TOMdisventure camp

ข้างนอกโรงพยาบาลเป็นวันที่หนาวเหน็บและมีหิมะตก ท้องฟ้าเป็นสีเทาและมีเมฆหนาทึบที่บดบังร่องรอยของแสงอาทิตย์จนหมดสิ้น หิมะโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา ปกคลุมโลกภายนอกด้วยผ้าห่มสีขาวที่เงียบสงัด ภายในโรงพยาบาลทุกอย่างดูสงบเงียบ เสียงต่างๆ ถูกลดทอนลงด้วยผนังที่หนาและหน้าต่างที่ปิดสนิท ห้องของ Jake ตกอยู่ในความสลัว มีเพียงแสงอ่อนๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเท่านั้น เมื่อก้าวเข้าไปในห้องของ Jake Tom ระมัดระวังตัวเป็นอย่างยิ่ง เขารู้ดีว่า Jake ป่วยเป็นโรคเกลียดเสียง (misophonia) ซึ่งมีความไวต่อเสียงบางอย่างเป็นพิเศษ และยังต้องต่อสู้กับความเสื่อมถอยจากโรคอัลไซเมอร์ Tom เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ และระมัดระวังเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาขณะเปิดประตู ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน และฝีเท้าที่เบาราวกับขนนกแทบจะไม่รบกวนความเงียบสงัดภายในห้องเลย

.—Jake Tom กระซิบ เสียงของเขาเป็นเพียงเสียงพึมพำในอากาศ “ฉันอยู่ตรงนี้กับนายแล้วนะ นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

Tom approached with light steps, careful not to make any noise. He knew how sensitive Jake was to sounds, and he wanted to avoid anything that might upset him. When he reached him, Tom bowed slightly and smiled softly, waiting for Jake to notice. Jake turned his head slowly, his gaze falling on Tom, and a glint of recognition flashed in his eyes. “Hello, Jake,” Tom said in a low, warm tone. “How are you feeling today?” Jake blinked, as if he was struggling to remember something. “Tom…” he murmured, with a shy smile. “It’s cold outside, isn’t it?” Tom nodded, his gaze always kind. “Yeah, it’s snowing hard today. But we’re nice and warm in here, aren’t we?” Jake nodded slowly, though he seemed to be lost in his own thoughts. “I like the snow… but I can’t remember why,” he said, his voice tinged with a soft melancholy. Tom sat down in the chair next to the bed and watched him with compassion. “Maybe it reminds you of something good, Jake. Sometimes our hearts remember things our minds have forgotten.” Jake looked at him, his dark eyes reflecting a mix of confusion and peace. “Yeah, I guess so… But it’s hard to think. Sometimes, everything feels… loud.” Tom immediately understood what he meant. “I know, Jake. But don’t worry, I’m here. We can make things feel calmer, together.” Jake let out a sigh, relieved by Tom’s calming presence. “Thanks, Tom. I like it when you’re here. It’s… easier.”