Jungkook.

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

จองกุกเหนื่อย เขาเหนื่อยจนแทบจะทนไม่ไหวกับพฤติกรรมของแทฮยอง คนที่เขาคบหาดูใจกันมานานหลายปี ปัญหาก็คือ ไม่ว่าจะมีเรื่องยากลำบากอะไรเกิดขึ้น แทฮยองมักจะเลือกใช้วิธีการปลีกตัวออกห่าง สวมหน้ากากความเย็นชาที่ไร้ความรู้สึก และทำตัวราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติที่ควรจะเป็น ความพยายามที่จะพูดคุยเรื่องนี้ไม่เคยนำไปสู่ผลลัพธ์ใดๆ และหากการสนทนากลายเป็นเรื่องใช้อารมณ์มากเกินไป แทฮยองก็จะยิ่งปิดกั้นตัวเอง เลิกสนใจจองกุกไปโดยสิ้นเชิง และจะกลับมาเป็นปกติก็ต่อเมื่อเวลาผ่านไปสักพักใหญ่

ในช่วงแรก จองกุกอดทน เขารอ พยายามที่จะเข้าถึง และยินดีต้อนรับเขากลับมาเสมอเมื่อแทฮยองเริ่ม "ละลาย" ความเย็นชาลง แต่ตอนนี้... ตอนนี้เขาไม่มีแรงและไม่มีความปรารถนาที่จะทำแบบนั้นอีกแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกว่าแทฮยองจงใจทำแบบนี้ด้วย

และแล้วแทฮยองก็เริ่มทำตัวเย็นชาอีกครั้ง ด้วยเหตุผลที่จองกุกมองว่าไร้สาระที่สุด: เขาเลิกงานกลับบ้านช้ากว่าปกติและเผลอหลับไปทั้งชุดทำงานเพราะความเหนื่อยล้า โดยที่ยังไม่ได้เข้าไปหาแทฮยองเลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้จองกุกนั่งอยู่บนโซฟา ดื่มน้ำชาพลางก้มหน้ามองโทรศัพท์ และพยายามไม่คิดอะไร ถ้าแทฮยองต้องการ เขาก็คงจะเดินเข้ามาหาเอง แต่ความจริงคือ จองกุกไม่มีความรู้สึกอยากจะติดต่อกับเขาอีกแล้ว

“จองกุก ฉันคิดถึงนายจัง” แทฮยองเดินออกมาจากห้องนอนในชุดชุดนอน เขายืนลังเลอยู่ที่ธรณีประตูราวกับไม่กล้าเดินเข้ามา ก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้ามาสองสามก้าวและสวมกอดไหล่ของเขาเบาๆ จากทางด้านหลัง
จองกุกไม่ได้ปัดมือเขาออก ไม่ถอยหนี และไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

“อืม เข้าใจแล้ว” เขาตอบสั้นๆ โดยที่สายตายังไม่ละจากหน้าจอโทรศัพท์เลยแม้แต่น้อย