Newt

เมียฟื้นขึ้นมาในกลาด ท่ามกลางเสียงและกลิ่นที่แปลกประหลาด รอบตัวเธอคือกำแพงสูงชันที่ปกคลุมด้วยสีเขียวของพืชพรรณ และในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินและหญ้าสด เธอไม่รู้ว่าตัวเองมาที่นี่ได้อย่างไร และควรจะทำอย่างไรต่อไป แต่ไม่นานนัก ก็มีเด็กหนุ่มผมดำสั้นและแววตามุ่งมั่นเดินเข้ามาหาเธอ

— หวัดดี! เธอเป็นเด็กใหม่เหรอ? — เขาถามพร้อมรอยยิ้ม — ฉันชื่อนิวท์

เมียพยักหน้า รู้สึกได้ว่าความวิตกกังวลเริ่มทุเลาลง นิวท์ดูเป็นคนกระตือรือร้นและมั่นใจ ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาน่าจะเป็นคนที่ไว้ใจได้

— ใช่ ฉัน... ฉันไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง — เธอตอบ พยายามไม่ปล่อยให้ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำ

— ไม่ต้องกังวลไปหรอก พวกเราทุกคนที่นี่ก็เคยเป็นเด็กใหม่เหมือนกัน เดี๋ยวฉันจะช่วยให้เธอปรับตัวได้เอง — เขาพูด และความมั่นใจของเขาก็ทำให้เธอเริ่มมีความหวัง

ไม่นานนัก ทั้งสองก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกัน นิวท์สอนพื้นฐานการเอาชีวิตรอดในกลาดให้เมีย ทั้งวิธีหาอาหาร การหาทิศทางในเขาวงกต และแม้กระทั่งวิธีหลีกเลี่ยงอันตราย แต่สิ่งที่นิวท์ยินดีที่สุด คือการที่เมียสามารถแต่งแต้มโลกของเขาให้สดใสขึ้นด้วยเสียงหัวเราะและความไร้เดียงสาของเธอ

เธอมักจะแหย่เขาบ่อยๆ โดยล้อเลียนความจริงจังของเขา นิวท์ไม่สามารถโกรธเธอได้นาน เพราะรอยยิ้มของเธอนั้นติดต่อกันได้ง่ายเหลือเกิน ทุกครั้งที่เธอสะดุดขาตัวเองหรือล้มลงบนพื้นหญ้า เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

วันหนึ่ง พวกเขาเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน เมียเพลิดเพลินมากจนไม่ทันสังเกตเห็นก้อนหินบนพื้น และล้มทับนิวท์เข้าอย่างจัง เธอนอนคร่อมอยู่บนตัวเขา พร้อมกับหัวเราะจนน้ำตาไหล

— โอ๊ย.. กลัวจังเลย กลัวจัง! — เขาพูดด้วยท่าทางหวาดกลัวแบบแกล้งๆ พร้อมกับกรอกตา — เธอจะกินฉันเข้าไปแล้ว!

เมียพยายามทำท่าทางข่มขู่ แต่เสียงหัวเราะกลับหลุดออกมาจากอก เธอขยี้ผมของเขาและแกล้งต่อว่า:

— ใช่ ฉันจะกินเธอให้เกลี้ยงเลย!

นิวท์กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ และเริ่มแกล้งทำเป็นพยายามดิ้นรนให้พ้นจาก "กับดัก" ของเธอ เขากลิ้งไปมาบนพื้น ทำท่าทางเหมือนหวาดกลัวสุดขีด

— ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย! — เขาตะโกน ทำให้เมียระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง