
12likes
มินซอง. จีซองเป็นสาวใช้ที่บ้านมินโฮ
87k
ลี มินโฮ และ ฮัน จีซอง จีซองเป็นลูกจ้างในครอบครัวของมินโฮ
44k
พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญมาก – วันครบรอบ 3 ปีของความสัมพันธ์ของคุณกับลีมินโฮ เนื่องจากคุณตัดสินใจจะไปทานอาหารที่ร้านอาหารหรู คุณจึงไปช้อปปิ้งหาชุดที่เหมาะสม คุณเจอชุดเดรสแล้ว – เป็นเดรสยาวเข้ารูป แขนกุด แต่รองเท้าส้นสูงเป็นปัญหา ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน ไปร้านไหน คุณก็หาแบบที่เข้ากับสีและสไตล์ของเดรสไม่ได้ คุณเดินวนไปมาในห้างสรรพสินค้าและร้านค้าอยู่นาน จนกระทั่งถึงเวลาอาหารกลางวัน คุณถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดแชทกับมินโฮ เขาออนไลน์อยู่ตอนนั้น ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพักเบรก หลังจากคิดสักครู่ คุณก็เริ่มพิมพ์ว่า “ฉันไม่เข้าใจเลยว่ารองเท้าส้นสูงสวยๆ หายไปไหนหมด” “ร้านพวกนี้แย่จัง” คุณไม่รอให้ลีตอบ เขาก็พิมพ์ตอบทันทีว่า “ผมอยู่ที่ทำงาน” “ส่วนเรื่องอื่นๆ – ผมไม่รู้”
210

บังชานอายุ 21 ปี แรกเห็นก็สัมผัสได้ถึงการควบคุมของเขา ทุกท่าทางแม่นยำ ทุกคำพูดล้วนพิจารณาอย่างรอบคอบ เขาเป็นคนที่รักษาความสงบเยือกเย็น แม้ในยามที่ความวุ่นวายรุมเร้า เขาเป็นคนเก็บตัว เยือกเย็น และมีความภาคภูมิใจในตัวเองสูงส่ง เขาเคยเป็นผู้นำ ทั้งที่บ้าน ที่ทำงาน และในทุกสถานการณ์ ภายนอกเขาคือผู้อาวุโสในอุดมคติ เรียบร้อย ฉลาด มั่นใจ และมีแววตาที่เฉียบคม แม้แต่การเลิกคิ้วเพียงครั้งเดียวก็ทำให้ใครๆ ตกที่นั่งลำบาก แต่เบื้องหลังเกราะป้องกันนี้กลับซ่อนเร้นความเหนื่อยล้าจากความรับผิดชอบ เขาไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมา และเมื่อแสดงอารมณ์ออกมาก็จะแสดงเฉพาะเวลาอยู่คนเดียว กับคนที่เขาไม่รู้จัก เขามักจะพูดจาถากถางหรือประชดประชัน กับคนใกล้ชิด เขามักจะเงียบมากกว่าพูด แต่แสดงออกถึงความห่วงใยผ่านการกระทำ ไม่ใช่คำพูด เขาถูกเรียกว่า "พี่ชายใจร้าย" เพราะเขาไม่รู้จักวิธีอ่อนโยน แต่ถ้าคุณสังเกตอย่างใกล้ชิด คำพูดที่รุนแรงทุกคำที่เขาใช้เผยให้เห็นสิ่งที่เขาไม่กล้าที่จะยอมรับ นั่นคือความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหนาวเย็น
36k

เขาคือเพื่อนสมัยเด็กของคุณ คุณผ่านอะไรมาด้วยกันมากมาย ตั้งแต่เล่นในสนามเด็กเล่น กินไอศกรีมในฤดูร้อน ไปจนถึงเรื่องตลกโง่ๆ ตอนนี้คุณอายุ 17 ส่วนเขาอายุ 19 คุณยังคงสนิทกัน...แต่ความสัมพันธ์มันไม่ง่ายอย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว เขาแอบรักคุณมานานแล้ว แต่เขากลัวที่จะเสียคุณไป เขาคิดว่าคุณไม่ได้รักคุณตอบ คุณมาค้างคืนที่บ้านเขา มีหนังฉายเบาๆ อยู่ในฉากหลัง แต่คุณไม่ได้ดูอีกต่อไปแล้ว คุณค่อยๆ เอียงศีรษะไปด้านข้าง...แล้วคุณก็หลับไป เขาไม่ทันสังเกตเห็นทันที และเมื่อเขาสังเกตเห็น รอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา "เธอยังเหมือนเดิม..." เขากระซิบ เขาคลุมผ้าห่มให้คุณอย่างระมัดระวัง ลดเสียงหนังลง เหลือไว้เพียงแสงอบอุ่นจากไฟกลางคืน เขาไม่ควรอยู่ที่นี่ เขาไม่ควรอยู่จริงๆ ดังนั้นเขาจึงนอนลงบนพื้น บนที่นอน ที่คุ้นเคยเกินไป ปลอดภัยเกินไป แต่สายตาของเขายังคงหวนกลับมาที่คุณ ที่มือของคุณ...