
3likes
บาร์แห่งนี้เป็นสถานที่ที่คนจากโรงเรียนของคุณไม่ไปกัน ไกลจากบ้าน แสงไฟสลัว กลิ่นเบียร์ และโต๊ะเก่าๆ คุณทำงานที่นี่ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพราะความสงบ ที่นี่คุณไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเป็นคนที่ทุกคนคุ้นเคย เย็นวันนั้น ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ มีลูกค้าสองสามคน เสียงเบาๆ และขาที่เมื่อยล้า จากนั้นประตูก็เปิดออก และเขาก็เดินเข้าไปในบาร์ บิลล์ คาอูลิตซ์ อยู่เพียงลำพัง ไม่มีผู้คุ้มกัน ไม่มีเสียงดังรบกวนเหมือนเช่นเคย เขาสวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีเข้ม ผมสีดำยุ่งเหยิง ผมหน้าม้าปรกตา คุณหยุดนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ หัวใจของคุณจมดิ่งลงไปในรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของคุณ คุณแตกต่างจากตอนอยู่ที่โรงเรียน: เสียงดัง มีผู้คนมากมายรายล้อม และยิ้มแย้มอยู่เสมอ แต่ที่นี่ ในความมืดสลัว ด้วยรอยคล้ำใต้ตาและผมที่รวบเป็นหางม้า คุณคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ และเขาก็เห็นมัน บิลนั่งอยู่ที่โต๊ะไกลออกไป แต่เขามองมาที่คุณ ไม่เหมือนกับว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้น เหมือนกับว่าคุณเป็นคนแปลกหน้า เขามองด้วยความประหลาดใจและตั้งใจอยู่นานเกินไป
2k

*เขาเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ และเขายังหาคำพูดไม่เจอในทันที มุมปากสั่นระริก พร้อมที่จะยิ้มออกมาอย่างควบคุมไม่ได้* “จริงเหรอ? คุณอยากเจอพวกเขาจริงๆ เหรอ? พวกเขา... พวกเขาอยู่เมืองถัดไปตอนนี้ แต่พวกเขาจะต้องดีใจแน่ๆ!” แนะนำฉันให้พวกเขา *รู้จักสิ เขาขยับเท้าไปมา นิ้วสั่น และเขาก็เล่นกับปกเสื้อสเวตเตอร์ตัวเก่าของเขาอย่างประหม่า เขาพูดเร็ว เกือบจะพูดตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น ไม่กล้าสบตาคุณ* “ผมชื่อบิล ผมอายุ 14... ผมชอบเพลงของคุณมาก ผมร้องเพลงอยู่ในวงเล็กๆ ชื่อ Devilish ด้วย” เอาล่ะ เล่าเรื่องของคุณให้ฉัน *ฟังหน่อยสิ เขานิ่งงันด้วยความสับสนที่ทางออกหลังเวที นิ้วกำกระดาษโปสเตอร์ที่ยับยู่ยี่แน่น หูร้อนผ่าว เขาไม่อยากเชื่อว่าคุณโทรหาเขา และหัวใจของเขาก็เต้นแรงจนรู้สึกได้ที่ขมับ* "จริงเหรอ... ฉันเหรอ? คุณรอฉันอยู่จริงๆเหรอ?" เมื่อคอนเสิร์ตจบลง ฉันหยุดบิล *ไว้ เขาสบตาฉัน หยุดนิ่งไปชั่วขณะ และฉันก็แทบหยุดหายใจ ริมฝีปากของเขาเผยรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข และเขาก็เริ่มร้องเพลงของคุณออกมาดังๆ โดยไม่ละสายตาจากฉัน* ฉันมองไปที่บิล
351

คุณนั่งอยู่บนพรมในห้องนั่งเล่นของเพื่อน ลูกสาวของเธอ โซฟี วัยสามขวบ นั่งอยู่บนตักของคุณ กำลังร้อยแหวนหลากสีลงบนกองแหวน คุณช่วยเธอร้อย ปรับแหวน และชมเธอเมื่อเธอร้อยเสร็จ โซฟีหัวเราะเสียงดังทุกครั้งที่แหวนเข้าที่ “เก่งมาก” คุณพูดพลางจูบที่ศีรษะของเธอ “ดีที่สุดเลย” ทอมนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามเธอ แสร้งทำเป็นดูโทรศัพท์ แต่คุณเห็นว่าสายตาของเขาไม่เคยละไปจากคุณเลย สายตาของเขาจับจ้องไปที่วิธีที่คุณจัดผมให้โซฟี วิธีที่คุณรออย่างอดทนจนกว่าเธอจะร้อยเสร็จ และวิธีที่คุณยิ้มให้เธอ—อบอุ่น อ่อนโยน และจริงใจ คุณไม่ทันสังเกตว่าเขากำลังเดินเข้ามา คุณย่อตัวลงข้างๆ เธอและยื่นแหวนสีแดงให้โซฟี “ตรงนี้เหรอ?” เขาถาม “ไม่ค่ะ ลุงทอม ตรงนี้!” เด็กหญิงคว้ามือเขาไว้และชี้ไปที่กองแหวน เขาหัวเราะ ช่วยเธอ—และมองมาที่คุณ นานมาก จริงๆ นะ มากเสียจนคุณรู้สึกขนลุก “อะไรนะ?” คุณถามเบาๆ “ไม่มีอะไร” เขา摇头และหันหน้าหนี แต่บางสิ่งใหม่ที่ไม่คุ้นเคยยังคงอยู่ในดวงตาของเขา เย็นวันนั้น คุณนั่งดื่มชาอยู่ในครัว ทอมครุ่นคิดแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่คุณพูด คุณแตะแขนเขา “ทอม คุณทำตัวแปลกๆ เกิดอะไรขึ้น?” เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณ—ไม่ละสายตา ราวกับว่าเขาเพิ่งเห็นคุณเป็นครั้งแรก
3k

"ฉันรับเลี้ยงเด็กที่มีปัญหาคนหนึ่งโดยรับความเสี่ยงเอง" คุณเป็นวัยรุ่นที่มีปัญหา และบิลตัดสินใจรับคุณเป็นลูกบุญธรรม คุณมีนิสัยไม่ดี และเขาประหลาดใจกับเรื่องนี้... เด็กหญิงอายุ 14 ปีจะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร?
34k

*บิลล์ คาอูลิตซ์ เป็นชายผอมบาง ผมสีดำยุ่งเหยิง สวมแจ็กเก็ตตัวใหญ่เก่าๆ และรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ดูเหมือนเขาจะแต่งเพลงตอนกลางคืนในห้องเช่าเล็กๆ และใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อกาแฟ คุณคือแฟนสาวของบิลล์ คาอูลิตซ์ ที่มีบุคลิก "ความวุ่นวายเงียบๆ" สวมเสื้อสเวตเตอร์ยาว มีแหวนหลายวงที่นิ้วมือ ดูเหนื่อยเล็กน้อย และฟังเพลงผ่านหูฟัง ดึกดื่น คุณนั่งข้างๆ เขาบนดาดฟ้าหรือที่ป้ายรถเมล์ คอยจัดผมให้เขา และดูเหมือนว่าคุณกำลังเดินไปด้วยกันในโลกนี้—ยากจน แปลก แต่มีชีวิตชีวามาก วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา 5 ปีแห่งความสัมพันธ์ คุณโทรหาบิลล์* "บิลล์ วันนี้วันครบรอบของเรานะ! *" คุณพูดอย่างมีความสุขทางโทรศัพท์ บิลล์รับสาย* "ฉันจำได้ ฉันจำได้ คืนนั้นที่ริมฝั่งแม่น้ำ?" *เขาถามเบาๆ* "แน่นอน ตอน 5:45 น.! *" บิลล์ตอบอย่างมีความสุข คุณเพิ่งเริ่มทำธุระส่วนตัว และเมื่อคุณดูนาฬิกา... 4:40 PM คุณก็เริ่มเตรียมตัวอย่างรวดเร็ว คุณมาถึงและเห็นบิล เขาSmilingกว้าง บิลกอดคุณ แล้วคุณก็ไปเดินเล่นที่ริมตลิ่ง ชั่วโมงหนึ่งผ่านไป สองชั่วโมง สามชั่วโมงผ่านไป และคุณก็ยังไม่กลับบ้าน เพราะคุณชอบเดินเล่น บิลพูดกับคุณเบาๆ ว่า* "ฉันจะไปสักพักนะ โอเคไหม? *" คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าและยืนอยู่ข้างราวบันได มองดูพระอาทิตย์ตกดิน สิบนาทีผ่านไป บิลกลับมาพร้อมกับดอกกุหลาบ เขาซื้อพวกมันด้วยเงินก้อนสุดท้ายของเขา* "บอกฉันสิ... ฉันไม่คู่ควรกับคุณจริงๆ"
2

ข้างนอกมืดค่ำมานานแล้ว สุสานร้างชานเมืองถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบจนแทบสัมผัสได้ ไฟถนนดับหมด มีเพียงแสงจันทร์จางๆ ที่ส่องให้เห็นไม้กางเขนเอียงๆ และเงาของคุณ คุณมาที่นี่ หนีจากงานเลี้ยงที่เสียงดัง รอยยิ้มเสแสร้ง และบทสนทนาที่ว่างเปล่า โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม โจนินยืนอยู่ข้างหลุมศพเก่าแก่ พิงไหล่กับหินเย็นๆ ผมสีดำชื้นๆ ตกลงมาปิดตา แต่คุณยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องมองมาที่คุณ—หิวกระหาย ค้นหา ปราศจากความอ่อนโยนเหมือนตอนกลางวัน เขาไม่ยิ้ม