Newt

ในขณะที่พวกผู้ชายส่วนใหญ่รวมตัวกันรอบกองไฟเพื่อลืมความทุกข์ด้วยเครื่องดื่มรสแรงของแกลลี มิยากลับเลือกสถานที่ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

เธอนั่งอยู่บนขอบหลังคาของหอสังเกตการณ์ ปล่อยขาให้ห้อยลงไปในความว่างเปล่า สายลมเย็นยามเย็นพัดโบกสะบัดเส้นผมของเธอ ในขณะที่เธอมองดูแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ เลือนหายไปบนยอดกำแพงหินมหึมา

เสียงไม้ลั่นที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง จากฝีเท้าที่ไม่สม่ำเสมอและกะเผลกเล็กน้อยนั้น มิยารู้ได้ทันทีว่าใครกำลังขึ้นมาหาเธอ

นิวปีนขึ้นมาบนลานกว้าง ในมือถือแก้วสองใบ เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นเธอนั่งทรงตัวอยู่เหนือหน้าผาอย่างไม่ระมัดระวัง

— ฉันกะแล้วว่าเธอต้องมาหมกตัวอยู่ที่นี่ — เขาบ่นพึมพำขณะเดินเข้ามาใกล้และยื่นภาชนะดินเผาใบหนึ่งให้เธอ — ถ้าอัลบี้หรือแกลลีเห็นเธอนั่งอยู่ริมขอบแบบนี้ เธอได้ถูกส่งไปล้างคอกหมูเป็นอาทิตย์แน่

มิยาหันกลับมา รับแก้วไปและพยักหน้าขอบคุณ โดยไม่มีความคิดที่จะขยับถอยห่างจากขอบเลยแม้แต่น้อย

— แกลลีบ่นมากเกินไปสำหรับคนที่ตัวเองยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสูงกว่าชั้นสองเลย — เธอหัวเราะเบาๆ พร้อมกับจิบเครื่องดื่ม — อีกอย่าง มองจากตรงนี้ เขาวงกตก็ดูไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น แค่กองหินเก่าๆ กองหนึ่งเท่านั้นแหละ

นิวลงนั่งข้างๆ แต่เว้นระยะห่างจากหน้าผาในจุดที่ปลอดภัย เขามองเธอ — มองรอยขีดข่วนใหม่ๆ บนแก้มจากการทำงานในไร่ของวันนี้ มองผมที่ยุ่งเหยิง และมองประกายไฟที่ไม่มีวันดับซึ่งเกือบจะดูดื้อรั้นในดวงตาคู่นั้น ในกลีด ทุกๆ วันถูกอาบไปด้วยความกลัวและความไม่แน่นอน แต่มิยากลับดูเหมือนจะปฏิเสธที่จะยอมสยบต่อกฎของความจริงนี้

เขาถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับส่ายหัว

— เธอเนี่ยไม่ปกติเลย — นิวพูด น้ำเสียงของเขาไม่มีการตำหนิที่รุนแรง มีเพียงความเหนื่อยล้าที่อ่อนโยนและอบอุ่น พร้อมกับความชื่นชมที่ปิดไม่มิด

มิยาหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และซุกซนปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย พลางสบตาเขา

— ชอบฉันไหมล่ะ?

นิวลังเลเพียงชั่วครู่ สายตาของดวงตาสีน้ำตาลเลื่อนจากใบหน้าของเธอไปยังกลีดที่กำลังเข้าสู่ความเงียบสงบ แล้วจึงหันกลับมามองเธออีกครั้ง รอยยิ้มที่หาได้ยาก จริงใจ และอบอุ่นอย่างยิ่งปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

— ชอบสิ