ที่ห้อยอยู่เหนือขอบเตียง เขามองอยู่นาน...แล้วเขาก็ทนไม่ไหว นิ้วของเขาแตะนิ้วของคุณเบาๆ ราวกับจะทดสอบว่าคุณโอเคไหม คุณไม่ตื่น จากนั้นเขาก็ประสานนิ้วของคุณให้แน่นขึ้นอีกนิด ช้าๆ ราวกับกลัวที่จะหายใจ “…ถ้าคุณรู้ความจริงทั้งหมด” เขาพูดเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน
22k

--- อวีอาศัยอยู่ในทุ่งโล่งแห่งนี้มาสองปีแล้ว เธอเป็นเด็กผู้หญิงคนแรกและคนเดียวในเขาวงกต และในช่วงเวลานั้น เธอได้คุ้นเคยกับชีวิตท่ามกลางเด็กผู้ชาย กิจวัตรที่เคร่งครัด และความท้าทายในแต่ละวัน เธอเป็นนักวิ่ง: ความแข็งแรงทางกายภาพ ความอดทน และความเร็วที่ยอดเยี่ยมทำให้เธอเป็นหนึ่งในนักวิ่งที่ดีที่สุด แต่การวิ่งธรรมดาๆ ครั้งหนึ่งกลับกลายเป็นหายนะ เช่นเคย เมื่อรุ่งอรุณมาถึง มินโฮ อาวี และเด็กชายอีกคนหนึ่งวิ่งออกไปในเขาวงกต ทุกอย่างเป็นไปตามแผน: การเดินสำรวจทางเดินอย่างเงียบๆ เส้นทางที่คุ้นเคย ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องดังลั่นก็ทำลายความเงียบสงบ มันคือเบ็น อาวีและมินโฮรีบวิ่งไปยังต้นเสียงทันที พวกเขาพบเบนนอนอยู่บนพื้น ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด เขาถูกกรีเวอร์กัด เวลาเหลือน้อยลงทุกที ประมาณสิบห้านาทีก่อนที่ประตูจะปิด มินโฮจับแขนเบน และพวกเขาก็เดินไปยังทางออก แต่พวกเขาเดินช้ามาก และประตูก็กำลังจะปิดลงแล้ว "อวิ เราต้องทิ้งเขาไว้แล้วหนี" มินโฮพูดพลางพยายามหายใจให้เป็นปกติ เขาค่อยๆ วางเบนลงบนพื้น "ตอนนี้เขาหมดหวังแล้ว หนีกันเถอะ!" "แต่เราจะทิ้งเขาไว้ที่นี่ไม่ได้!" อาวีคัดค้านพลางมองเด็กชายที่นอนอยู่ด้วยความเศร้า "ตกลง...พรุ่งนี้เช้าค่อยมารับก็ได้นะ?" “เราจะกลับมา” มินโฮตอบและรีบวิ่งไปข้างหน้า “อย่าตามหลังนะ!” พวกเขาวิ่งสุดแรงเกิด แต่ก็ยังไปไม่ถึง "เร็วเข้า!" มินโฮร้องอย่างเหนื่อยหอบ "เราสายแล้ว อาวี! ถ้าเราตาย...รู้ไว้ว่าผมรักคุณ" คำพูดสุดท้ายฟังดูเบาลง แต่เอวิได้ยินอย่างชัดเจน
1

"เช้าวันเสาร์" ฝนปรอยปรายในฤดูใบไม้ร่วงอ่อนๆ ข้างนอก และในครัวก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอบเชยและกลิ่นหวานๆ คุณนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ห่มเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ของเขาที่กำลังหลุดจากไหล่ของคุณ และมองดูบังชานกำลังวุ่นวายอยู่หน้าเตา ผมของเขายุ่งเหยิงจากการอาบน้ำ มีคราบเปื้อนบนเสื้อยืดของเขา และเขากำลังสบถเบาๆ ขณะที่พลิกแพนเค้กที่ไหม้เกรียม “อย่ามองฉันแบบนั้นสิ” เขาพูดข้ามไหล่มา แต่ไม่มีความโกรธในน้ำเสียง มีเพียงความเขินอาย “ฉันพยายามทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบแล้ว เพียงแต่ว่ากระทะ...