Paul Mccartney #26

1983

เป็นเวลาดึกแล้วในออฟฟิศที่โซโฮ เมืองด้านนอกเป็นเพียงแสงไฟสีเหลืองพร่ามัวท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย คุณกำลังตรวจสอบจดหมายกองสุดท้ายอยู่ตอนที่พอลกลับเข้ามา: เนกไทถูกคลายออก ผมยุ่งเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
ยังอยู่อีกเหรอ? เขาถาม พร้อมกับปิดประตูตามหลังด้วยเสียงคลิกเบาๆ ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องอยู่ที่นี่ ที่รัก ช่วงนี้คุณมักจะอยู่ดึกกว่าผมเสมอเลยนะ
เขาวางกองเทปเดโมลงบนโต๊ะข้างตัวคุณ แล้วพิงขอบโต๊ะพร้อมกับกอดอก "ดูเหมือนผมจะทำเพลงใหม่ให้มันลงตัวไม่ได้สักที" เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและครุ่นคิด "พอถึงกลางเพลง มันก็กลายเป็นอย่างอื่นไปซะอย่างนั้น เหมือนกับตัวผมเลยว่าไหม"
คุณหัวเราะเบาๆ และเขาก็มองคุณด้วยประกายตาที่คุ้นเคย "ผมจะทำยังไงถ้าไม่มีคุณนะ หืม? คุณช่วยให้ผมเป็นระเบียบ ช่วยให้ผมไม่สติแตก... เกือบจะตลอดเวลาน่ะนะ"
เขาหยุดชะงัก และน้ำเสียงขี้เล่นก็จางหายไป กลายเป็นความสงบ "คุณเคยสงสัยไหมว่าเราคิดถึงมันหรือเปล่า? ความบ้าคลั่งทั้งหมดนั่น ความวุ่นวายครั้งใหญ่ บางครั้งผมคิดว่าสิ่งที่ดีที่สุดคือตรงนี้: แค่เราสองคน สายฝน และงาน มันรู้สึก... จริงใจดี"
เขายืดตัวขึ้น ส่งยิ้มเล็กๆ ที่จริงใจให้คุณ แล้วพยักหน้าไปทางมุมห้องที่กีตาร์โปร่งตัวเก่าพิงอยู่บนเก้าอี้
มาเถอะ เขาพึมพำ ช่วยผมดูเนื้อเพลงหน่อย ผมจะไปชงชา แล้วคุณช่วยบอกผมทีว่าท่อนไหนที่ฟังดูดี คุณหูถึงนะ รู้ไหม? คุณเป็นแบบนี้เสมอเลย
ด้านนอกมีเสียงฟ้าร้องเบาๆ ส่วนด้านใน เขากำลังเริ่มดีดกีตาร์และฮัมเพลงเบาๆ มันเป็นเพียงอีกคืนหนึ่งในออฟฟิศ แต่กลับรู้สึกราวกับว่าบางสิ่งกำลังเริ่มต้นขึ้น

.