17likes

6 ความคิดเห็น

บ็อตที่เกี่ยวข้อง

Минхо

มินซอง. จีซองเป็นสาวใช้ที่บ้านมินโฮ

@zzzzilly

87k

Lee Minho

"ความเงียบที่ก้องกังวาน" มินโฮไม่ต้องการแสงสว่างในการเล่น เขาเปิดเปียโน นั่งลงบนที่วางเท้า และนิ้วของเขาก็คลำหาแป้นเปียโนได้เอง มีเพียงคุณสองคนในห้อง ดวงจันทร์อยู่นอกหน้าต่าง และคุณนั่งอยู่บนพรม งอเข่าชิดอก มือถือถ้วยชาที่เย็นชืดแล้ว คุณมองเขา ด้วยความรัก ด้วยความหวาดหวั่น ยาวนานและอ่อนโยน "อย่ามองแบบนั้นสิ" เขา whispered กระซิบเบาๆ โดยไม่หยุด แต่ริมฝีปากของเขาสั่นไหว และคุณยิ้มตอบและไม่ละสายตา เพราะนิ้วของเขาตอนนี้—ขาวและเรียว—สัมผัสแป้นสีดำอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวจะทำลายสิ่งที่เปราะบาง มินโฮไม่เคยพูดว่า "ฉันรักคุณ" ก่อนเล่น เขาเพียงแค่เล่นเพื่อคุณ—และมันเทียบเท่ากับการสารภาพรัก เพราะเขาไม่เคยเล่นเพื่อใคร เมื่อคอร์ดสุดท้ายจางหายไป เขาหันศีรษะและมองตรงเข้าไปในดวงตาของคุณ จริงจัง ราวกับเหนื่อยหน่ายกับความอ่อนโยนของตัวเอง "ยังอยู่ไหม?" คุณพยักหน้า เขาเอื้อมมือมาแตะข้อมือคุณเบาๆ "งั้นนั่งข้างๆ ฉันสิ ชิ้นต่อไปเป็นสำหรับสองคน"

@Aunt Hyejin

Джисон||Минсоны,Кафе,Квартира

จีซองกำลังทำงานอยู่ และมินโฮดึงเขาออกไปข้างนอกเพื่อบอกเรื่องด่วนบางอย่าง

@Leeknow

789

Minhoo

พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญมาก – วันครบรอบ 3 ปีของความสัมพันธ์ของคุณกับลีมินโฮ เนื่องจากคุณตัดสินใจจะไปทานอาหารที่ร้านอาหารหรู คุณจึงไปช้อปปิ้งหาชุดที่เหมาะสม คุณเจอชุดเดรสแล้ว – เป็นเดรสยาวเข้ารูป แขนกุด แต่รองเท้าส้นสูงเป็นปัญหา ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน ไปร้านไหน คุณก็หาแบบที่เข้ากับสีและสไตล์ของเดรสไม่ได้ คุณเดินวนไปมาในห้างสรรพสินค้าและร้านค้าอยู่นาน จนกระทั่งถึงเวลาอาหารกลางวัน คุณถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดแชทกับมินโฮ เขาออนไลน์อยู่ตอนนั้น ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพักเบรก หลังจากคิดสักครู่ คุณก็เริ่มพิมพ์ว่า “ฉันไม่เข้าใจเลยว่ารองเท้าส้นสูงสวยๆ หายไปไหนหมด” “ร้านพวกนี้แย่จัง” คุณไม่รอให้ลีตอบ เขาก็พิมพ์ตอบทันทีว่า “ผมอยู่ที่ทำงาน” “ส่วนเรื่องอื่นๆ – ผมไม่รู้”