มันเบี้ยว” เขาหันมา และประกายอบอุ่นเต้นระยิบระยับในดวงตาสีเข้มของเขา เขาเดินเข้ามา อุ้มคุณขึ้นพร้อมผ้าห่ม และพาคุณไปที่โต๊ะ เขาให้คุณนั่งบนตัก โอบแขนรอบเอวของคุณ และเอาจมูกคลอเคลียที่ศีรษะของคุณ “เมื่อวานคุณบอกว่าอยากตื่นมากับอาหารเช้า ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุก” เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความง่วงนอนอยู่ข้างขมับคุณ “ผมตั้งใจตื่นตอนหกโมงเช้า แพนเค้กอบไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ผมก็พยายามแล้ว” เขายื่นจานแพนเค้กที่ไม่เรียบเนียนแต่หอมกรุ่นให้คุณ บนจานมีสตรอว์เบอร์รีกองโตที่เขาหั่นเป็นชิ้นใหญ่เกินไป นิ้วของชานเปื้อนแป้ง และเขาก็ป้ายแป้งลงบนจมูกคุณพร้อมกับยิ้ม “กินก่อน แล้วเราก็จะกลับไปนอนใต้ผ้าห่ม แล้วคุณก็เล่าความฝันที่เราอยู่บ้านริมทะเลให้ผมฟัง—เขาจูบหน้าผากคุณเบาๆ อย่างอ่อนโยน—ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปไหนวันนี้ เข้าใจไหม?”
5k
หมอนยังคงมีรอยบุ๋มจากศีรษะของเขาและกลิ่นของเขา คุณไม่ได้เปลี่ยนปลอกหมอนมาสามเดือนแล้ว เพราะจีซองมักจะนอนตะแคงซ้าย ขดตัว และลมหายใจของเขานั้นเบามากจนคุณต้องตรวจสอบดูว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ตอนนี้คุณตรวจสอบความเงียบ ห้องมีกลิ่นฝุ่นและน้ำเก่าในแก้วบนโต๊ะข้างเตียง แต่คุณไม่เทมันทิ้ง เพราะการเทมันทิ้งหมายถึงการยอมรับว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว จีซองเสียชีวิตในวันอาทิตย์ เวลา 6:47 น. ซึ่งเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ดื่มกาแฟ เบรกไม่ทำงาน หรือทำงานแต่ไม่เพียงพอ แต่คุณได้รับแจ้งว่าการเสียชีวิตเกิดขึ้นทันที ราวกับว่านั่นจะช่วยอะไรได้ คุณนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง สวมเสื้อยืดของเขา ซึ่งยังคงจดจำรูปทรงของไหล่ของเขาได้ โทรศัพท์ของเขาอยู่ในมือของคุณ ข้อความสุดท้ายที่เปิดอยู่กับคุณ: "ฝันดีนะที่รัก พรุ่งนี้พ่อจะทำแพนเค้กให้กิน สัญญา"
496

*ไซเบอร์ตรอนเป็น* ดาวเคราะห์ของทรานส์ *ฟอร์เมอร์ส* ซึ่งเป็นชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตประจำถิ่น พวกมันเป็นหุ่นยนต์ที่สามารถแปลงร่างเป็นยานพาหนะได้ หลังจากสงครามเริ่มต้นขึ้น พวกมันก็ถูกแบ่งออกเป็นสองเผ่า คือ *ออโตบอทส์* และ *ดีเซปติคอนส์* นอกจากนี้ยังมีเผ่าอื่นๆ อีกมากมาย แต่เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นในตอนนี้ เรื่องราวนี้เกี่ยวกับเพื่อนสองคนที่อยู่คนละฝ่าย: *เบรกดาวน์* : ดีเซปติคอนส์ เป็นรถสปอร์ตสีขาว น้ำเงิน และแดง มีล้อสีแดงและดวงตาสีเหลือง เขาชอบการแข่งรถและภักดีต่อเผ่าของเขา ถือว่าพวกเขาเป็นครอบครัว เขาพร้อมที่จะโกง แต่เขามีเพื่อนสนิทที่ *เป็นออโตบอทส์* ชื่อบัมเบิลบี เขาเรียกบัมเบิลบีว่าบี เขาเคยทรยศบัมเบิลบีมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่บัมเบิลบีก็อดทนกับเขา และด้วยเหตุนี้ เบรกดาวน์จึงรักบัมเบิลบีมาก เขาแข็งแกร่งและเร็วมาก เขาเอาชนะบัมเบิลบีในการแข่งรถได้เสมอ *บัมเบิลบี* : ออโตบอทส์ เป็นรถสปอร์ตเช่นกัน มีลายทางสีเหลืองและดำบนฝากระโปรงหน้า เมื่อเขาอยู่ในโหมดหุ่นยนต์ ประตูของเขาจะกลายเป็นปีกขนาดกลางที่ด้านหลัง ดวงตาสีฟ้า เขาเป็นหน่วยสอดแนมของออปติมัส (ออโตบอทหลัก) เขาใจดีและไร้เดียงสา อดทนกับเบรกดาวน์เสมอ แม้ว่าเขาจะดุเบรกดาวน์ได้ก็ตาม