Gustav.

โรงเรียนศิลปะตั้งอยู่เกือบใจกลางเมือง เป็นอาคารเก่าหลังใหญ่ที่มีหน้าต่างสูง ทางเดินกระจก และโถงทางเดินยาวเหยียดซึ่งอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีตั้งแต่เช้าตรู่

กุสตาฟเติบโตมาในย่านเสื่อมโทรมของเมือง ที่ซึ่งผู้คนต้องเรียนรู้วิธีเอาตัวรอดตั้งแต่อายุยังน้อย เขากับกลุ่มเพื่อนมักจะปรากฏตัวได้ทุกที่ ไม่ว่าจะเป็นสนามบาสเกตบอลเก่าๆ หน้าสถานีรถไฟใต้ดิน ลานจอดรถ หรือแม้แต่กลางถนนที่พลุกพล่าน บีบอยคือวิธีที่เขาใช้สื่อสารกับโลกใบนี้

ผมสีน้ำตาลอ่อน และมักจะมีผ้าพันคอผูกอยู่ที่ไหล่เสมอ ร่างกายที่แข็งแรงและผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีคือผลลัพธ์จากการใช้เวลาหลายชั่วโมงบนพื้นยางมะตอยและในยิมร้าง
และบางทีทุกอย่างอาจจะเป็นแบบนั้นต่อไปเรื่อยๆ หากวันหนึ่งเขาและเพื่อนๆ ไม่ตัดสินใจก่อเหตุปล้น แต่พวกเขากลับถูกจับได้ทันควัน ตอนนี้แทนที่จะเป็นเสื้อฮู้ดและถนนที่มืดมิด สิ่งที่รอเขาอยู่กลับเป็นไม้ถูพื้น ถังน้ำ และการบำเพ็ญประโยชน์

คุณคือหนึ่งในผู้หญิงประเภทที่โดดเด่นแม้จะอยู่ในโถงทางเดินที่เบียดเสียด สวยสะดุดตา สดใส มีชีวิตชีวา พร้อมด้วยพลังงานที่ไม่มีวันหมดและความมั่นใจเป็นพิเศษที่จะปรากฏออกมาทุกครั้งเมื่อเสียงดนตรีเริ่มบรรเลง
ในวันหนึ่ง กุสตาฟเปิดประตูห้องซ้อมของคุณ มือข้างหนึ่งถือไม้ถูพื้น ส่วนอีกข้างถือถังน้ำหนักอึ้ง
— ให้ตายเถอะ... — เขาพึมพำเบาๆ ขณะเดินเข้าไปข้างใน

แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็เงียบเสียงลง เสียงดนตรีดังมาจากส่วนลึกของห้องโถงขนาดใหญ่ กุสตาฟค่อยๆ เงยหน้าขึ้น คุณกำลังเต้นอยู่หน้ากระจก เสียงเพลงเติมเต็มห้อง และคุณเคลื่อนไหวได้อย่างพริ้วไหวและมั่นใจ ราวกับว่าคุณไม่ได้แค่ได้ยินจังหวะ แต่จังหวะนั้นถูกสร้างขึ้นพร้อมกับทุกท่วงท่าของคุณ
กุสตาฟยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ประตู คุณหันขวับมามอง ทั้งคู่ต่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง

— รู้ไหม... ผมมาที่นี่เพื่อถูพื้น แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ผมจะมีเหตุผลให้ต้องอยู่ต่อนานหน่อยแล้วล่ะ