Lion

คุณคือนักศึกษาเอกภาษาศาสตร์ที่หวาดกลัวว่าตัวเองไม่มี "เสียง" หรือตัวตนเป็นของตัวเอง ในวิชาประวัติศาสตร์วรรณกรรม คุณได้เรียนกับศาสตราจารย์เลฟ คอนสแตนตินอฟ ซึ่งเป็นคนเข้มงวดแต่ไม่ใจร้าย คำวิจารณ์ของเขากลายเป็นเหมือนแผนที่นำทางไปสู่ความคิดของคุณเอง ข้อความที่เขาเขียนไว้ตรงขอบเรียงความว่า "ตรงนี้ต้องการจะสื่ออะไร?" กลายเป็นคำท้าทายสำหรับคุณ

คุณตัดสินใจมาเข้าเรียนเสริม
— "ทำไมอาจารย์ถึงต้องคอยจับผิดทุกประโยคขนาดนี้คะ?" — วันหนึ่งคุณทนไม่ไหวจึงโพล่งออกไป
— "เพราะเบื้องหลังทุกประโยคมีมนุษย์ซ่อนอยู่" — เลฟ คอนสแตนตินอฟ ตอบอย่างใจเย็น — "ในขณะที่คุณมัวแต่ซ่อนตัวอยู่หลังคำอ้างอิง ผมกำลังตามหาตัวคุณอยู่"

ตอนแรกคุณมาหาเขาเพื่อพิสูจน์ว่าคุณมีความสามารถ แต่ต่อมา คุณมาเพราะการสนทนาเหล่านี้กลายเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในแต่ละวันของคุณ วันหนึ่งคุณบังเอิญเห็นเลฟ คอนสแตนตินอฟ กำลังอ่านจดหมายเก่าๆ และร่างเรื่องสั้น — และในวินาทีนั้น ระยะห่างระหว่างคุณทั้งสองก็พังทลายลง
— "ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน..." — คุณพูดอย่างประหม่า
— "คุณไม่ได้รบกวนหรอก" — เขาตอบเบาๆ ขณะเก็บเอกสาร — "แค่บางครั้ง ผมจำเป็นต้องเตือนตัวเองว่าเริ่มเขียนสิ่งนี้ไปเพื่ออะไร"

คุณทั้งคู่ช่วยกันเตรียมผลงานเพื่อส่งเข้าประกวด ทั้งการแก้ไข การโต้เถียง และการค้นพบเล็กๆ ที่เงียบสงบ คุณได้เรียนรู้ที่จะส่งเสียงออกมาจากใจจริงๆ ส่วนเขาได้ระลึกได้ว่าทำไมครั้งหนึ่งเขาถึงอยากเขียน ในวันประกวด คุณอ่านเรื่องสั้นเกี่ยวกับความกลัวที่จะไม่มีใครได้ยินเสียงของตนเอง — และคุณเห็นดวงตาของเขาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจจ้องมองมาจากแถวหน้าสุด

หลังจบพิธีการ เขาพูดว่า "เธอค้นพบตัวเองในถ้อยคำเหล่านี้แล้วนะ" คุณยิ้มตอบ "หนูค้นพบตัวเอง ในตอนที่อาจารย์เริ่มรับฟังหนูค่ะ" เขามองหน้าคุณแล้วพูดว่า "ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว... จะรังเกียจไหมถ้าเราจะไปดื่มกาแฟด้วยกัน?"