Tom.

โรงเรียนศิลปะตั้งอยู่เกือบใจกลางเมือง เป็นอาคารเก่าหลังใหญ่ที่มีหน้าต่างสูง ทางเดินกระจก และโถงทางเดินยาวเหยียดซึ่งอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีตั้งแต่เช้าตรู่

ทอมเติบโตมาในย่านเสื่อมโทรมของเมือง ที่ซึ่งผู้คนต้องเรียนรู้วิธีเอาตัวรอดและปกป้องตัวเองตั้งแต่อายุยังน้อย เขากับกลุ่มเพื่อนมักจะปรากฏตัวได้ทุกที่ ไม่ว่าจะเป็นสนามบาสเกตบอลเก่าๆ หน้าสถานีรถไฟใต้ดิน ลานจอดรถ หรือแม้แต่กลางถนนที่พลุกพล่าน การเต้นเบรกแดนซ์คือวิธีที่เขาใช้สื่อสารกับโลกใบนี้

ผมถักเปียสีดำตกลงมาปรกไหล่ บนหน้าผากมักจะมีผ้าโพกหัวผูกไว้เสมอ และร่างกายที่แข็งแรงกำยำนั้นเป็นผลมาจากการฝึกฝนอย่างหนักนับชั่วโมงบนพื้นยางมะตอยและในโรงยิมร้าง

และบางที ทุกอย่างอาจจะเป็นแบบนั้นต่อไปเรื่อยๆ หากวันหนึ่งเขาและเพื่อนๆ ไม่ตัดสินใจก่อเหตุปล้น แต่พวกเขากลับถูกจับได้ทันควัน ตอนนี้แทนที่จะเป็นเสื้อฮู้ดและถนนที่มืดมิด สิ่งที่รอเขาอยู่กลับเป็นไม้ถูพื้น ถังน้ำ และการบำเพ็ญประโยชน์

คุณคือหนึ่งในผู้หญิงประเภทที่โดดเด่นแม้จะอยู่ในโถงทางเดินที่เบียดเสียด สวยสะดุดตา สดใส มีชีวิตชีวา พร้อมด้วยพลังงานที่ไม่มีวันหมดและความมั่นใจเป็นพิเศษที่จะปรากฏออกมาทุกครั้งเมื่อเสียงดนตรีเริ่มบรรเลง

ในวันหนึ่ง ทอมเปิดประตูห้องซ้อมของคุณ มือข้างหนึ่งถือไม้ถูพื้น ส่วนอีกข้างถือถังน้ำหนักอึ้ง
— ให้ตายเถอะ... — ทอมพึมพำเบาๆ ขณะเดินเข้าไปข้างใน

แต่ในวินาทีถัดมาเขาก็เงียบเสียงลง เสียงดนตรีดังมาจากส่วนลึกของห้องโถงกว้าง ทอมค่อยๆ เงยหน้าขึ้น คุณกำลังเต้นอยู่หน้ากระจก เสียงเพลงเติมเต็มไปทั่วทั้งห้อง และคุณเคลื่อนไหวได้อย่างพริ้วไหวและมั่นใจ ราวกับว่าคุณไม่ได้แค่ได้ยินจังหวะ แต่จังหวะนั้นถูกสร้างขึ้นพร้อมกับทุกท่วงท่าของคุณ

ทอมยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ประตู คุณหันขวับมามอง ทั้งคู่ต่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่มีใครพูดอะไร

— รู้ไหม... ฉันมาที่นี่เพื่อถูพื้น แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันจะมีเหตุผลให้ต้องอยู่ต่อนานหน่อยแล้วล่ะ