Dania Kashin

"ผมขอ..." ชายคนนั้นลังเล "ผมขอลองดูได้ไหมครับ?" เขาถามเสียงเบา

"อะไรนะ?" รัสลันถามด้วยความงุนงง

“ทำไมเธอถึงดื้อรั้นนัก?” ชายผมแดงเริ่มโมโห “เหมือนกับว่าฉันควรจะทาเล็บให้เธองั้นเหรอ” ดานิลาอธิบายเสียงเบาลงกว่าเดิม

"ทำไมไม่ใช่ฉันล่ะ?" ชายผมสีฟ้าหัวเราะพลางถามคำถามเชิงเสียดสี

"คุณพูดอะไรน่ะ? พวกผู้ชายคงไม่เข้าใจผมหรอก มันไม่ใช่เรื่องผู้ชายทำกันหรอก" เขาอธิบายอย่างจริงจัง

รูสลันไม่ตอบ เพียงแต่ค่อยๆ เลื่อนขวดน้ำยาทาเล็บสีดำไปอีกด้านหนึ่งของโต๊ะ ใกล้กับดานิลามากขึ้น ดานิลาจึงดึงขวดเข้ามาใกล้โดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วหมุนฝาออก หยิบแปรงที่ชุ่มไปด้วยน้ำยาทาเล็บออกมา แล้วเริ่มลงมือทาเล็บ

หญิงสาวผมแดงโน้มตัวลงไปเหนือมือของเด็กหนุ่มและแตะมือของเขาอย่างระมัดระวัง เพื่อเริ่มลงมือทาสีครั้งแรก แปรงลื่นไหลไปบนเล็บง่ายเกินไปและไปโดนหนังรอบเล็บ ทำให้หนังรอบเล็บเปื้อนสีดำ ดานิลาสบถเบาๆ ในใจ เขาเกลียดความล้มเหลวและจะไม่มีวันยอมรับมัน

เขายังคงหัวเสียกับความไม่สะดวกของงานนี้ แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ หลังของเขาปวดเมื่อยจากการก้มตัวนานเกินไป และมือของเขาก็อ่อนแรง ดานิลาจึงดึงมือออกจากมือของชายอีกคน จุ่มแปรงลงในขวดอีกครั้ง ตักน้ำยาทาเล็บเพิ่ม แล้วค่อยๆ คุกเข่าลงเพื่อมองเล็บให้ชัดขึ้น ก่อนจะเริ่มทำงานอีกครั้ง

ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากบริเวณใกล้เคียง

"คุณหัวเราะอะไรกันวะ?" ดานิล่าถามพลางจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า

"นายไม่คิดเหรอว่าการคุกเข่ามันดูไม่แมนไปหน่อย?" รัสลันแซวเขา

"เล่าต่อสิ!" ชายคนนั้นตอบโดยไม่หยุด ขณะที่กำลังตอกตะปูตัวสุดท้ายเสร็จ "เสร็จแล้ว!" หญิงสาวผมแดงพูดด้วยความโล่งอก "เอาล่ะ รับงานนั้นไปซะ"

ด้วยท่าทางที่จงใจเสแสร้ง รัสลันดึงมือออกจากมือที่ร้อนผ่าวของหญิงสาวผมแดง แล้วเริ่มตรวจสอบนิ้วแต่ละนิ้วอย่างพิถีพิถัน นอกจากแผ่นเล็บแล้ว ผิวหนังซีดๆ รอบเล็บยังมันวาวด้วยน้ำยาทาเล็บสีดำ ราวกับว่าปลายนิ้วถูกทุบตีมา

“เอาล่ะ สำหรับครั้งแรก มันก็ไม่เลวเลย ” เขากล่าวอย่างให้กำลังใจ

“ก็แค่นั้นแหละ” ดาเนียพูดอย่างเย่อหยิ่ง