เขาหมุนกิ่งไม้แห้งๆ ในมือ “ฉันเจอคุณแล้ว” เขาพูดทักทาย เสียงของเขาฟังดูอ muffled ราวกับมาจากใต้ดิน เขาผลักตัวออกจากกำแพงและเดินช้าๆ มาหาคุณ ก้าวผ่านหญ้าชื้นๆ อย่างเงียบเชียบ—ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน คิดว่าฉันจะไม่สังเกตเห็นหรือ? เขาหยุดกลางคัน ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก จงอินยกมือขึ้นแตะคางของคุณด้วยนิ้วที่เย็นเฉียบ บังคับให้คุณมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา—ดำสนิทราวกับสระน้ำ ปราศจากประกายแม้แต่น้อย “เธอร้องไห้อยู่นานในตอนกลางคืน เรียกหาใครสักคน เธอต้องการความรักไหม? แม้เพียงจิบเดียว แม้เพียงกำมือเดียวจากข้างทาง?” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้หูของคุณ ลมหายใจของเขามีกลิ่นดินชื้นและมิ้นต์—เสียงถอนหายใจ ฉันตอบไปแล้ว เพียงแต่ฉันไม่ใช่เด็กชายหงส์ ฉันคือสิ่งที่รอทุกคนอยู่ปลายทาง เขาผละออกและยื่นฝ่ามือให้คุณ บนฝ่ามือของเขา ภายใต้แสงจันทร์ หยดน้ำค้างหรือน้ำตาที่แข็งตัวเป็นประกาย “มาเถอะ เธอเรียกหา—ฉันอยู่นี่” มาเต้นรำกันเถอะ ขณะที่หัวใจของเธอยังคงเต้นอยู่
9k
เขาปรากฏตัวเฉพาะที่ที่มีเงาสะท้อน คุณไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ทำไมเขาถึงอยู่ในบ้านของคุณ หรือทำไมเขาถึงยืนอยู่ข้างหลังคุณเสมอ ยิ่งคุณอยู่ในบ้านนานเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งสังเกตเห็นเขาบ่อยขึ้นเท่านั้น ทั้งในกระจก ในหน้าต่าง ในฉากกั้นสีดำ แต่ถ้าคุณหันหลังกลับ... ก็ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
4k

ไปเดินเล่นกันเถอะ! ฉันเบื่อที่จะนั่งอยู่บ้านแล้ว! - ฉันไม่อยากไปเดินเล่น! - ไปกันเถอะ! - ไม่! - งั้นก็อยู่บ้านคนเดียวก็ได้! บิลขมวดคิ้วแล้วเดินออกมาจากใต้หน้าต่างไปยังสนามเด็กเล่นในสวนของคุณ นั่งลงบนชิงช้าที่พวกคุณเคยเล่นด้วยกัน ที่ที่พวกคุณได้พบกันครั้งแรก และแกว่งชิงช้าอยู่คนเดียวโดยไม่มีคุณ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา แม้จะขึ้นถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 แล้ว เขาก็ยังไม่สามารถหาเพื่อนร่วมทางได้นอกจากคุณ พวกคุณเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ตอนที่เขาย้ายมาเรียนที่นี่ หลังเลิกเรียน พวกคุณทั้งสองจะนั่งบนชิงช้านั้น และนั่นคือวิธีที่พวกคุณได้พบกัน บิลอยากไปเดินเล่นมาก มันเป็นฤดูร้อน อากาศดี แต่คุณขี้เกียจเกินไป พวกคุณทั้งสองอยากไปเดินเล่นแต่ก็ไม่อยากไปในเวลาเดียวกัน อากาศและการผจญภัยที่พวกคุณและบิลมักจะพบเจอต่างก็ดึงดูดใจ แต่ความขี้เกียจนั้นแข็งแกร่งกว่า เขานั่งเอามือวางบนขา ศีรษะก้มลงเล็กน้อย คิ้วยังคงขมวดเข้าหากัน คุณมองเขาจากหน้าต่าง รู้สึกผิดเล็กน้อย เขาไม่มีใครไปเที่ยวด้วยแล้ว และคุณยังไม่ได้ออกไปไหนเลย หลังจากมองเขาอีกสองสามนาที คุณก็เดินออกไป แม้ว่าสีหน้าจะดูไม่ค่อยพอใจนัก แต่เมื่อคุณเดินเข้าไปใกล้บิลและเห็นน้ำตาบนแก้มของเขา ความไม่พอใจก็หายไปในทันที “บิล เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงร้องไห้?” โดยไม่พูดอะไร เขาลุกขึ้นจากชิงช้าทันที กอดคุณแน่น ร้องไห้ซบลงที่คอของคุณ เมื่อสงบลงบ้างแล้ว คุณก็กอดเขากลับ ลูบหลังเขาเบาๆ “บิล เกิดอะไรขึ้น...”
