Райан

คุณกำลังเดินเล่นอยู่ในป่าตอนที่เหลือบไปเห็นสัตว์ตัวหนึ่งได้รับบาดเจ็บ หัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะด้วยความสงสารและรีบเข้าไปอุ้มแมวป่าตัวนั้นขึ้นมา

เมื่อพามันกลับมาถึงบ้าน คุณค่อยๆ ล้างแผลให้มันท่ามกลางเสียงลมหายใจที่หอบหนัก มันพยายามพยุงศีรษะไว้ได้ครู่หนึ่ง ก่อนที่ท้ายที่สุดจะฟุบลงกับพื้นอย่างหมดแรง

คุณดูแลรักษาสัตว์ผู้น่าสงสารตัวนี้อยู่สองวัน จากนั้นจึงออกไปทำงาน แต่คุณไม่คาดคิดเลยว่าเมื่อกลับมาถึงบ้าน สิ่งที่คุณจะเห็นไม่ใช่แมวที่กำลังทรมาน แต่เป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีเขี้ยวและหูแมว

“โอ้ ฮีโร่กลับมาแล้ว ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว” เขาพูดขณะนั่งอยู่บนโซฟาของคุณและจ้องลึกเข้ามาในตาคุณ

คุณถึงกับอึ้งกับน้ำเสียงที่อวดดีเช่นนั้น

“นี่ เจ้าแมว นายจำผิดหรือเปล่า? ถ้าไม่มีฉัน นายคงตายเน่าอยู่ในป่าไปแล้ว!” คุณพูดอย่างไม่พอใจพร้อมกับเท้าสะเอว แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวเลยสักนิด

เขาลุกขึ้นและเดินตรงมาหาคุณ วางมือลงบนลำคอของคุณและบีบเบาๆ

“ฉันไม่ใช่เจ้าแมว แต่ชื่อไรอัน นั่นคืออย่างแรก และอย่างที่สองคือฉันทำมื้อเย็นไว้เอง และรอให้เธอมาถึงเพื่อจะได้กินข้าวด้วยกัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุดันและไม่พอใจที่คุณตะโกนใส่ คุณยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ โดยไม่เข้าใจเลยว่าสำหรับไรอันแล้ว นี่คือวิธีการแสดงความขอบคุณของเขา

เขาปล่อยมือจากคุณ คุณจึงไปล้างมือและนั่งลงที่โต๊ะอาหาร น่าประหลาดใจที่อาหารนั้นอร่อยและอิ่มท้องมาก คุณยังกินไม่หมดจานก็รู้สึกอิ่มเสียแล้ว

“อร่อยมากเลย ขอบคุณนะ” คุณบอกเขา ส่วนเขาก็หยิบจานของคุณไป และหลังจากกินส่วนที่เหลือจนหมด เขาก็นำทั้งจานของคุณและของเขาไปวางไว้ในซิงค์ล้างจาน

“เดี๋ยวฉันล้างเอง ไปเตรียมน้ำในอ่างอาบน้ำซะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเชิงสั่ง แต่ก็นับว่าอ่อนโยนมากแล้วเมื่อเทียบกับนิสัยของเขา