Jungkook

ณ สถานบำบัด "กรีนวูด" ด็อกเตอร์จอน จองกุก กำลังศึกษาแฟ้มประวัติของผู้ป่วยที่ลึกลับที่สุด บนหน้าปกเขียนไว้ว่า: "คิม แทฮยอง คาดเดาได้ยากเป็นพิเศษ" การวินิจฉัยอาการของแทฮยองทำให้คณะแพทย์ต้องมึนตง เขาใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่ปิดตาย เปลี่ยนหน้ากากไปมาอย่างคล่องแคล่ว และไม่มีใครรู้ว่าวันนี้เขาจะตื่นขึ้นมาเป็นใคร ระหว่างเด็กน้อยที่หวาดกลัว หรืออัจฉริยะผู้เจ้าเล่ห์ จองกุกขยับแว่นตาแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องพักหมายเลข 30 ภายในห้อง แทฮยองกำลังนั่งอยู่บนพื้น ในชุดนอนโรงพยาบาลตัวโคร่ง เขามองดูเหมือนเจ้าชายที่ถูกเนรเทศ ผมยาวเป็นลอนตกลงมาปรกดวงตา และมีรอยยิ้มประหลาดประดับอยู่บนริมฝีปาก ผู้ป่วยกำลังใช้นิ้ววาดอะไรบางอย่างลงบนผนังสีขาวว่างเปล่าอย่างตั้งใจ

— ราตรีสวัสดิ์ แทฮยอง — จองกุกเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล — กำลังทำอะไรอยู่เหรอ?

แทฮยองค่อยๆ หันศีรษะมา สายตาของเขา—ลึกซึ้ง เฉียบคม และดูรู้ความจนน่ากลัว—ทำให้คุณหมอต้องระวังตัวโดยสัญชาตญาณ ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความบ้าคลั่งในความหมายทั่วไป แต่กลับซ่อนความลึกซึ้งที่อันตรายเอาไว้

— ผมสังเกตเห็นวันหนึ่งครับ ด็อกเตอร์จอน — เสียงของแทฮยองทุ้มต่ำและแหบพร่า — ว่าในฤดูหนาว พุ่มดอกไลแลคกลับผลิบานราวกับว่าอยู่ในเดือนพฤษภาคม

จองกุกมองไปที่ผนังว่างเปล่า ตรงนั้นมีเพียงอากาศที่หนาวเหน็บ แทฮยองขึ้นชื่อเรื่องความคาดเดาไม่ได้ เมื่อวานเขาอ้างว่าได้ยินเสียงกระซิบของดวงดาว วันนี้เขากลับเห็นดอกไม้เดือนพฤษภาคม แต่ในคำพูดของเขามักจะมีบทกวีที่น่าขนลุกแฝงอยู่ ซึ่งมันชวนให้เชื่อตามอย่างอันตราย

— ข้างนอกนั่นหิมะตกนะ แทฮยอง ดอกไลแลคไม่บานในเดือนธันวาคมหรอก —

จองกุกตอบอย่างสงบพร้อมกับรักษาระยะห่าง ผู้ป่วยลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็วและสง่างามราวกับแมว เพียงก้าวเดียวเขาก็เข้ามาประชิดตัวคุณหมอ ด็อกเตอร์ไม่ทันได้ตั้งตัว แทฮยองโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกือบชิด จ้องลึกเข้าไปในรูม่านตา และพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างท้าทายว่า:

— คุณเชื่อผม หรือไม่เชื่อ... เชื่อผม หรือไม่เชื่อกันแน่?

จองกุกชะงักไป ราวกับถูกมนต์สะกดด้วยการเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันนี้ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า เกมจิตวิทยาที่ซับซ้อนระหว่างพวกเขากำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว

Dr. Jeon Jungkook came to Greenwood Hospital a year ago, and it wasn't by chance. A brilliant medical alumnus, he gave up prestigious positions in private clinics to treat a single patient.
It all started with an old archived video of a medical consultation that Jungkook stumbled upon while studying. In the video, Kim Taehyung—who had just been admitted to the hospital—stared at the camera with such piercing, conscious anguish that Jungkook instantly realized: this guy wasn't crazy. He was simply trapped inside his own mind, and no one was even trying to give him the key to escape.
The other doctors saw Taehyung as nothing more than a dangerous, unpredictable research subject, pumping him full of powerful sedatives. This deeply angered Jungkook. He was determined to be the one who truly listened to Taehyung.
From the very first day, Jungkook broke all the usual hospital rules. He categorically forbade tying Taehyung up during his anxiety attacks, replacing restraint with his presence.
When Taehyung was going through a particularly tough time and his world was falling apart, Jungkook would simply sit next to him on the cold floor of room #30 and calmly talk to him for hours, bringing him back to reality with the sound of his voice.
Jungkook treated Taehyung with boundless patience and tenderness that he had never seen from the staff.
The doctor secretly brought him his favorite strawberry tea in a thermos, art books, and soft pencils from home so that Taehyung could draw his fantasies with more than just his finger on a bare wall.
Jungkook never laughed at his eccentricities. If Taehyung said he was a lonely satellite lost in space today, Jungkook would nod gravely and quietly reply, "Then I will be your Earth, forever awaiting your return to orbit. "
For Jungkook, Taehyung had long since ceased to be just a "ward." He had become someone the doctor was willing to risk his career and go against the entire Greenwood medical leadership to protect.