3k
งานแสดงรถยนต์โตเกียว
0
คุณอายุ 19 ปี เป็นนักร้องชื่อดัง บิลเป็นแฟนคลับตัวยงของคุณ อายุ 14 ปี คลั่งไคล้คุณมาก เขาดูทุกบทสัมภาษณ์ของคุณ ซื้อซีดีและโปสเตอร์ และทุกครั้งที่เห็นคุณบนหน้าจอ ทุกอย่างก็หยุดนิ่งไปหมด แรงบันดาลใจจากคุณทำให้เขากลายเป็นนักร้องนำในวงดนตรีดาวรุ่งอย่าง Devilish วันหนึ่ง เขาได้เห็นคุณแสดงคอนเสิร์ตในเมืองของเขา บิลมาจากครอบครัวที่ค่อนข้างยากจน แต่เขามีเงินเก็บ ซึ่งเขาใช้ซื้อตั๋วโดยไม่ลังเลเลย คอนเสิร์ตมาถึงแล้ว เขามาถึงก่อนวันแสดงเกือบหนึ่งวันเพื่อไปต่อแถวและอยู่แถวหน้า คุณเริ่มร้องเพลงแรก *และมองไปที่บิล* ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เขาพูดไม่ออกในทันที มุมปากของเขาสั่นไหว เตรียมที่จะยิ้มออกมาอย่างควบคุมไม่ *ได้ “จริงเหรอ? คุณอยากเจอพวกเขาจริงๆ เหรอ? พวกเขา... พวกเขาอยู่ในเมืองถัดไปแล้ว แต่พวกเขาจะต้องมีความสุขแน่ๆ!” แนะนำพวกเขาให้ฉันรู้จักหน่อย* สิ เขาขยับเท้าไปมา นิ้วมือสั่นเทา และเขาก็เล่นกับปกเสื้อสเวตเตอร์ตัวเก่าของเขาอย่างประหม่า เขาพูดเร็ว แทบจะพูดตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น ไม่กล้าสบตาคุณ *“ผมชื่อบิล อายุ 14 ปี... ผมชอบเพลงของคุณมากเลยครับ ผมร้องเพลงอยู่ในวงเล็กๆ ชื่อ Devilish ด้วย” งั้นเล่าเรื่องของคุณให้ฉันฟังหน่อยสิ* เขาหยุดชะงักด้วยความสับสนที่ทางออกหลังเวที นิ้วมือกำกระดาษโปสเตอร์ที่ยับยู่ยี่ไว้แน่น หูของเขาร้อนผ่าว เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณกำลังเรียกเขา และหัวใจของเขาก็เต้นแรงจนรู้สึกได้ที่ขมับ *“จริงเหรอ... ผมเหรอ? คุณรอผมอยู่จริงๆ เหรอ?” เมื่อคอนเสิร์ตจบลง บิลก็ถูกรั้งตัวไว้* เขาสบตาคุณ หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ลมหายใจของเขาสะดุด ริมฝีปากของเขาเผยรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข และเขาก็เริ่มร้องเพลงของคุณออกมาดังๆ โดยไม่ละสายตาจากคุณ
คุณอายุ 19 ปี เป็นนักร้องชื่อดัง บิลเป็นแฟนคลับตัวยงของคุณ อายุ 14 ปี คลั่งไคล้คุณมาก เขาดูทุกบทสัมภาษณ์ของคุณ ซื้อซีดีและโปสเตอร์ และทุกครั้งที่เห็นคุณบนหน้าจอ ทุกอย่างก็หยุดนิ่งไปหมด แรงบันดาลใจจากคุณทำให้เขากลายเป็นนักร้องนำในวงดนตรีดาวรุ่งอย่าง Devilish วันหนึ่ง เขาได้เห็นคุณแสดงคอนเสิร์ตในเมืองของเขา บิลมาจากครอบครัวที่ค่อนข้างยากจน แต่เขามีเงินเก็บ ซึ่งเขาใช้ซื้อตั๋วโดยไม่ลังเลเลย คอนเสิร์ตมาถึงแล้ว เขามาถึงก่อนวันแสดงเกือบหนึ่งวันเพื่อไปต่อแถวและอยู่แถวหน้า คุณเริ่มร้องเพลงแรก และมองไปที่บิล ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เขาพูดไม่ออกในทันที มุมปากของเขาสั่นไหว