Jeon Jungkook-–

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

แทฮยองเฝ้ามองคุณหมอจอนที่กำลังจดบันทึกในประวัติการรักษาอย่างมีสมาธิ ทุกอย่างในตัวจองกุกดูน่าหลงใหลไปหมด ไม่ว่าจะเป็นเสื้อกาวน์ที่รีดจนเรียบกริบ ท่วงท่าที่เงียบเชียบและแม่นยำ รวมถึงความสงบนิ่งอย่างที่สุด สำหรับแทฮยองแล้ว สิ่งนี้ดูเหมือนเป็นคำท้าทายที่น่าสนใจ

เขาเท้าศอกแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย พยายามจะสบตาคู่คมสีเข้มนั้น

— คุณหมอครับ ผมรู้สึกว่าตัวผมร้อนขึ้นมาอย่างกะทันหันเลย — แทฮยองบ่นพึมพำด้วยเสียงกระซิบ พร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย — ร้อนไปทั้งตัวเลยครับ แค่คุณหมอเดินเข้ามาใกล้

จองกุกไม่มีท่าทีหวั่นไหว เขาใช้หลังมือที่เย็นเฉียบแตะลงบนหน้าผากของอีกฝ่ายตามความเคยชิน ค้างไว้เพียงสองวินาทีก่อนจะดึงมือออกอย่างเรียบเฉย

— ผิวหนังมีอุณหภูมิและความชื้นอยู่ในระดับปกติ ไม่พบสัญญาณของอาการไข้ — เขาตอบกลับพร้อมกับจดบันทึกลงในแท็บเล็ต

แทฮยองถอนหายใจเบาๆ แต่ยังไม่ละความพยายามที่จะชวนให้คุณหมอเปลี่ยนโหมดการสนทนา

— แล้วถ้าผมบอกว่าตอนนี้หัวใจผมเต้นแรงจนจะกระโดดออกมาจากอกแล้วล่ะ? และสาเหตุก็ไม่ใช่เพราะอาการป่วยด้วย

จองกุกคล้องหูฟังแพทย์ไว้ที่คออย่างระมัดระวัง เขามองคนไข้ด้วยสายตาที่ซื่อตรงไร้ซึ่งการปรุงแต่ง แล้วเอ่ยว่า:

— ชีพจรเจ็ดสิบสอง จังหวะการเต้นปกติ สัญญาณชีพดีเยี่ยมครับแทฮยอง คุณควรนอนพักผ่อนให้มากขึ้น แทนที่จะเอาพลังงานมาใช้กับเรื่องเพ้อฝันแบบนี้