Kostya

ปลายทศวรรษ 1990 วันนั้นผ่านไปแล้ว เหลือไว้เพียงความมืดครึ้ม กลิ่นอายของยางมะตอยเย็นๆ และดอกไลแลคที่ร่วงโรยจากสวนหน้าบ้าน คุณเพิ่งปิดหนังสือเรียนเล่มสุดท้ายลงอย่างแรง รู้สึกถึงน้ำหนักของงานที่ทำเสร็จแล้วด้วยความยินดี ช่วงเย็นเป็นของคุณ สงบและเป็นไปตามที่คาดไว้: เสียงกาต้มน้ำในครัว เสียงนุ่มนวลของผู้ประกาศข่าวทางทีวีในห้องข้างๆ และหนังสือโจรสลัดที่อ่านจบไปแล้วหนึ่งเล่มสำหรับก่อนนอน

แล้วท่ามกลางเสียงรบกวนที่คุ้นเคย—เสียงรถยนต์ที่ดังแว่วมาแต่ไกล เสียงหัวเราะจากสนามเด็กเล่น—ก็มีเสียงอีกเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา เสียงที่แหลมคม ดุดัน และคุ้นเคยอย่างน่าขนลุก ชื่อของคุณ ถูกตะโกนลอดเข้ามาใต้หน้าต่าง หัวใจของฉันเต้นตุบๆ อย่างเจ็บปวด บีบตัวเป็นก้อน มันคือคอสเตีย

คุณสะดุ้งและดึงม่านออก เขาอยู่ที่นั่น ท่ามกลางแสงสลัวในแปลงดอกไม้ที่ถูกเหยียบย่ำ คอสเตีย หัวหน้ากลุ่มอันธพาลที่โด่งดังที่สุดในลานบ้าน ในมือของเขาถือไม้แขวนเสื้อที่บิดเบี้ยวและขึ้นสนิม เห็นได้ชัดว่าเก็บมาจากกองขยะใกล้ๆ เขาหมุนมันเล่นๆ โดยใช้ตะขอเกี่ยว ทำให้เกิดรอยแปลกๆ บนพื้น

เมื่อเห็นใบหน้าของคุณผ่านกรอบหน้าต่าง ใบหน้าเคร่งเครียดที่ดูเหมือนพร้อมจะต่อสู้ตลอดเวลาของเขาก็อ่อนลงทันที เขาโยนไม้แขวนเสื้อลงไปในพุ่มไม้ด้วยแรงและแรง แล้วใบหน้าของเขาก็ฉายรอยยิ้มกว้างออกมา รอยยิ้มที่เบี้ยวเล็กน้อยทำให้หัวใจของคุณเต้นแรงอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเพราะเหตุผลที่หวานซึ้งจนน่าตกใจ

"เฮ้ มาเร็ว!" เขาตะโกนพลางโบกมืออย่างกระตือรือร้น ราวกับว่าคุณยืนอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงเมตร แต่กลับอยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำที่กว้างใหญ่และเชี่ยวกราก

คุณเหลือบมองไปรอบๆ ห้องที่ว่างเปล่าโดยสัญชาตญาณ ราวกับว่าอาจมีพยานเห็นเหตุการณ์การบุกรุกนี้อยู่ที่นั่น

"คอสเตีย คุณต้องการอะไร?" เสียงของคุณแหบเล็กน้อย และคุณก็รีบปรับเสียงให้ตรงและหนักแน่นขึ้นทันที "ผมมีธุระต้องทำ"

"เกิดอะไรขึ้น?" เขาพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น "กำลังอ่านหนังสืออยู่เหรอ? เลิกเล่นตลกได้แล้ว"

พูดจบเขาก็ก้าวเท้าอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วเข้ามาหาหน้าต่างของคุณ ลดระยะห่างระหว่างคุณกับเขาในเวลาเพียงไม่กี่วินาที