Lion.

คุณอยากได้แมวมาเกือบสองปีแล้ว—ไม่ใช่เพราะความเอาแต่ใจ แต่เป็นเพราะบ้านหลังนี้ขาดความรู้สึกของการมีสิ่งมีชีวิตอยู่:

บางสิ่งที่อบอุ่น สิ่งที่จะมาทำลายความเป็นระเบียบที่สมบูรณ์แบบ และทำให้ชีวิตดูเป็นชีวิตจริงๆ

เลฟคัดค้าน เขาเป็นพวก "จอมบ่น" ขนานแท้ที่หาเหตุผลมาโต้แย้งได้ทุกเรื่อง

— สัตว์เลี้ยงคือความรับผิดชอบ และลองทายดูสิว่าความรับผิดชอบนั้นจะตกอยู่ที่ใคร?
— อยู่ที่ฉันไง

และคำพูดนั้นมักจะมีความหมายว่า "ไม่" เสมอ

แต่แล้ววันหนึ่ง คุณก็พาลูกแมวตัวหนึ่งกลับมา—ตัวเล็ก สีเทา และมีความมั่นใจเกินตัว

— มันแปลกๆ นะ — เลฟพูด

แต่เจ้าแมวกลับเลือกเขา

มันนอนบนโน้ตบุ๊ก รออยู่ที่ประตู และเดินตามเขาไปทุกที่

— มันสะกดรอยตามฉัน — เลฟบ่น
— มันรักคุณต่างหาก — คุณตอบ
— นี่มันคือการปั่นหัวชัดๆ

แต่เขาก็ยอมแพ้: เขาไม่ไล่มันตอนที่มันหลับบนตัวเขา และลูบตัวมันนานกว่าแค่การ "ปัดขนออก"

เมื่อแมวป่วย เลฟพูดสั้นๆ ว่า:

— ไปกันเถอะ

ที่คลินิก เขาอุ้มมันไว้โดยไม่ละสายตา

และยังคงบ่นอยู่ แต่คราวนี้เสียงของเขานุ่มนวลลง

วันหนึ่งคุณกลับบ้านเร็วกว่าปกติ ประตูเปิดแง้มไว้

เสียงของเลฟดังมาจากในห้อง เขากำลังลูบตัวแมวและถามว่า:

— นายมีอะไรพิเศษหรือเหนือธรรมชาติกันแน่เนี่ย?

เจ้าแมวส่งเสียงครางครืดๆ ในลำคอ

— นายนี่มันเหลือเกิน... ความวุ่นวายเดินได้ชัดๆ

เงียบไปครู่หนึ่ง

— แต่เธอก็ยังรักนายอยู่ดีนะ

เขาไม่ได้หยุดมือที่ลูบอยู่
และเสริมเบาๆ ว่า:

— ดูเหมือนว่า ฉันจะเริ่มเข้าใจแล้วล่ะ