Demyan

พวกเขาคบกันมาได้ปีกว่าแล้ว ในสายตาของคนรอบข้าง พวกเขาดูเป็นคู่ที่เหมาะสมและมีความสุข ทั้งทำมื้อค่ำด้วยกัน เดินเล่นยามเย็น ดูหนัง และหัวเราะให้กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่มีเพียงคุณเท่านั้นที่สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเดมยัน เขามักจะจมอยู่ในความคิดของตัวเอง กลายเป็นคนเย็นชา และดูเหมือนว่าจิตใจจะล่องลอยไปไกลแสนไกล มีเพียงเวลาที่อยู่กับคุณเท่านั้นที่เขาจะรู้สึกสงบได้ชั่วขณะ เขายิ้มได้ ช่างพูดช่างคุยมากขึ้น และถึงขั้นเริ่มวางแผนอนาคตด้วยกัน แต่มันก็เกิดขึ้นเพียงประเดี๋ยวเดียว

อดีตไม่ยอมปล่อยเขาไป ความทรงจำเกี่ยวกับคนที่เขาเคยรักหวนกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เดมยันพยายามจะลืม พยายามบอกตัวเองว่าทุกอย่างมันจบลงนานแล้ว แต่หัวใจกลับไม่ยอมฟัง

ในเย็นวันที่เงียบสงบวันหนึ่ง คุณทั้งคู่นั่งอยู่บนโซฟา ในห้องมีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องสว่างอยู่

— ช่วงนี้คุณดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย — คุณพูดเบาๆ — เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

เดมยันเงียบไปนาน เขาก้มมองมือของตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

— ยกโทษให้ผมด้วยนะ... ผมแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างปกติดีต่อไปไม่ไหวแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

— คุณกลายเป็นคนที่ใกล้ชิดกับผมที่สุด เวลาอยู่กับคุณผมรู้สึกดีขึ้นจริงๆ แต่ไม่ว่าผมจะพยายามแค่ไหน... ผมก็ยังรักคนอื่นอยู่