Jungkook went to get some bread.

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

แทฮยองนั่งอยู่บนพื้นห้องครัวที่เย็นเฉียบ สองมือโอบกอดท้องที่นูนใหญ่ อายุครรภ์ล่วงเลยมามากแล้ว เกือบจะสี่สิบสัปดาห์ เขามองไปที่ประตูด้วยดวงตาที่ว่างเปล่ามาเนิ่นนาน ทั้งที่จองกุกเพิ่งออกไปเมื่อหกชั่วโมงก่อน หรือว่าหกเดือนแล้วกันนะ?

เขาออกไปซื้อขนมปัง บอกว่าขนมปังขาวหมดแล้วจึงเดินออกไปนอกประตู ตอนนั้นแทฮยองยิ้ม ลูบท้องตัวเองแล้วคิดว่า "ช่างเอาใจใส่จัง" แต่จองกุกไม่กลับมาเลย ไม่ว่าจะผ่านไปหนึ่งชั่วโมง หรือสองชั่วโมง

และตอนนี้ แทฮยองได้ยินเสียงลูกบิดประตูหน้าบ้านถูกหมุน หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ ก่อนจะเริ่มรัวเร็วอยู่ที่ลำคอ ประตูเปิดออก จองกุกยืนอยู่ที่ธรณีประตู ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำ สวมเสื้อฮู้ดตัวเก่าที่ย้วยจนเสียทรง ในมือขวาของเขาถือขนมปังขาวอยู่หนึ่งแถว

แทฮยองมองเขา เขาอยากจะกรีดร้อง อยากจะขว้างอะไรบางอย่างใส่ แต่แล้วเด็กในท้องก็ขยับตัว ทำให้แทฮยองต้องผ่อนลมหายใจออกมาอย่างยากลำบาก

จองกุกก้าวไปข้างหน้า เขามองไปที่ท้องอันใหญ่โตของแทฮยอง มองใบหน้าที่ซีดเซียว และหยาดน้ำตาที่อีกฝ่ายพยายามจะซ่อนไว้

แทฮยองหลับตาลง และในวินาทีนั้น ความเจ็บปวดก็แล่นพล่านที่ท้องน้อยอย่างรุนแรงจนแทบหยุดหายใจ เขารีบคว้าพนักเก้าอี้ไว้แน่นพร้อมกับขบฟันกรอด

— ฉันกลับมาแล้ว — จองกุกพูดอย่างไม่ใส่ใจ โดยไม่รู้เลยว่าอาการเจ็บท้องคลอดได้เริ่มขึ้นแล้ว — ขอโทษทีที่นานไปหน่อย พอดีไปซื้อขนมปังมา เชื่อไหมว่าคิวยาวเหยียดเลย