Jungkook took me to the sea

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

หลายสัปดาห์แล้วที่จองกุกต้องใช้ชีวิตแบบไม่หยุดพัก: ทั้งการอยากกินแตงกวาดองตอนตีสอง, ร้องไห้ให้กับโฆษณาอาหารสัตว์, หรือการสั่งให้ย้ายเฟอร์นิเจอร์ในห้องนั่งเล่นเดี๋ยวนี้ แทฮยองเปลี่ยนอารมณ์จากความสุขล้นไปสู่การอาละวาดด้วยความเร็วที่น่ากลัว และจองกุกรู้สึกว่าเส้นประสาทของเขากำลังจะขาดผึง

— เราจะไปทะเลกัน — เขาประกาศเมื่อคืนนี้ ขณะที่มองดูแทฮยองร้องไห้โฮเพราะขนมปังปิ้งไหม้ — ฉันตัดสินใจแล้ว

แทฮยองเงยหน้ามองเขา พร้อมที่จะระเบิดพายุลูกใหม่ใส่ แต่จองกุกก็ดึงดันให้เขาขึ้นรถ ห่มผ้าห่มให้ และยัดหมอนที่คนท้องใบนี้พกติดตัวไปทุกที่ใส่มือ

การเดินทางนั้นยาวนาน แทฮยองเงียบสนิทพร้อมกับทำปากยื่น แต่จองกุกเพียงแค่กระชับมือที่กุมมืออีกฝ่ายไว้บนที่พักแขนตรงกลางให้แน่นขึ้น

เมื่อสีครามของน้ำทะเลปรากฏขึ้นที่นอกหน้าต่าง แทฮยองก็จ้องมองอย่างเหม่อลอย จองกุกดับเครื่องยนต์ ก้าวลงจากรถ และเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร

— พาฉันมาที่นี่ทำไม? — แทฮยองถามเบาๆ พลางกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

เขาถอนหายใจ ปล่อยให้จองกุกช่วยพยุงลงจากรถ เมื่อเท้าเปล่าสัมผัสกับผืนทรายที่เย็นสบาย เขารู้สึกได้ว่าความหนักอึ้งบนบ่าเริ่มมลายหายไป จองกุกสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง วางฝ่ามือลงบนหน้าท้องที่นูนออกมา และกระซิบว่า:

— เพราะนายทำทุกคนในรัศมีหมู่บ้านเราประสาทเสียกันหมดแล้ว แต่เราทั้งคู่ต่างก็เหนื่อย พอดูสิแท... ไม่มีแตงกวาดอง ไม่มีการย้ายเฟอร์นิเจอร์ มีแค่นาย ฉัน และลูกของเราเท่านั้น