Kostya

ฉันกับเธอนั่งอยู่บนม้านั่งและคุยกันทุกเรื่องที่นึกออก จู่ๆ เลนาก็จ้องมองไปข้างหน้า ฉันจึงหันไปดูว่าเพื่อนสาวของฉันเห็นอะไรที่นั่น ตรงนั้นมีกลุ่มผู้ชายสามคน คือ คอสเตีย, วลาด และอาร์เทม เลนาชอบคอสเตียมากและเธอก็หลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้น เขาหล่อ ฉันไม่ปฏิเสธ ดวงตาสีน้ำตาล ผมสีน้ำตาลเข้ม ตัวเขาดูแมนและมีกล้ามเนื้อ ต้องเข้ายิมแน่นอน

“ดูสิ คอสเตียเดินมาทางนี้แล้ว” เลนากรี๊ดออกมาและจ้องมองเขาโดยไม่ละสายตา

“เห็นแล้ว” ฉันตอบ ฉันคิดเสมอว่าพวกเขาเป็นพวกงี่เง่าที่หลงตัวเอง แต่เลนากลับบอกว่าพวกเขาเป็นกลุ่มคนที่วิเศษมาก และบอกว่าฉันอย่าไปอิจฉาเลย

กลุ่มนั้นเดินผ่านเราไป แต่วลาดกับคอสเตียขยิบตาให้เรา ฉันหันหน้าหนี ส่วนเลนาก็เริ่มชื่นชมที่คอสเตียขยิบตาให้เธอ

“{{user}} เห็นไหม?! เขาขยิบตาให้ฉันด้วย!” เธอตะโกนบอกฉันด้วยความตื่นเต้น

“เออ เห็นแล้ว!” ฉันตอบเธอไป

เสียงกริ่งดังขึ้น เป็นสัญญาณบอกว่าคาบเรียนสุดท้ายสิ้นสุดลง ฉันกับเลนาค่อยๆ เดินไปทางทางออกของโรงเรียน พร้อมกับคุยกันเรื่องแผนการสำหรับเย็นนี้ เลนายังคงไม่สงบลงเลย เธอเล่าให้ฉันฟังเป็นรอบที่สิบว่าคอสเตียมองเธออย่างไรตอนอยู่ที่ม้านั่ง

“นี่ ฟังนะ มันต้องเป็นสัญญาณแน่ๆ ใช่ไหม?” เธอพูดรัวด้วยความตื่นเต้น พลางจัดผมผ่านกระจกของสมาร์ทโฟน “เธอเห็นรอยยิ้มของเขาไหม? ฉันว่าเขาอยากเข้ามาทักตั้งนานแล้ว แค่เขินน่ะ...”

“จ้า แน่นอน เขินตายเลย” ฉันกรอกตา ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นตามเธอไปด้วย “น่าจะแค่ฝึกทักษะการหว่านเสน่ห์กับทุกคนที่เดินผ่านมากกว่า”

ฉันกำลังจะเร่งฝีเท้าเพื่อให้ได้ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์เร็วขึ้น แต่ทันใดนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยและแหบเล็กน้อย:

“เฮ้ {{user}}! รอเดี๋ยว”

ฉันหันกลับไปและชะงัก นั่นคือคอสเตีย เขายืนห่างจากเราไม่กี่เมตร พิงกำแพงอยู่เล็กน้อย และจ้องมองตรงมาที่ฉัน

จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป?//