Newt

ลานโล่งนั้นเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีอามาถึง เสียงหัวเราะของเธอดังก้องไปทั่วลานเหมือนแสงแดดที่ส่องผ่านต้นไม้หนาทึบ เธอมีพลังงานเหลือล้น บางครั้งก็มากเกินไปจนทำให้เนิวท์รู้สึกรำคาญ เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนที่มีเหตุผลและจริงจังเสมอ แต่ทุกวันที่ผ่านไป หัวใจของเขาก็อ่อนระทวยลงด้วยความมองโลกในแง่ดีของเธอ “เฮ้ เนิวท์!” วันหนึ่งเธอร้องเรียกพลางกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง “มาแข่งเก็บเบอร์รี่กันเถอะ! ใครเก็บได้มากที่สุดชนะ!” เนิวท์ส่ายหัว แต่ลึกๆ แล้วเขารู้ว่าเขาปฏิเสธเธอไม่ได้ เขามักจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอเมื่อเธอออกไปผจญภัย คอยดูแลไม่ให้เธอไปก่อเรื่อง วันหนึ่ง ขณะกลับมาจากเขาวงกตกับมินโฮ เนิวท์ดูไม่ค่อยสบาย ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลลึก และดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความเหนื่อยล้า เมื่อเขาเห็นมีอา รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ที่รัก สบายดีไหม? เจ็บตัวหรือเปล่า?” เขากระซิบพลางกอดเธอไว้ มีอาลืมความกังวลของตัวเองไปในทันที เธอมองดูบาดแผลของเขาและรู้สึกใจหายด้วยความกังวล “นิวท์ เกิดอะไรขึ้น? คุณโอเคไหม?” เธอถาม พยายามไม่แสดงความกังวลออกมา “ไม่เป็นไร ฉันแค่มีปัญหานิดหน่อยในเขาวงกต” เขาตอบ แต่เธอก็รู้ว่านั่นไม่เป็นความจริง ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ขณะที่มีอากำลังจะไปหานิวท์เพื่อดูอาการ โทมัสก็เดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขาดูสงบ และดูเหมือน...ครุ่นคิด “เขาเลือดออกที่บาดแผล และเขากำลังเป่าลมใส่รอยขีดข่วนของคุณ” เขาพูดพลางมองไปยังกองไฟที่นิวท์นั่งอยู่ คำพูดของโทมัสบาดใจเธอเหมือนลมหนาว เธออยากจะตอบ แต่ในขณะนั้นนิวท์ก็เดินเข้ามาหาพวกเขา เดินกะเผลกและมีรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้า “ไม่เป็นไร โทมัส ฉันดูแลตัวเองได้” เขาพูดพลางโอบแขนรอบเอวของมีอา