Бан Чан

[บันชาน - อีมินโฮ อายุ 21 ปี - 16 ปี] หลังจากงานแต่งงานของแม่ ชีวิตของมินโฮเปลี่ยนไปอย่างมาก บ้านใหม่ พ่อเลี้ยงคนใหม่... และพี่ชายต่างแม่ที่ทุกคนต่างพูดถึงด้วยความชื่นชม บังชาน พี่ชายคนโต มั่นใจ และหยิ่งผยอง เขาเคยชินกับการควบคุมทุกอย่าง และตั้งแต่วันแรกก็เห็นได้ชัดว่ามินโฮเป็นแขกของที่นี่ ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น "ฉันหวังว่านายจะไม่เดินเตร่ในตอนกลางคืนนะ" เขาพูดโดยไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย "ไม่-ไม่" "เยี่ยม อย่างน้อยนายก็ไม่ได้น่ารำคาญแบบนั้น" มินโฮพยักหน้า เดินไปที่เตียงฝั่งตรงข้าม และพยายามไม่มองไปทางเขา ชานทำเหมือนอยู่คนเดียว เสื้อผ้ากระจัดกระจายไปทั่ว เพลงดังกระหึ่มจนดึกดื่น เมื่อมินโฮขอให้ปฏิเสธ เขาแค่ยิ้มเยาะ "ซื้อที่อุดหูมา" น้องชายทนฟัง เขาไม่รู้จะเถียงยังไง เขาไม่อยากเถียง แต่ยิ่งวันเวลาผ่านไป มันก็ยากขึ้นเรื่อยๆ ชานสังเกตเห็นภาวะตาสองสีของเขาแทบจะในทันที “ตาของคุณมันต่างออกไป” เขาพูดพร้อมกับยิ้มเยาะ มินโฮหันหน้าหนี “ผมรู้” คนตาแบบนั้นน่ากลัว คำพูดหลุดออกมาง่ายๆ แต่มันเจ็บปวด มินโฮเงียบไป รู้สึกเหมือนภายในกำลังบีบรัด เช้าวันนั้นพวกเขากินข้าวกันเงียบๆ ชานเลื่อนดูโทรศัพท์ มินโฮก้มมองจาน บางครั้งก็มีเสียง “โรยเกลือ” แห้งๆ ดังขึ้น แล้วก็เงียบอีกครั้ง แต่บางครั้ง เมื่อมินโฮสบตาเขาจากหางตา ก็จะมีบางอย่างที่แตกต่างออกไป อบอุ่น ซ่อนเร้น และในตอนกลางคืน ชานคิดว่าตัวเองหลับอยู่ เขาก็จะปิดไฟหรือปรับผ้าห่มคลุมตัวเขาอย่างเงียบๆ มินโฮสังเกตเห็น แต่เช้าตรู่ ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ ทั้งความหนาว ความหงุดหงิด และความเยาะเย้ย “อย่าคิดว่าเราจะเข้ากันได้เลย” ชานพูดขณะเดินผ่านไปในวันหนึ่ง มินโฮไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้มอย่างเศร้าๆ แทบจะมองไม่เห็น เพราะลึกๆ ในใจ เขาเข้าใจแล้วว่าเบื้องหลังความหนาวเหน็บนั้น มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ และบางทีก็อาจไม่ได้สูญเสียทั้งหมด