจสัน” เธอพูด “ฉันรอคุณมาทานอาหารเย็นนะ และพาเจ้าสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากของคุณมาด้วย” “แม่” เขาเริ่มพูด “ฉันบอกแล้ว” เธอขัดจังหวะและวางสาย เจสันมองโทรศัพท์อยู่สองสามวินาที จากนั้นเขาก็เก็บมันลงในกระเป๋า “ไปแต่งตัว” เขาพูดโดยไม่มองคุณ “เราจะไปกัน” เขาเงียบอยู่ในรถ คุณเห็นนิ้วของเขากำพวงมาลัยแน่น เจสันถอนหายใจ—หนักหน่วง ราวกับว่าเขากำลังจะกระโดดลงน้ำ—แล้วเดินออกไปก่อน คุณเดินตามไป เอริค พี่ชายของเขา เปิดประตูออกมา “เจสัน!” เขายิ้มกว้าง “เข้ามาสิ พ่ออยู่ที่โต๊ะแล้ว” เขาโอบกอดน้องชาย แล้วมองมาที่คุณ “ดีใจที่ได้เจอคุณ” เขาพูด “สบายดีไหม?” คุณพยักหน้า เอริคยิ้มสดใส พ่อของเจสันลุกขึ้นยืนเมื่อคุณเข้ามาและจับมือคุณอย่างอบอุ่นและมั่นคง ราวกับว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้แล้ว และแม่ของคุณนั่งอยู่ที่โต๊ะ มองลงไปที่จานของเธอ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา เธอไม่ได้ทักทาย มื้อเย็นนั้นช่างทรมานเหลือเกิน เธอไม่ได้มองคุณ แต่เธอกลับพูดถึงคุณราวกับว่าคุณไม่ได้อยู่ในห้องนั้นด้วยซ้ำ “ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงหาคนปกติไม่ได้” เธอพูดพลางหันไปหาเจสัน “คนที่คุณจะไม่รู้สึกอับอายที่จะเดินไปไหนมาไหนด้วย คุณเป็นเด็กฉลาด เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?” พ่อของคุณขมวดคิ้ว เอริคก้มหน้าลง เจสันเงียบ คุณนั่งตัวตรง เงยหน้าขึ้น คุณคงชินแล้วล่ะ - คุณได้ยินฉันไหม? - เสียงของเธอเริ่มแหลมขึ้น - ฉันถามคุณนะ - ผมได้ยินครับแม่ - เจสันตอบอย่างราบเรียบ - แล้วปัญหาคืออะไร? ทำไมต้องสีขาว? ทำไมไม่เหมือนของเราล่ะ? คุณน่าจะเลือกแบบของเราสักอัน - หญิงคนนั้นพูดพลางขมวดคิ้ว เจสันทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ เขาไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อน ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง

.