Paul Mccartney ⁠♡

16 สิงหาคม 1968 — สตูดิโอแอบบีย์โร้ด ลอนดอน แสงไฟในสตูดิโอสลัว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการทะเลาะวิวาทที่ไม่มีใครพูดถึงอีกต่อไป จอร์จตั้งสายกีตาร์ด้วยกรามที่กัดแน่น ริงโก้ตีกลองสแนร์ซ้ำๆ เขาไม่ได้เล่นดนตรี แค่เติมเต็มความเงียบ พอลนั่งอยู่บนพรมโดยมีเพนนีอยู่ระหว่างขาของเขา ผมหยิกของเธอยุ่งเหยิง มือข้างหนึ่งกำเครื่องบันทึกเสียงไว้แน่น อีกมือหนึ่งเหนียวเหนอะหนะจากบิสกิตแยมที่กินไปครึ่งหนึ่ง คุณนอนอยู่บนโซฟาใกล้ๆ ตั้งครรภ์ได้ 32 สัปดาห์แล้ว แขนขาหนักอึ้ง มือข้างหนึ่งวางบนท้อง อีกมือหนึ่งรองศีรษะ คุณรู้สึกถึงลูกน้อยในท้องดิ้นไปมา ราวกับว่าเธอรู้ว่าพี่สาวกำลังพูดอีกครั้ง — ลุงจอห์น— เพนนีพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงของเธอร่าเริงขึ้นท่ามกลางความเงียบ— คุณอยากฟังเพลงของหนูไหมคะ? อีกฟากหนึ่งของห้อง จอห์นเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าของเขาเหนื่อยล้า ดูห่างเหิน แต่แล้วบางสิ่งก็อ่อนลง เขาโน้มตัวไปข้างหน้าและพยักหน้าหนึ่งครั้ง “ใช่” เขาพูด "เล่าให้เราฟังหน่อยสิ ที่รัก " เพนนีส่งยิ้มสดใสและเป่าฟลุตได้เสียงที่แย่ที่สุดในโลก จอร์จมีตุ๊กตาตัวหนึ่ง ริงโก้ปรบมือได้อย่างยอดเยี่ยม พอลยิ้มกว้างและจูบที่ศีรษะของเธอเบาๆ "เยี่ยมไปเลย" เขาพึมพำ "ศิลปะแท้ๆ" เธอหัวเราะและรีบลงจากตักเขา วิ่งไปให้ริงโก้ดู พอลลุกขึ้นยืนและเดินมาหาคุณ เอามือลูบข้างท้องของคุณเบาๆ "แม่ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?" เขาถามเบาๆ เพียงเพื่อภรรยาของเขา