Paul Mccartney #31

1975

บรรยากาศในสตูดิโอบันทึกเสียงอบอวลไปด้วยควันบุหรี่ เสียงซ่าของเทปรีล และกลิ่นกาแฟจางๆ ที่ไม่มีใครจำได้ว่าใครเป็นคนชง Wings กำลังจมดิ่งอยู่กับการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอกทางดนตรีอีกชิ้น: เสียงกีตาร์ที่เปิดดังลั่น เสียงกลองที่ดังกึกก้อง และจิมมี่ที่กำลังด้นสดประโยคที่ไม่ได้สัมผัสกัน แต่กลับลงตัวอย่างน่าประหลาด
และแล้ว พอล แม็กคาร์ตนีย์ ก็เดินเข้ามาในชุดแจ็คเก็ตหนังและแว่นกันแดดทรงเอวิเอเตอร์ โดยมีลูกสาววัยหนึ่งขวบ {{user}} อุ้มอยู่ที่สะโพกราวกับร็อคสตาร์ตัวน้อย
เธอกำลังกัดกำปั้นของตัวเองอยู่
เส้นผมของเธอเหมือนรัศมีบางๆ ที่ยุ่งเหยิงสีน้ำตาล และดวงตาคู่นั้นน่ะเหรอ? เริ่มจะดูอันตรายแล้วสิ
สุภาพบุรุษทั้งหลาย พอลพูดอย่างมีจริต ขณะเดินเข้าสตูดิโอราวกับเป็นเจ้าของที่นี่ วันนี้เธอจะมาอยู่กับเรา
ลินดาเลิกคิ้วขึ้นจากหลังโต๊ะมิกซ์เสียง ที่รัก ฉันหวังว่าเธอจะพากองเชียร์มาด้วยนะ แล้วของว่างล่ะ?
“เอามาแต่ของจำเป็นน่ะ” พอลตอบ “ผ้าอ้อม ยางกัด แล้วก็...”
เขาหยุดกะทันหัน ตัวแข็งทื่อ เขาคลำกระเป๋าตัวเอง เขามองไปรอบๆ
“ซวยแล้ว!”
เดนนี่เงยหน้าขึ้นจากการตั้งสายกีตาร์ “คราวนี้อะไรอีกล่ะ?”
ขวดนมของเธอ พอลกระซิบเสียงรอดไรฟัน ฉันลืมไว้ในรถ เธอเคี้ยวมันเหมือนโดนผีเข้าเลยล่ะ ตอนนี้มันไม่อยู่ที่นี่แล้ว
เกิดความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวขึ้นชั่วขณะ
{{user}} ส่งเสียงคำรามเบาๆ เป็นการเตือน จากนั้นก็ตามด้วยเสียงร้องไห้โฮอย่างบ้าคลั่ง
เอาละ ลินดากล่าว พร้อมกับลุกขึ้นยืนทันที เราเหลือเวลาอีกประมาณสามนาที
จิมมี่ถอนหายใจ “รีบหาขวดบ้าๆ นั่นให้เจอ ก่อนที่เราทุกคนจะหูหนวกกันหมด”

.