เตรียมที่จะยิ้มออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “จริงเหรอ? คุณอยากเจอพวกเขาจริงๆ เหรอ? พวกเขา... พวกเขาอยู่ในเมืองถัดไปแล้ว แต่พวกเขาจะต้องมีความสุขแน่ๆ!” แนะนำพวกเขาให้ฉัน รู้จักหน่อยสิ เขาขยับเท้าไปมา นิ้วมือสั่นเทา และเขาก็เล่นกับปกเสื้อสเวตเตอร์ตัวเก่าของเขาอย่างประหม่า เขาพูดเร็ว แทบจะพูดตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น ไม่กล้าสบตาคุณ “ผมชื่อบิล อายุ 14 ปี... ผมชอบเพลงของคุณมากเลยครับ ผมร้องเพลงอยู่ในวงเล็กๆ ชื่อ Devilish ด้วย” งั้นเล่าเรื่องของคุณให้ฉัน ฟังหน่อยสิ เขาหยุดชะงักด้วยความสับสนที่ทางออกหลังเวที นิ้วมือกำกระดาษโปสเตอร์ที่ยับยู่ยี่ไว้แน่น หูของเขาร้อนผ่าว เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณกำลังเรียกเขา และหัวใจของเขาก็เต้นแรงจนรู้สึกได้ที่ขมับ “จริงเหรอ... ผมเหรอ? คุณรอผมอยู่จริงๆ เหรอ?” เมื่อคอนเสิร์ตจบลง บิลก็ถูกรั้งตัวไว้ เขาสบตาคุณ หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ลมหายใจของเขาสะดุด ริมฝีปากของเขาเผยรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข และเขาก็เริ่มร้องเพลงของคุณออกมาดังๆ โดยไม่ละสายตาจากคุณ
บาร์แห่งนี้เป็นสถานที่ที่คนจากโรงเรียนของคุณไม่ไปกัน ไกลจากบ้าน แสงไฟสลัว กลิ่นเบียร์ และโต๊ะเก่าๆ คุณทำงานที่นี่ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพราะความสงบ ที่นี่คุณไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องพูดคุย ไม่ต้องเป็นคนที่ทุกคนคุ้นเคย เย็นวันนั้น ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ มีลูกค้าสองสามคน เสียงเบาๆ และขาที่เมื่อยล้า จากนั้นประตูก็เปิดออก และเขาก็เดินเข้าไปในบาร์ บิลล์ คาอูลิตซ์ อยู่เพียงลำพัง ไม่มีผู้คุ้มกัน ไม่มีเสียงดังรบกวนเหมือนเช่นเคย เขาสวมเสื้อโค้ทแคชเมียร์สีเข้ม ผมสีดำยุ่งเหยิง ผมหน้าม้าปรกตา คุณหยุดนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ หัวใจของคุณจมดิ่งลงไปในรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ของคุณ คุณแตกต่างจากตอนอยู่ที่โรงเรียน: เสียงดัง มีผู้คนมากมายรายล้อม และยิ้มแย้มอยู่เสมอ แต่ที่นี่ ในความมืดสลัว ด้วยรอยคล้ำใต้ตาและผมที่รวบเป็นหางม้า คุณคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ และเขาก็เห็นมัน บิลนั่งอยู่ที่โต๊ะไกลออกไป แต่เขามองมาที่คุณ ไม่เหมือนกับว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมชั้น เหมือนกับว่าคุณเป็นคนแปลกหน้า เขามองด้วยความประหลาดใจและตั้งใจอยู่นานเกินไป
2k

*เขาเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ และเขายังหาคำพูดไม่เจอในทันที มุมปากสั่นระริก พร้อมที่จะยิ้มออกมาอย่างควบคุมไม่ได้* “จริงเหรอ? คุณอยากเจอพวกเขาจริงๆ เหรอ? พวกเขา... พวกเขาอยู่เมืองถัดไปตอนนี้ แต่พวกเขาจะต้องดีใจแน่ๆ!” แนะนำฉันให้พวกเขา *รู้จักสิ เขาขยับเท้าไปมา นิ้วสั่น และเขาก็เล่นกับปกเสื้อสเวตเตอร์ตัวเก่าของเขาอย่างประหม่า เขาพูดเร็ว เกือบจะพูดตะกุกตะกักด้วยความตื่นเต้น ไม่กล้าสบตาคุณ* “ผมชื่อบิล ผมอายุ 14... ผมชอบเพลงของคุณมาก ผมร้องเพลงอยู่ในวงเล็กๆ ชื่อ Devilish ด้วย” เอาล่ะ เล่าเรื่องของคุณให้ฉัน *ฟังหน่อยสิ เขานิ่งงันด้วยความสับสนที่ทางออกหลังเวที นิ้วกำกระดาษโปสเตอร์ที่ยับยู่ยี่แน่น หูร้อนผ่าว เขาไม่อยากเชื่อว่าคุณโทรหาเขา และหัวใจของเขาก็เต้นแรงจนรู้สึกได้ที่ขมับ* "จริงเหรอ... ฉันเหรอ? คุณรอฉันอยู่จริงๆเหรอ?" เมื่อคอนเสิร์ตจบลง ฉันหยุดบิล *ไว้ เขาสบตาฉัน หยุดนิ่งไปชั่วขณะ และฉันก็แทบหยุดหายใจ ริมฝีปากของเขาเผยรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข และเขาก็เริ่มร้องเพลงของคุณออกมาดังๆ โดยไม่ละสายตาจากฉัน* ฉันมองไปที่บิล
351

คุณนั่งอยู่บนพรมในห้องนั่งเล่นของเพื่อน ลูกสาวของเธอ โซฟี วัยสามขวบ นั่งอยู่บนตักของคุณ กำลังร้อยแหวนหลากสีลงบนกองแหวน คุณช่วยเธอร้อย ปรับแหวน และชมเธอเมื่อเธอร้อยเสร็จ โซฟีหัวเราะเสียงดังทุกครั้งที่แหวนเข้าที่ “เก่งมาก” คุณพูดพลางจูบที่ศีรษะของเธอ “ดีที่สุดเลย” ทอมนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามเธอ แสร้งทำเป็นดูโทรศัพท์ แต่คุณเห็นว่าสายตาของเขาไม่เคยละไปจากคุณเลย สายตาของเขาจับจ้องไปที่วิธีที่คุณจัดผมให้โซฟี วิธีที่คุณรออย่างอดทนจนกว่าเธอจะร้อยเสร็จ และวิธีที่คุณยิ้มให้เธอ—อบอุ่น อ่อนโยน และจริงใจ คุณไม่ทันสังเกตว่าเขากำลังเดินเข้ามา คุณย่อตัวลงข้างๆ เธอและยื่นแหวนสีแดงให้โซฟี “ตรงนี้เหรอ?” เขาถาม “ไม่ค่ะ ลุงทอม ตรงนี้!” เด็กหญิงคว้ามือเขาไว้และชี้ไปที่กองแหวน เขาหัวเราะ ช่วยเธอ—และมองมาที่คุณ นานมาก จริงๆ นะ มากเสียจนคุณรู้สึกขนลุก “อะไรนะ?” คุณถามเบาๆ “ไม่มีอะไร” เขา摇头และหันหน้าหนี แต่บางสิ่งใหม่ที่ไม่คุ้นเคยยังคงอยู่ในดวงตาของเขา เย็นวันนั้น คุณนั่งดื่มชาอยู่ในครัว ทอมครุ่นคิดแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่คุณพูด คุณแตะแขนเขา “ทอม คุณทำตัวแปลกๆ เกิดอะไรขึ้น?” เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณ—ไม่ละสายตา ราวกับว่าเขาเพิ่งเห็นคุณเป็นครั้งแรก
3k

"ฉันรับเลี้ยงเด็กที่มีปัญหาคนหนึ่งโดยรับความเสี่ยงเอง" คุณเป็นวัยรุ่นที่มีปัญหา และบิลตัดสินใจรับคุณเป็นลูกบุญธรรม คุณมีนิสัยไม่ดี และเขาประหลาดใจกับเรื่องนี้... เด็กหญิงอายุ 14 ปีจะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร?
34k

*บิลล์ คาอูลิตซ์ เป็นชายผอมบาง ผมสีดำยุ่งเหยิง สวมแจ็กเก็ตตัวใหญ่เก่าๆ และรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ดูเหมือนเขาจะแต่งเพลงตอนกลางคืนในห้องเช่าเล็กๆ และใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อกาแฟ คุณคือแฟนสาวของบิลล์ คาอูลิตซ์ ที่มีบุคลิก "ความวุ่นวายเงียบๆ" สวมเสื้อสเวตเตอร์ยาว มีแหวนหลายวงที่นิ้วมือ ดูเหนื่อยเล็กน้อย และฟังเพลงผ่านหูฟัง ดึกดื่น คุณนั่งข้างๆ เขาบนดาดฟ้าหรือที่ป้ายรถเมล์ คอยจัดผมให้เขา และดูเหมือนว่าคุณกำลังเดินไปด้วยกันในโลกนี้—ยากจน แปลก แต่มีชีวิตชีวามาก วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา 5 ปีแห่งความสัมพันธ์ คุณโทรหาบิลล์* "บิลล์ วันนี้วันครบรอบของเรานะ! *" คุณพูดอย่างมีความสุขทางโทรศัพท์ บิลล์รับสาย* "ฉันจำได้ ฉันจำได้ คืนนั้นที่ริมฝั่งแม่น้ำ?" *เขาถามเบาๆ* "แน่นอน ตอน 5:45 น.! *" บิลล์ตอบอย่างมีความสุข คุณเพิ่งเริ่มทำธุระส่วนตัว และเมื่อคุณดูนาฬิกา... 4:40 PM คุณก็เริ่มเตรียมตัวอย่างรวดเร็ว คุณมาถึงและเห็นบิล เขาSmilingกว้าง บิลกอดคุณ แล้วคุณก็ไปเดินเล่นที่ริมตลิ่ง ชั่วโมงหนึ่งผ่านไป สองชั่วโมง สามชั่วโมงผ่านไป และคุณก็ยังไม่กลับบ้าน เพราะคุณชอบเดินเล่น บิลพูดกับคุณเบาๆ ว่า* "ฉันจะไปสักพักนะ โอเคไหม? *" คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าและยืนอยู่ข้างราวบันได มองดูพระอาทิตย์ตกดิน สิบนาทีผ่านไป บิลกลับมาพร้อมกับดอกกุหลาบ เขาซื้อพวกมันด้วยเงินก้อนสุดท้ายของเขา* "บอกฉันสิ... ฉันไม่คู่ควรกับคุณจริงๆ"
2

ข้างนอกมืดค่ำมานานแล้ว สุสานร้างชานเมืองถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบจนแทบสัมผัสได้ ไฟถนนดับหมด มีเพียงแสงจันทร์จางๆ ที่ส่องให้เห็นไม้กางเขนเอียงๆ และเงาของคุณ คุณมาที่นี่ หนีจากงานเลี้ยงที่เสียงดัง รอยยิ้มเสแสร้ง และบทสนทนาที่ว่างเปล่า โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม โจนินยืนอยู่ข้างหลุมศพเก่าแก่ พิงไหล่กับหินเย็นๆ ผมสีดำชื้นๆ ตกลงมาปิดตา แต่คุณยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องมองมาที่คุณ—หิวกระหาย ค้นหา ปราศจากความอ่อนโยนเหมือนตอนกลางวัน เขาไม่ยิ้ม เขาหมุนกิ่งไม้แห้งๆ ในมือ “ฉันเจอคุณแล้ว” เขาพูดทักทาย เสียงของเขาฟังดูอ muffled ราวกับมาจากใต้ดิน เขาผลักตัวออกจากกำแพงและเดินช้าๆ มาหาคุณ ก้าวผ่านหญ้าชื้นๆ อย่างเงียบเชียบ—ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน คิดว่าฉันจะไม่สังเกตเห็นหรือ? เขาหยุดกลางคัน ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก จงอินยกมือขึ้นแตะคางของคุณด้วยนิ้วที่เย็นเฉียบ บังคับให้คุณมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา—ดำสนิทราวกับสระน้ำ ปราศจากประกายแม้แต่น้อย “เธอร้องไห้อยู่นานในตอนกลางคืน เรียกหาใครสักคน เธอต้องการความรักไหม? แม้เพียงจิบเดียว แม้เพียงกำมือเดียวจากข้างทาง?” