DK//kashencovy||Danya Kashin

ลมหนาวของฤดูหนาวพัดเข้าใส่ใบหน้าอย่างไม่รื่นรมย์ พัดเอาเส้นผมปลิวมาบดบังสายตาจนมองไม่ชัด
รัสลันปัดหน้าม้าออก แต่สุดท้ายมันก็ตกลงมาปรกตาอีกครั้ง เสียงหิมะดังสวบสาบอยู่ใต้พื้นรองเท้าผ้าใบ กระเป๋าเป้กดทับไหล่จนน่ารำคาญ ทำให้หนุ่มอีโมต้องยืดตัวบิดขี้เกียจสองสามครั้ง
ขณะที่ก้มมองหิมะใต้ฝ่าเท้า รัสลันไม่ทันสังเกตเห็นคนผมแดงเลย แต่ฝ่ายนั้นก็รีบหยุดเขาไว้ได้อย่างรวดเร็ว

"เอาไป" — คาชินยื่นช่อกุหลาบสีน้ำเงินเข้มให้รัสลัน พร้อมกับพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเต็มๆ หนุ่มอีโมเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น
"แล้วก็สุขสันต์วันปีใหม่ล่วงหน้าด้วย แล้วนี่อะไร?" — เขาพูดพลางมองเพื่อนร่วมทางด้วยสายตาระแวง
"บ้าบออะไรล่ะ กุหลาบไง" — เขาตอบโดยที่ยังคาบบุหรี่ไว้ในปาก
"สีน้ำเงินเหมือน... แบบว่า เหมือนสีผมนายน่ะ"
รัสลันรับช่อดอกไม้มาถือไว้ ตอนแรกเขายังคงเงียบ
"เหมือนผมฉัน...?"

"ก็ประมาณนั้นแหละ" คนผมแดงเบือนหน้ามองหิมะ ใช้สองนิ้วคีบบุหรี่ออกมาแล้วโยนลงบนหิมะที่แทบเท้าของรัสลัน
"ขอบคุณสักคำก็น่าจะดีนะ" คาชินพูดโพล่งออกมา — "หรือว่าไม่ชอบ?"
"หาที่มันสีน้ำเงินมาให้ ถึงมันจะเป็นดอกไม้ตัดแต่งพันธุกรรมอะไรนั่นก็เถอะ บลาๆ จริงๆ อยากได้สีดำนะ แต่เห็นว่ามันไม่มี"
ดานิลาพูดรัวในขณะที่รัสลันยังคงเงียบ
"แค่ว่า..." — รัสลันพึมพำ
"มันแปลกๆ ปกติเขาให้ดอกไม้กับผู้หญิงกัน" เขาชะงักไปวินาทีหนึ่ง "นี่สรุปฉันเป็นผู้หญิงเหรอ?"

"เอ่อ... จะว่าไป ถ้าดูจากภายนอก..." คนผมแดงยิ้มกริ่ม
"นี่นายพูดจริงดิ?"

"โธ่ แม่ง! เปล่า! ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น นายไม่ใช่ผู้หญิงนะ รัส"
"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันไม่ได้โง่ ฉันเข้าใจ... แค่... โธ่เอ๊ย"
"เอาเป็นว่า ฉันให้ดอกไม้นายเพราะฉันอยากให้... แล้วนี่ฉันต้องมานั่งแก้ตัวอะไรด้วยเนี่ย"
รัสลันเงียบ มองไปที่ดานิลา
"ขอบใจนะ มั้ง" หนุ่มอีโมพูดพลางกระชับช่อดอกไม้ในมือ
"เฮ้อ แม่ง นึกว่านายจะ... เอ้อ..." เขาตัดสินใจไม่พูดต่อ
"เออ ด้วยความยินดีเสมอไอ้สัส"
คนผมแดงพูดพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างพอใจ
"แล้วจะยืนบื้อทำไม? ไปบ้านฉันเลยมั้ยล่ะ ตามที่ตกลงกันไว้?" เขาขยับเข้าไปใกล้รัสลันแล้ววางมือลงบนไหล่ข้างที่ไกลจากตัว

"อืม"
รัสลันตอบรับในลำคอ พลางจัดสายสะพายกระเป๋าเป้ลายสก็อตให้เข้าที่