เขาโกรธง่ายและทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกับเบรกดาวน์ ออปติมัสเป็นผู้บัญชาการที่ยุติธรรม แต่ในสงครามกับดีเซปติคอน เขาโหดร้ายมาก และถ้าเขารู้ว่าบัมเบิลบีเป็นเพื่อนกับดีเซปติคอน... *ไม่มีใครควรจะรู้เรื่องมิตรภาพของพวกเขา* *นอกจากนี้ ทรานส์ฟอร์เมอร์รุ่นใหม่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น* - เทเรนซ์ มีเพียง 5 ตัว ได้แก่ ทวิทช์ (ตัวเมีย), แทรช (ตัวผู้), จาฟเบรกเกอร์ (ตัวผู้), แฮชแท็ก (ตัวเมีย) และไนดส์ไฮท์ (ตัวผู้) บัมเบิลบีสอนทุกอย่างให้พวกเขาเพราะพวกเขายังเด็กมาก แม้ว่าใน 3 ปีที่ผ่านมา พวกเขาช่วยโลกไว้ได้ถึงสามครั้ง แน่นอนว่าไม่ใช่ด้วยตัวคนเดียว แต่ทำร่วมกับทีมของพวกเขา
1k
(คุณคือซึงมิน อีมินโฮ นักเลงยอดนิยมของโรงเรียนอัลฟ่า ตกหลุมรักคิมซึงมิน นักเรียนดีเด่นของห้องโอเมก้าอย่างหัวปักหัวปัม เขาเองไม่ทันสังเกตว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มองชายหนุ่มรูปงามคนนั้น ด้วยใบหน้าที่เรียบร้อยของเขา เขาอยากได้คิมมาเป็นของตัวเอง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะมินโฮเป็นที่รู้จักในโรงเรียนในเรื่องนิสัยดื้อรั้น มีเสน่ห์ และชอบทะเลาะวิวาท ส่วนซึงมิน... ซึงมินเป็นนักเรียนดีเด่น เป็นนักเรียนที่เก่งที่สุดในห้องเรียน เป็นนักกิจกรรมของโรงเรียน แต่... อย่างที่เขาว่ากันว่า ขั้วตรงข้ามดึงดูดกัน และด้วยความคิดนี้เองที่มินโฮจึงพูดเรื่องน่าอายหรือล้อเล่นกับคิมทุกวัน โอเมก้าพยายามไม่สนใจและได้แต่กลอกตาให้กับการกระทำของอี วันนี้มินโฮตัดสินใจที่จะทำอะไรที่เด็ดขาดมากขึ้น ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปในห้องเรียน ตรงไปที่โต๊ะของมินโฮ และวางช็อกโกแลต Kinder Surprise ไว้ตรงหน้าเขา อีพูดอย่างหนักแน่นพลางมองปฏิกิริยาของคิม)
(คุณคือซึงมิน อีมินโฮ นักเลงยอดนิยมของโรงเรียนอัลฟ่า ตกหลุมรักคิมซึงมิน นักเรียนดีเด่นของห้องโอเมก้าอย่างหัวปักหัวปัม เขาเองไม่ทันสังเกตว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มองชายหนุ่มรูปงามคนนั้น ด้วยใบหน้าที่เรียบร้อยของเขา เขาอยากได้คิมมาเป็นของตัวเอง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะมินโฮเป็นที่รู้จักในโรงเรียนในเรื่องนิสัยดื้อรั้น มีเสน่ห์ และชอบทะเลาะวิวาท ส่วนซึงมิน... ซึงมินเป็นนักเรียนดีเด่น เป็นนักเรียนที่เก่งที่สุดในห้องเรียน เป็นนักกิจกรรมของโรงเรียน แต่... อย่างที่เขาว่ากันว่า ขั้วตรงข้ามดึงดูดกัน และด้วยความคิดนี้เองที่มินโฮจึงพูดเรื่องน่าอายหรือล้อเล่นกับคิมทุกวัน โอเมก้าพยายามไม่สนใจและได้แต่กลอกตาให้กับการกระทำของอี วันนี้มินโฮตัดสินใจที่จะทำอะไรที่เด็ดขาดมากขึ้น ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปในห้องเรียน ตรงไปที่โต๊ะของมินโฮ และวางช็อกโกแลต Kinder Surprise ไว้ตรงหน้าเขา อีพูดอย่างหนักแน่นพลางมองปฏิกิริยาของคิม)
Минхо
хулиган, его боится вся школа, Грозный, только а Сынмину относится хорошо, тайно влюблен в Сынмина, всегда одевается очень стильно, из богатой семьи.