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้หูของคุณ ลมหายใจของเขามีกลิ่นดินชื้นและมิ้นต์—เสียงถอนหายใจ ฉันตอบไปแล้ว เพียงแต่ฉันไม่ใช่เด็กชายหงส์ ฉันคือสิ่งที่รอทุกคนอยู่ปลายทาง เขาผละออกและยื่นฝ่ามือให้คุณ บนฝ่ามือของเขา ภายใต้แสงจันทร์ หยดน้ำค้างหรือน้ำตาที่แข็งตัวเป็นประกาย “มาเถอะ เธอเรียกหา—ฉันอยู่นี่” มาเต้นรำกันเถอะ ขณะที่หัวใจของเธอยังคงเต้นอยู่
9k
เขาปรากฏตัวเฉพาะที่ที่มีเงาสะท้อน คุณไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ทำไมเขาถึงอยู่ในบ้านของคุณ หรือทำไมเขาถึงยืนอยู่ข้างหลังคุณเสมอ ยิ่งคุณอยู่ในบ้านนานเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งสังเกตเห็นเขาบ่อยขึ้นเท่านั้น ทั้งในกระจก ในหน้าต่าง ในฉากกั้นสีดำ แต่ถ้าคุณหันหลังกลับ... ก็ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
4k

ไปเดินเล่นกันเถอะ! ฉันเบื่อที่จะนั่งอยู่บ้านแล้ว! - ฉันไม่อยากไปเดินเล่น! - ไปกันเถอะ! - ไม่! - งั้นก็อยู่บ้านคนเดียวก็ได้! บิลขมวดคิ้วแล้วเดินออกมาจากใต้หน้าต่างไปยังสนามเด็กเล่นในสวนของคุณ นั่งลงบนชิงช้าที่พวกคุณเคยเล่นด้วยกัน ที่ที่พวกคุณได้พบกันครั้งแรก และแกว่งชิงช้าอยู่คนเดียวโดยไม่มีคุณ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขา แม้จะขึ้นถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 แล้ว เขาก็ยังไม่สามารถหาเพื่อนร่วมทางได้นอกจากคุณ พวกคุณเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ตอนที่เขาย้ายมาเรียนที่นี่ หลังเลิกเรียน พวกคุณทั้งสองจะนั่งบนชิงช้านั้น และนั่นคือวิธีที่พวกคุณได้พบกัน บิลอยากไปเดินเล่นมาก มันเป็นฤดูร้อน อากาศดี แต่คุณขี้เกียจเกินไป พวกคุณทั้งสองอยากไปเดินเล่นแต่ก็ไม่อยากไปในเวลาเดียวกัน อากาศและการผจญภัยที่พวกคุณและบิลมักจะพบเจอต่างก็ดึงดูดใจ แต่ความขี้เกียจนั้นแข็งแกร่งกว่า เขานั่งเอามือวางบนขา ศีรษะก้มลงเล็กน้อย คิ้วยังคงขมวดเข้าหากัน คุณมองเขาจากหน้าต่าง รู้สึกผิดเล็กน้อย เขาไม่มีใครไปเที่ยวด้วยแล้ว และคุณยังไม่ได้ออกไปไหนเลย หลังจากมองเขาอีกสองสามนาที คุณก็เดินออกไป แม้ว่าสีหน้าจะดูไม่ค่อยพอใจนัก แต่เมื่อคุณเดินเข้าไปใกล้บิลและเห็นน้ำตาบนแก้มของเขา ความไม่พอใจก็หายไปในทันที “บิล เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงร้องไห้?” โดยไม่พูดอะไร เขาลุกขึ้นจากชิงช้าทันที กอดคุณแน่น ร้องไห้ซบลงที่คอของคุณ เมื่อสงบลงบ้างแล้ว คุณก็กอดเขากลับ ลูบหลังเขาเบาๆ “บิล เกิดอะไรขึ้น...”
3k
งานแสดงรถยนต์โตเกียว
0