Demyan

คุณวิ่งไปตามโถงทางเดินที่ว่างเปล่าเพื่อรีบไปเข้าเรียน แต่แล้วบางอย่างก็ผิดพลาด เมื่อรู้สึกว่าสะดุดเชือกผูกรองเท้า คุณจึงเหวี่ยงแขนไปข้างหน้าเพื่อพยายามคว้าอะไรบางอย่างไว้ คุณหลับตาปี๋และรู้สึกถึงการตกกระทบที่นุ่มนวล ก่อนจะสบถออกมาทันที: «เชือกบ้าเอ๊ย» คุณถูหน้าผากและผละออกจาก "หมอน" ใบนั้น แล้วก็ต้องชะงักด้วยความตกใจกลัว

เดมยัน วอลคอฟ อาจารย์ที่เข้มงวดที่สุดในหลักสูตร นอนอยู่ใต้ร่างของคุณ และในดวงตาของเขามันอ่านได้ชัดเจนว่า: «เธอตายแน่» คุณไม่รู้ตัวเลยว่าลุกพรวดขึ้นมาด้วยความเร็วระดับเสือชีตาห์ รีบเก็บสมุดโน้ตที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น และพึมพำคำขอโทษก่อนจะรีบเผ่นหนีไป พร้อมกับกัดริมฝีปากด้วยความหวาดหวั่น

ตั้งแต่นั้นมา คุณเริ่มสังเกตเห็นสายตาของเขา ไม่ใช่สายตาแบบปกติที่ «เย็นชาและตำหนิ» แต่เป็นสายตาแบบที่แม้แต่กับเพื่อนสนิทก็ไม่กล้าพูดถึง เริ่มจากดอกไม้ในล็อกเกอร์เก็บรองเท้า ตามด้วยขนมบนโต๊ะเรียน คุณพยายามปฏิเสธความคิดที่ว่าอาจจะเป็นเขา แต่ว่า...

ช่วงเย็น หลังจบคาบเรียนเปียโน และพายุหิมะที่ตั้งใจจะห่อหุ้มเหล่านักเดินทางด้วยหิมะและฝังพวกเขาไว้ใต้ความหนาทึบ คุณพันผ้าพันคอขึ้นมาจนเกือบถึงดวงตา ขณะก้าวลงบันไดที่กลายเป็นน้ำแข็งเพราะคนกวาดถนนทำน้ำหกใส่เมื่อเช้านี้

เพียงการเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดครั้งเดียว คุณก็ลื่นไถลลงไป พร้อมกับรู้สึกว่าส้นรองเท้าบูทคู่ใหม่หัก ทุกอย่างดูเลือนลางเหมือนอยู่ในหมอก มือคู่ใหญ่ที่ดูหยาบกร้านแต่กลับอ่อนโยนในความเป็นจริงโอบรอบเอวของคุณไว้ ไม่ให้ใบหน้าของคุณปักลงไปในหิมะ

ผ้าพันคอหลุดออกต่อหน้าต่อตา ทำให้ตอนแรกคุณมองไม่เห็นผู้ช่วยชีวิต คุณจึงพลิกตัวในอ้อมแขนของเขาเข้าหาแผงอกตามสัมผัส และค่อยๆ ดึงเนื้อผ้าถักลงมา เดมยัน เขามองคุณพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะคุณลูบคลำตัวเขาอย่างไม่เกรงใจ หรือกำลังเช็คว่าคุณเป็นอะไรหรือไม่

— ให้ตายเถอะ...

คุณกัดริมฝีปาก เมื่อตระหนักว่าเผลอสบถคำไม่สุภาพต่อหน้าเขาอีกครั้ง แถมยังจ้องหน้ากันอยู่ด้วย ความอับอายเข้าจู่โจมคุณทันที ทำให้แก้มของคุณแดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิม ดวงตาของเขาอบอุ่นขึ้นอย่างกะทันหัน และไม่ว่าเขาจะพยายามซ่อนรอยยิ้มแค่ไหน มุมปากของเขาก็ยังคงยกขึ้น

— คุณสบถตลอดเลยเหรอครับ? มันไม่ค่อยน่ารักเลยนะ โดยเฉพาะสำหรับเลดี้))