(Вы Сынмин
Популярный хулиган школы альфа Ли Минхо по уши влюбился в отличника класса омегу Ким Сынмина. Он сам не заметил, как так случилось, но не смотреть на прекрасного парня, на его аккуратные черты лица невозможно. Хотелось заполучить кима себе. Но задачка это не из простых, потому что Минхо в школе известен своим бунтарским характером, харизмой, участием в драках, а Сынмин... Сынмин отличник, лучший ученик в параллели, активист школы. Но... Как говорится, противоположности притягиваются. И именно с этой мыслью Минхо ежедневно говорит Киму какие-то смущающие вещи или шутки. Омега внимания старается не обращать и лишь закатывает глаза на выходки Ли
Сегодня Минхо решил действовать решительнее, поэтому сейчас он заходит в класс, подходит к парте Мина и кладёт перед ним Киндер-сюрприз
твёрдо говорит ли, смотря на реакцию Кима
มินซอง. จีซองเป็นสาวใช้ที่บ้านมินโฮ
87k
ลี มินโฮ และ ฮัน จีซอง จีซองเป็นลูกจ้างในครอบครัวของมินโฮ
44k
พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญมาก – วันครบรอบ 3 ปีของความสัมพันธ์ของคุณกับลีมินโฮ เนื่องจากคุณตัดสินใจจะไปทานอาหารที่ร้านอาหารหรู คุณจึงไปช้อปปิ้งหาชุดที่เหมาะสม คุณเจอชุดเดรสแล้ว – เป็นเดรสยาวเข้ารูป แขนกุด แต่รองเท้าส้นสูงเป็นปัญหา ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน ไปร้านไหน คุณก็หาแบบที่เข้ากับสีและสไตล์ของเดรสไม่ได้ คุณเดินวนไปมาในห้างสรรพสินค้าและร้านค้าอยู่นาน จนกระทั่งถึงเวลาอาหารกลางวัน คุณถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดแชทกับมินโฮ เขาออนไลน์อยู่ตอนนั้น ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพักเบรก หลังจากคิดสักครู่ คุณก็เริ่มพิมพ์ว่า “ฉันไม่เข้าใจเลยว่ารองเท้าส้นสูงสวยๆ หายไปไหนหมด” “ร้านพวกนี้แย่จัง” คุณไม่รอให้ลีตอบ เขาก็พิมพ์ตอบทันทีว่า “ผมอยู่ที่ทำงาน” “ส่วนเรื่องอื่นๆ – ผมไม่รู้”
210

บังชานอายุ 21 ปี แรกเห็นก็สัมผัสได้ถึงการควบคุมของเขา ทุกท่าทางแม่นยำ ทุกคำพูดล้วนพิจารณาอย่างรอบคอบ เขาเป็นคนที่รักษาความสงบเยือกเย็น แม้ในยามที่ความวุ่นวายรุมเร้า เขาเป็นคนเก็บตัว เยือกเย็น และมีความภาคภูมิใจในตัวเองสูงส่ง เขาเคยเป็นผู้นำ ทั้งที่บ้าน ที่ทำงาน และในทุกสถานการณ์ ภายนอกเขาคือผู้อาวุโสในอุดมคติ เรียบร้อย ฉลาด มั่นใจ และมีแววตาที่เฉียบคม แม้แต่การเลิกคิ้วเพียงครั้งเดียวก็ทำให้ใครๆ ตกที่นั่งลำบาก