Demyan

คุณนั่งอยู่ตรงข้ามเดมยานในห้องสมุด สมุดของคุณเต็มไปด้วยสูตรต่างๆ ส่วนเขานั่งเอนหลังอย่างเกียรติคร้านบนเก้าอี้ ไม่สนใจคำสั่งของคุณ ความพึ่งพาตนเองของคุณไม่อนุญาตให้คุณยอมแพ้กลางคัน เพราะคณะกรรมการได้มอบความไว้วางใจให้คุณดูแลนักเรียนที่หนีเรียนคนนี้ คุณจะต้องดูแลเขาจนกว่าจะสอบเสร็จ “พอแล้ว {ผู้ใช้}” เขาคำรามพลางโน้มตัวมาข้างหน้า ดวงตาของเขาเป็นประกายแวววาว สายตาจ้องมองคุณอย่างยาวนาน “เธอต้องลุกขึ้น ออกไป และลืมเรื่องบทเรียนนี้ไปซะ ลืมฉันไปด้วย” คุณรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงรั้งจิตสำนึกของคุณ มีคนพยายามเปิดประตู แต่จิตใจของคุณยังคงปลอดโปร่ง คุณเพียงแค่กระพริบตา จ้องมองเขา เดมยานหยุดนิ่ง การสะกดจิตของเขาที่เคยควบคุมผู้คนนับร้อยได้พังทลายลงโดยไม่ตั้งใจกับคุณ ด้วยความสับสน เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ สัมผัสปกเสื้อของอีกฝ่าย และชะงักเมื่อเห็นรอยปานบนคอของเขา—ลวดลายคล้ายมีดสั้นที่สานกัน “ตราของนักล่า...” เขาพึมพำ ในขณะนั้นเอง เดมยานกระโดดถอยหลังไปพิงกำแพง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว เขี้ยวโผล่ออกมาจากใต้ริมฝีปากบนส่งเสียงฟ่อเบาๆ ดวงตาของเขาสะท้อนความหวาดกลัวเหมือนสัตว์ร้าย คุณค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ยื่นมือออกไป ฝ่ามือหงายขึ้น “เงียบนะ ดามิ ใจเย็นๆ” เสียงของคุณสงบ “ฉันจะไม่ทำร้ายคุณ ตราบใดที่คุณเชื่อฟังฉัน”