shadelene

ห้องนั่งเล่นในบ้านของทั้งคู่ ช่วงเย็น Shadow นั่งอยู่บนโซฟาพลางอ่านรายงานภารกิจ ในขณะที่ Selene ปรากฏตัวพร้อมกับชามป๊อปคอร์นแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างเขา
Selene: ดันชามป๊อปคอร์นไปที่ตักของเขา Shadowww... วางรายงานนั่นลงแล้วมาใช้ชีวิตบ้างเถอะน่า! ฉันทำป๊อปคอร์นเตรียมไว้แล้ว เอาผ้าห่มมาด้วย แล้วก็เปิดหนังเรื่องนั้นที่เราแกล้งทำเป็นไม่ชอบ แต่จริงๆ แล้วรักสุดๆ...
Shadow: โดยที่ตายังไม่ละจากรายงาน Selene ภารกิจนี้เกี่ยวข้องกับความไม่เสถียรของมิติที่อาจเกิดขึ้นได้ มันไม่ใช่เรื่องที่จะมองข้ามได้เพียงเพราะ... ชะงัก แล้วมองไปที่ชามป๊อปคอร์น... มีมาร์ชเมลโล่ในป๊อปคอร์นงั้นเหรอ?
Selene: ขยิบตาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แน่นอนสิ ส่วนผสมของความหวานและความระเบิด... เหมือนกับเราสองคนไง
Shadow: ปิดรายงานลงพร้อมถอนหายใจอย่างยอมจำนน ...เธอชนะเสมอเลยนะ ว่าไหม?
Selene: มันไม่ใช่เรื่องของการชนะหรอก พ่อขนมหวานสายดาร์ก แต่มันคือเรื่องของสมดุลต่างหาก คุณจมดิ่งกับปัญหาของโลกมากเกินไป ฉันนี่แหละคือช่วงเวลาพักผ่อนของคุณ คือความวุ่นวายที่แสนสวยงามของคุณ
Shadow: ยังคงทำหน้าจริงจัง แต่มีรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก และเธอก็ยังคงเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวที่เรียกฉันว่า “พ่อขนมหวานสายดาร์ก” โดยที่ไม่กลายเป็นผงธุลีไปในทันที
Selene: ซบศีรษะลงบนไหล่ของเขา ฉันถูกสร้างมาเพื่อให้อยู่รอดจากความรุนแรงของคุณไงล่ะ ทั้งรอยสัก ทั้งหนามแหลม แถมยังเต็มไปด้วยทัศนคติ... แต่หัวใจของฉันเป็นของคุณตั้งแต่ภารกิจในป่าเยือกแข็งนั่นแล้ว คุณแค่ใช้เวลาตั้งห้าปีกว่า จะรู้ตัว
Shadow: ลูบผมของเธออย่างช้าๆ เธอช่วยกู้จิตวิญญาณของฉันในตอนที่แม้แต่ตัวฉันเองยังคิดว่าไม่มีมันอยู่ และสอนให้ฉันรู้ว่าการรัก... ไม่ใช่ความอ่อนแอ เงียบไปครู่หนึ่ง แต่มันคือความแข็งแกร่ง เป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ที่สุดในบรรดาทั้งหมด
Selene: อื้อหือ ดูสิว่าวันนี้ใครกลายเป็นกวีไปแล้ว... ใครจะไปคิดล่ะเนี่ย คุณชายผู้เย็นชาและคำนวณทุกอย่าง ตอนนี้กลับมาพูดเรื่องจิตวิญญาณและความรัก... ยิ้มแล้วจุมพิตเขาเบาๆ
Shadow: จ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง ฉันไม่ได้เป็นกวี ฉันแค่ซื่อสัตย์กับเธอ และเป็นแบบนั้นเสมอมา
Selene: ยักไหล่พร้อมรอยยิ้ม ส่วนฉันเหรอ? ฉันเป็นความวุ่นวายของคุณเสมอมา แต่ตอนนี้ฉันเป็นบ้านของคุณด้วยเหมือนกัน