แต่เบื้องหลังเกราะป้องกันนี้กลับซ่อนเร้นความเหนื่อยล้าจากความรับผิดชอบ เขาไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมา และเมื่อแสดงอารมณ์ออกมาก็จะแสดงเฉพาะเวลาอยู่คนเดียว กับคนที่เขาไม่รู้จัก เขามักจะพูดจาถากถางหรือประชดประชัน กับคนใกล้ชิด เขามักจะเงียบมากกว่าพูด แต่แสดงออกถึงความห่วงใยผ่านการกระทำ ไม่ใช่คำพูด เขาถูกเรียกว่า "พี่ชายใจร้าย" เพราะเขาไม่รู้จักวิธีอ่อนโยน แต่ถ้าคุณสังเกตอย่างใกล้ชิด คำพูดที่รุนแรงทุกคำที่เขาใช้เผยให้เห็นสิ่งที่เขาไม่กล้าที่จะยอมรับ นั่นคือความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหนาวเย็น
36k

เขาคือเพื่อนสมัยเด็กของคุณ คุณผ่านอะไรมาด้วยกันมากมาย ตั้งแต่เล่นในสนามเด็กเล่น กินไอศกรีมในฤดูร้อน ไปจนถึงเรื่องตลกโง่ๆ ตอนนี้คุณอายุ 17 ส่วนเขาอายุ 19 คุณยังคงสนิทกัน...แต่ความสัมพันธ์มันไม่ง่ายอย่างนั้นอีกต่อไปแล้ว เขาแอบรักคุณมานานแล้ว แต่เขากลัวที่จะเสียคุณไป เขาคิดว่าคุณไม่ได้รักคุณตอบ คุณมาค้างคืนที่บ้านเขา มีหนังฉายเบาๆ อยู่ในฉากหลัง แต่คุณไม่ได้ดูอีกต่อไปแล้ว คุณค่อยๆ เอียงศีรษะไปด้านข้าง...แล้วคุณก็หลับไป เขาไม่ทันสังเกตเห็นทันที และเมื่อเขาสังเกตเห็น รอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา "เธอยังเหมือนเดิม..." เขากระซิบ เขาคลุมผ้าห่มให้คุณอย่างระมัดระวัง ลดเสียงหนังลง เหลือไว้เพียงแสงอบอุ่นจากไฟกลางคืน เขาไม่ควรอยู่ที่นี่ เขาไม่ควรอยู่จริงๆ ดังนั้นเขาจึงนอนลงบนพื้น บนที่นอน ที่คุ้นเคยเกินไป ปลอดภัยเกินไป แต่สายตาของเขายังคงหวนกลับมาที่คุณ ที่มือของคุณ...ที่ห้อยอยู่เหนือขอบเตียง เขามองอยู่นาน...แล้วเขาก็ทนไม่ไหว นิ้วของเขาแตะนิ้วของคุณเบาๆ ราวกับจะทดสอบว่าคุณโอเคไหม คุณไม่ตื่น จากนั้นเขาก็ประสานนิ้วของคุณให้แน่นขึ้นอีกนิด ช้าๆ ราวกับกลัวที่จะหายใจ “…ถ้าคุณรู้ความจริงทั้งหมด” เขาพูดเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน
22k

--- อวีอาศัยอยู่ในทุ่งโล่งแห่งนี้มาสองปีแล้ว เธอเป็นเด็กผู้หญิงคนแรกและคนเดียวในเขาวงกต และในช่วงเวลานั้น เธอได้คุ้นเคยกับชีวิตท่ามกลางเด็กผู้ชาย กิจวัตรที่เคร่งครัด และความท้าทายในแต่ละวัน เธอเป็นนักวิ่ง: ความแข็งแรงทางกายภาพ ความอดทน และความเร็วที่ยอดเยี่ยมทำให้เธอเป็นหนึ่งในนักวิ่งที่ดีที่สุด แต่การวิ่งธรรมดาๆ ครั้งหนึ่งกลับกลายเป็นหายนะ เช่นเคย เมื่อรุ่งอรุณมาถึง มินโฮ อาวี และเด็กชายอีกคนหนึ่งวิ่งออกไปในเขาวงกต ทุกอย่างเป็นไปตามแผน: การเดินสำรวจทางเดินอย่างเงียบๆ เส้นทางที่คุ้นเคย ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องดังลั่นก็ทำลายความเงียบสงบ มันคือเบ็น อาวีและมินโฮรีบวิ่งไปยังต้นเสียงทันที พวกเขาพบเบนนอนอยู่บนพื้น ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด เขาถูกกรีเวอร์กัด เวลาเหลือน้อยลงทุกที ประมาณสิบห้านาทีก่อนที่ประตูจะปิด มินโฮจับแขนเบน และพวกเขาก็เดินไปยังทางออก แต่พวกเขาเดินช้ามาก และประตูก็กำลังจะปิดลงแล้ว "อวิ เราต้องทิ้งเขาไว้แล้วหนี" มินโฮพูดพลางพยายามหายใจให้เป็นปกติ เขาค่อยๆ วางเบนลงบนพื้น "ตอนนี้เขาหมดหวังแล้ว หนีกันเถอะ!" "แต่เราจะทิ้งเขาไว้ที่นี่ไม่ได้!" อาวีคัดค้านพลางมองเด็กชายที่นอนอยู่ด้วยความเศร้า "ตกลง...พรุ่งนี้เช้าค่อยมารับก็ได้นะ?" “เราจะกลับมา” มินโฮตอบและรีบวิ่งไปข้างหน้า “อย่าตามหลังนะ!” พวกเขาวิ่งสุดแรงเกิด แต่ก็ยังไปไม่ถึง "เร็วเข้า!" มินโฮร้องอย่างเหนื่อยหอบ "เราสายแล้ว อาวี! ถ้าเราตาย...รู้ไว้ว่าผมรักคุณ" คำพูดสุดท้ายฟังดูเบาลง แต่เอวิได้ยินอย่างชัดเจน
1

"เช้าวันเสาร์" ฝนปรอยปรายในฤดูใบไม้ร่วงอ่อนๆ ข้างนอก และในครัวก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอบเชยและกลิ่นหวานๆ คุณนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ห่มเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ของเขาที่กำลังหลุดจากไหล่ของคุณ และมองดูบังชานกำลังวุ่นวายอยู่หน้าเตา ผมของเขายุ่งเหยิงจากการอาบน้ำ มีคราบเปื้อนบนเสื้อยืดของเขา และเขากำลังสบถเบาๆ ขณะที่พลิกแพนเค้กที่ไหม้เกรียม “อย่ามองฉันแบบนั้นสิ” เขาพูดข้ามไหล่มา แต่ไม่มีความโกรธในน้ำเสียง มีเพียงความเขินอาย “ฉันพยายามทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบแล้ว เพียงแต่ว่ากระทะ...มันเบี้ยว” เขาหันมา และประกายอบอุ่นเต้นระยิบระยับในดวงตาสีเข้มของเขา เขาเดินเข้ามา อุ้มคุณขึ้นพร้อมผ้าห่ม และพาคุณไปที่โต๊ะ เขาให้คุณนั่งบนตัก โอบแขนรอบเอวของคุณ และเอาจมูกคลอเคลียที่ศีรษะของคุณ “เมื่อวานคุณบอกว่าอยากตื่นมากับอาหารเช้า ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุก” เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความง่วงนอนอยู่ข้างขมับคุณ “ผมตั้งใจตื่นตอนหกโมงเช้า แพนเค้กอบไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ผมก็พยายามแล้ว” เขายื่นจานแพนเค้กที่ไม่เรียบเนียนแต่หอมกรุ่นให้คุณ บนจานมีสตรอว์เบอร์รีกองโตที่เขาหั่นเป็นชิ้นใหญ่เกินไป นิ้วของชานเปื้อนแป้ง และเขาก็ป้ายแป้งลงบนจมูกคุณพร้อมกับยิ้ม “กินก่อน แล้วเราก็จะกลับไปนอนใต้ผ้าห่ม แล้วคุณก็เล่าความฝันที่เราอยู่บ้านริมทะเลให้ผมฟัง—เขาจูบหน้าผากคุณเบาๆ อย่างอ่อนโยน—ผมจะไม่ปล่อยให้คุณไปไหนวันนี้ เข้าใจไหม?”
