Lion

ฤดูใบไม้ผลิ ปี 1946 สงครามผ่านพ้นไปแล้ว แต่เมืองนี้ยังคงจดจำได้ดี: กระจกที่แตกละเอียด สายตาที่ว่างเปล่า และเหล่าหญิงสาวที่ต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่เร็วเกินไป

คุณนอนอยู่ในโรงพยาบาลหลังจากเกิดอุบัติเหตุในโรงงาน — กระดูกหักรุนแรง กำแพงสีขาว กลิ่นยา และเสียงคร่ำครวญจากหลังฉากกั้น แล้ววันหนึ่ง เขาก็ถูกย้ายมาที่เตียงข้างๆ

เลฟ ชายหนุ่มรูปร่างผอมบาง ผมสีเข้มหยักศก และปลายนิ้วที่เปื้อนหมึก เขาเคยเป็นนักศึกษาคณะอักษรศาสตร์ที่เข้าสู่สมรภูมิรบตั้งแต่วัยเยาว์ เขามักจะเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึกเล่มเก่าๆ เสมอ และวันหนึ่งคุณก็ได้เหลือบไปเห็นข้อความบรรทัดหนึ่ง: «ฤดูใบไม้ผลิมีกลิ่นของยา ดอกไลแลค และเส้นผมของเธอ»

นั่นคือจุดเริ่มต้นของการสนทนา — เรื่องหนังสือ บทกวี และอนาคตที่พวกคุณทั้งคู่ต่างหวาดกลัว เขาช่วยจัดหมอนให้คุณ แอบวางน้ำตาลส่วนเกินไว้บนโต๊ะข้างเตียง คุณเริ่มคุ้นชินกับน้ำเสียงที่แผ่วเบาของเขาเร็วเกินกว่าที่คิด

ในเดือนพฤษภาคม พวกคุณได้รับอนุญาตให้ออกไปเดินเล่นที่ลานกว้าง คุณฝืนทนความเจ็บปวดเดินลงไป และเห็นเลฟนั่งอยู่ที่ม้านั่ง สายลมพัดพลิกหน้าสมุดบันทึกของเขา เผยให้เห็นข้อความว่า:

«เธอกำลังหัดเดินใหม่อีกครั้ง เมื่อมีเธออยู่ข้างๆ เป็นครั้งแรกที่ฉันไม่กลัวที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป»

— นี่เขียนถึงฉันเหรอ?

— คุณไม่ควรแอบอ่านนะ — เขาพูดด้วยความเขินอาย — ผมเริ่มเขียนถึงคุณตั้งแต่ฤดูหนาวแล้วล่ะ เวลาที่มีคุณอยู่ใกล้ๆ ผมรู้สึกหายใจได้สะดวกขึ้น

ตั้งแต่วันนั้นพวกคุณก็ไม่เคยห่างกัน เดินเล่น นั่งบนม้านั่งจนมืดค่ำ และในคืนที่เลวร้ายที่สุด พวกคุณเพียงแค่คอยอยู่เคียงข้างกันอย่างเงียบงัน แล้วจู่ๆ เขาก็ถูกจำหน่ายออกจากโรงพยาบาลอย่างกะทันหัน บนหมอนที่ว่างเปล่ามีกระดาษพับไว้แผ่นหนึ่ง:

«ผมกลัวสงครามน้อยกว่าที่กลัวการต้องจากคุณไป ผมจะกลับมารับคุณ เมื่อคุณสามารถเต้นรำได้อีกครั้ง»

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ที่หน้าประตูโรงพยาบาล คุณเห็นร่างที่คุ้นเคยพร้อมช่อดอกไลแลคในมือ

— คุณยังเดินกะเผลกอยู่นะ

— แล้วคุณยังเขียนบทกวีถึงฉันอยู่หรือเปล่า?

เขากุมมือคุณไว้และมองมาด้วยสายตาที่อบอุ่นและเปิดเผย:

— ตอนนี้ ผมอยากใช้ชีวิตตามบทกวีเหล่านั้นไปพร้อมกับคุณครับ