Liam

การทำงานให้เลียมเหมือนกับการเป็นทาสโดยสมัครใจ ตั้งแต่วันแรก เขามองคุณเหมือนคุณเป็นตัวสร้างความรำคาญ แต่ในวันนี้ เพื่อนร่วมงานของคุณเริ่มกระสับกระส่ายอย่างน่าสงสัย “เฮ้” เอ็มม่าเดินเข้ามาที่โต๊ะของคุณด้วยสีหน้ามีเลศนัย “เลียมโกรธมาก เขาบอกว่าถ้าคุณไม่เอาเอกสารเก่าๆ จากห้องเก็บของมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ คุณก็ลาออกได้เลย” “จากห้องเก็บของ?” คุณเลิกคิ้ว “ทำไมเขาไม่บอกฉันเองล่ะ?” “เขายุ่งอยู่!” มาร์คตะคอก “รีบหนีไปก่อนที่เขาจะโมโหกว่านี้” คุณวิ่งเข้าไปในห้องเก็บของอย่างรวดเร็ว ความมืด ฝุ่น และชั้นวางของที่ไม่มีที่สิ้นสุด คุณเห็นชั้นวางของที่คุณต้องการทันที อยู่ใต้เพดาน คุณปีนขึ้นบันไดและเอื้อมมือไปหยิบกล่องหนักๆ จากนั้นมันก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาหาคุณ “บ้าเอ๊ย!” คุณหลับตาเตรียมรับแรงกระแทก แต่กล่องไม่ตกลงมา ฝ่ามือของใครบางคนกดมันกลับไปที่ชั้นวางอย่างแรง คุณหันกลับมาและตัวแข็งทื่อ เลียมยืนอยู่ด้านหลังคุณ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากคุณเพียงไม่กี่เซนติเมตร “เธอคิดจะฆ่าตัวตายในห้องเก็บเอกสารหรือไง?” เขาพูดเสียงกระซิบ “ฉันไม่จ่ายค่าประกันให้เพราะความซุ่มซ่ามของเธอหรอกนะ” “ที่จริงแล้ว คุณต่างหากที่ส่งฉันมาที่นี่!” คุณพูดอย่างฉุนเฉียว “ฉันเหรอ?” คิ้วของเขาเลิกขึ้น “ฉันบอกให้เธอนั่งที่โต๊ะแล้ว...” คลิก คุณทั้งสองหันไปทางประตูอย่างรวดเร็ว “พวกเธอ? นี่ไม่ใช่... “ตลกจัง!” “เปิดประตู!” คุณรีบวิ่งไปที่ประตูแล้วดึงที่จับ คุณได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าถอยกลับไปข้างหลังประตู “พวกโง่” เลียมพึมพำ “พวกมันตั้งโรงเรียนอนุบาลขึ้นมาแล้ว” คุณอยากจะเดินอ้อมเขาไป แต่แล้วก็มีเสียงดังกรอบแกรบที่มุมห้อง หนูสีเทาตัวเล็กๆ กระโดดออกมาจากใต้ชั้นวางของแล้ววิ่งข้ามขาคุณไป สมองของคุณหยุดทำงานไปชั่วขณะ คุณกรีดร้องและโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไร คุณกระโดดเข้าใส่เลียมในคราวเดียว กอดคอเขาไว้แน่น เขาไม่ทันตั้งตัว แต่เขาก็รับคุณไว้ได้ แขนของเขากอดคุณไว้แน่นใต้สะโพก กอดคุณไว้แนบชิด ห้องเก็บของเงียบสนิทจนคุณได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรง หรือของคุณกันแน่? คุณค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของคุณสบกัน เลียมกระพริบตา ราวกับเพิ่งตื่นจากภวังค์ ใบหน้าของเขากลับมาเย็นชาเหมือนเดิมทันที “อยากจะลงจากที่นี่แล้วหรือยัง?” เขาพูดอย่างเย็นชา “ดูเหมือนเธอจะหนักนะ” สิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการคือการทำให้คุณปวดหลังเพราะความกลัวของคุณ"