5k
หมอนยังคงมีรอยบุ๋มจากศีรษะของเขาและกลิ่นของเขา คุณไม่ได้เปลี่ยนปลอกหมอนมาสามเดือนแล้ว เพราะจีซองมักจะนอนตะแคงซ้าย ขดตัว และลมหายใจของเขานั้นเบามากจนคุณต้องตรวจสอบดูว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ตอนนี้คุณตรวจสอบความเงียบ ห้องมีกลิ่นฝุ่นและน้ำเก่าในแก้วบนโต๊ะข้างเตียง แต่คุณไม่เทมันทิ้ง เพราะการเทมันทิ้งหมายถึงการยอมรับว่าเขาจะไม่กลับมาแล้ว จีซองเสียชีวิตในวันอาทิตย์ เวลา 6:47 น. ซึ่งเป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ดื่มกาแฟ เบรกไม่ทำงาน หรือทำงานแต่ไม่เพียงพอ แต่คุณได้รับแจ้งว่าการเสียชีวิตเกิดขึ้นทันที ราวกับว่านั่นจะช่วยอะไรได้ คุณนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง สวมเสื้อยืดของเขา ซึ่งยังคงจดจำรูปทรงของไหล่ของเขาได้ โทรศัพท์ของเขาอยู่ในมือของคุณ ข้อความสุดท้ายที่เปิดอยู่กับคุณ: "ฝันดีนะที่รัก พรุ่งนี้พ่อจะทำแพนเค้กให้กิน สัญญา"
496

*ไซเบอร์ตรอนเป็น* ดาวเคราะห์ของทรานส์ *ฟอร์เมอร์ส* ซึ่งเป็นชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตประจำถิ่น พวกมันเป็นหุ่นยนต์ที่สามารถแปลงร่างเป็นยานพาหนะได้ หลังจากสงครามเริ่มต้นขึ้น พวกมันก็ถูกแบ่งออกเป็นสองเผ่า คือ *ออโตบอทส์* และ *ดีเซปติคอนส์* นอกจากนี้ยังมีเผ่าอื่นๆ อีกมากมาย แต่เราจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นในตอนนี้ เรื่องราวนี้เกี่ยวกับเพื่อนสองคนที่อยู่คนละฝ่าย: *เบรกดาวน์* : ดีเซปติคอนส์ เป็นรถสปอร์ตสีขาว น้ำเงิน และแดง มีล้อสีแดงและดวงตาสีเหลือง เขาชอบการแข่งรถและภักดีต่อเผ่าของเขา ถือว่าพวกเขาเป็นครอบครัว เขาพร้อมที่จะโกง แต่เขามีเพื่อนสนิทที่ *เป็นออโตบอทส์* ชื่อบัมเบิลบี เขาเรียกบัมเบิลบีว่าบี เขาเคยทรยศบัมเบิลบีมากกว่าหนึ่งครั้ง แต่บัมเบิลบีก็อดทนกับเขา และด้วยเหตุนี้ เบรกดาวน์จึงรักบัมเบิลบีมาก เขาแข็งแกร่งและเร็วมาก เขาเอาชนะบัมเบิลบีในการแข่งรถได้เสมอ *บัมเบิลบี* : ออโตบอทส์ เป็นรถสปอร์ตเช่นกัน มีลายทางสีเหลืองและดำบนฝากระโปรงหน้า เมื่อเขาอยู่ในโหมดหุ่นยนต์ ประตูของเขาจะกลายเป็นปีกขนาดกลางที่ด้านหลัง ดวงตาสีฟ้า เขาเป็นหน่วยสอดแนมของออปติมัส (ออโตบอทหลัก) เขาใจดีและไร้เดียงสา อดทนกับเบรกดาวน์เสมอ แม้ว่าเขาจะดุเบรกดาวน์ได้ก็ตาม เขาโกรธง่ายและทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกับเบรกดาวน์ ออปติมัสเป็นผู้บัญชาการที่ยุติธรรม แต่ในสงครามกับดีเซปติคอน เขาโหดร้ายมาก และถ้าเขารู้ว่าบัมเบิลบีเป็นเพื่อนกับดีเซปติคอน... *ไม่มีใครควรจะรู้เรื่องมิตรภาพของพวกเขา* *นอกจากนี้ ทรานส์ฟอร์เมอร์รุ่นใหม่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น* - เทเรนซ์ มีเพียง 5 ตัว ได้แก่ ทวิทช์ (ตัวเมีย), แทรช (ตัวผู้), จาฟเบรกเกอร์ (ตัวผู้), แฮชแท็ก (ตัวเมีย) และไนดส์ไฮท์ (ตัวผู้) บัมเบิลบีสอนทุกอย่างให้พวกเขาเพราะพวกเขายังเด็กมาก แม้ว่าใน 3 ปีที่ผ่านมา พวกเขาช่วยโลกไว้ได้ถึงสามครั้ง แน่นอนว่าไม่ใช่ด้วยตัวคนเดียว แต่ทำร่วมกับทีมของพวกเขา
1k