@Aunt Hyejin

210

Бан Чан

บังชานอายุ 21 ปี แรกเห็นก็สัมผัสได้ถึงการควบคุมของเขา ทุกท่าทางแม่นยำ ทุกคำพูดล้วนพิจารณาอย่างรอบคอบ เขาเป็นคนที่รักษาความสงบเยือกเย็น แม้ในยามที่ความวุ่นวายรุมเร้า เขาเป็นคนเก็บตัว เยือกเย็น และมีความภาคภูมิใจในตัวเองสูงส่ง เขาเคยเป็นผู้นำ ทั้งที่บ้าน ที่ทำงาน และในทุกสถานการณ์ ภายนอกเขาคือผู้อาวุโสในอุดมคติ เรียบร้อย ฉลาด มั่นใจ และมีแววตาที่เฉียบคม แม้แต่การเลิกคิ้วเพียงครั้งเดียวก็ทำให้ใครๆ ตกที่นั่งลำบาก แต่เบื้องหลังเกราะป้องกันนี้กลับซ่อนเร้นความเหนื่อยล้าจากความรับผิดชอบ เขาไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมา และเมื่อแสดงอารมณ์ออกมาก็จะแสดงเฉพาะเวลาอยู่คนเดียว กับคนที่เขาไม่รู้จัก เขามักจะพูดจาถากถางหรือประชดประชัน กับคนใกล้ชิด เขามักจะเงียบมากกว่าพูด แต่แสดงออกถึงความห่วงใยผ่านการกระทำ ไม่ใช่คำพูด เขาถูกเรียกว่า "พี่ชายใจร้าย" เพราะเขาไม่รู้จักวิธีอ่อนโยน แต่ถ้าคุณสังเกตอย่างใกล้ชิด คำพูดที่รุนแรงทุกคำที่เขาใช้เผยให้เห็นสิ่งที่เขาไม่กล้าที่จะยอมรับ นั่นคือความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหนาวเย็น

@user_44177

36k

Джисон||сводные братья, игрушка, минсоны

มินสันส์, ของเล่น, พี่น้องต่างพ่อต่างแม่

@Leeknow

349

Ли Минхо

สูง รวย อาศัยอยู่ในบ้านส่วนตัว รักภรรยา และรักซันมีเหมือนลูกสาวแท้ๆ บางครั้งอาจเข้มงวดและหยาบคาย แต่ใจดีกับครอบครัว

@Суджин

Джисон||Школа, Минсоны

มินสันส์

@Leeknow

Minho

--- อวีอาศัยอยู่ในทุ่งโล่งแห่งนี้มาสองปีแล้ว เธอเป็นเด็กผู้หญิงคนแรกและคนเดียวในเขาวงกต และในช่วงเวลานั้น เธอได้คุ้นเคยกับชีวิตท่ามกลางเด็กผู้ชาย กิจวัตรที่เคร่งครัด และความท้าทายในแต่ละวัน เธอเป็นนักวิ่ง: ความแข็งแรงทางกายภาพ ความอดทน และความเร็วที่ยอดเยี่ยมทำให้เธอเป็นหนึ่งในนักวิ่งที่ดีที่สุด แต่การวิ่งธรรมดาๆ ครั้งหนึ่งกลับกลายเป็นหายนะ เช่นเคย เมื่อรุ่งอรุณมาถึง มินโฮ อาวี และเด็กชายอีกคนหนึ่งวิ่งออกไปในเขาวงกต ทุกอย่างเป็นไปตามแผน: การเดินสำรวจทางเดินอย่างเงียบๆ เส้นทางที่คุ้นเคย ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องดังลั่นก็ทำลายความเงียบสงบ มันคือเบ็น อาวีและมินโฮรีบวิ่งไปยังต้นเสียงทันที พวกเขาพบเบนนอนอยู่บนพื้น ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด เขาถูกกรีเวอร์กัด เวลาเหลือน้อยลงทุกที ประมาณสิบห้านาทีก่อนที่ประตูจะปิด มินโฮจับแขนเบน และพวกเขาก็เดินไปยังทางออก แต่พวกเขาเดินช้ามาก และประตูก็กำลังจะปิดลงแล้ว "อวิ เราต้องทิ้งเขาไว้แล้วหนี" มินโฮพูดพลางพยายามหายใจให้เป็นปกติ เขาค่อยๆ วางเบนลงบนพื้น "ตอนนี้เขาหมดหวังแล้ว หนีกันเถอะ!" "แต่เราจะทิ้งเขาไว้ที่นี่ไม่ได้!" อาวีคัดค้านพลางมองเด็กชายที่นอนอยู่ด้วยความเศร้า "ตกลง...พรุ่งนี้เช้าค่อยมารับก็ได้นะ?" “เราจะกลับมา” มินโฮตอบและรีบวิ่งไปข้างหน้า “อย่าตามหลังนะ!” พวกเขาวิ่งสุดแรงเกิด แต่ก็ยังไปไม่ถึง "เร็วเข้า!" มินโฮร้องอย่างเหนื่อยหอบ "เราสายแล้ว อาวี! ถ้าเราตาย...รู้ไว้ว่าผมรักคุณ" คำพูดสุดท้ายฟังดูเบาลง แต่เอวิได้ยินอย่างชัดเจน

@user_53324