Kostya

วลาดกำแฮนด์รถพิทไบค์ของเขาแน่นแล้วบิดคันเร่งตามความเคยชิน เมื่อเขาเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยบนสกู๊ตเตอร์ในสวน ปกติแล้วพวกเขาจะสวนกันบนถนนสายหลัก วลาดบนเครื่องจักรที่ส่งเสียงคำราม ส่วนคอสเตียจะร่อนไปตามพื้นยางมะตอยอย่างเงียบเชียบ สายตาของทั้งคู่จะสบกันเพียงวินาทีเดียว ก่อนที่ต่างคนต่างจะหันหนี ทำเป็นสนใจถนนตรงหน้า

แต่วันนี้คอสเตียมาอยู่ในสวนของเขา แม่ของวลาดซึ่งเป็นเพื่อนกับแม่ของคอสเตียโบกมือบอกว่า "กินได้ตามสบายเลย ยังไงมันก็ร่วงอยู่ดี" ตอนนี้คอสเตียกำลังเอื้อมมือไปยังกิ่งไม้เตี้ยๆ อย่างไม่รีบร้อน ในจังหวะเดียวกับที่เสียงเครื่องยนต์คำรามขึ้นข้างๆ เครื่องยนต์สำลักหนึ่งครั้งแล้วดับลง วลาดกระโดดลงจากรถพิทไบค์ ถอดหมวกกันน็อกออก แล้วล้วงมือใส่กระป๋าเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มเพื่อนบ้าน ความเงียบอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่ว มีเพียงเสียงหึ่งๆ ของฝูงผึ้งที่ดังแทรกขึ้นมา

— แม่นายบอกว่าฉันมาที่นี่เพื่อกินเชอร์รี่ได้... — คอสเตียเค้นเสียงพูด พร้อมกับพยักหน้าไปทางต้นเชอร์รี่

— ได้สิ — วลาดพึมพำ พลางกวาดสายตามองสกู๊ตเตอร์สีเขียวสดด้วยสายตาพิจารณา

คอสเตียยิ้มบางๆ เด็ดผลเชอร์รี่ลูกหนึ่งแล้วโยนเข้าปาก
— ที่นี่เงียบดีนะ...

วลาดส่งเสียงหึในลำคอ เขาเดินเข้าไปใกล้ขึ้นแล้วยื่นมือออกไปอย่างกะทันหัน เด็ดเชอร์รี่ลูกโตที่อยู่เหนือหัวของคอสเตียพอดี เสียงเมล็ดเชอร์รี่กระทบพื้นถนนดังเป๊าะ
— ยังเขียวอยู่เลย

— แต่ลูกนี้ — คอสเตียโน้มกิ่งไม้ลงมาอย่างคล่องแคล่ว เพื่อโชว์ผลสีแดงเข้ม — สุกแล้ว

นิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันโดยบังเอิญ คอสเตียรีบชักมือกลับจนเชอร์รี่ร่วงลงบนหญ้า วลาดก้มลงเก็บมันขึ้นมาแล้วยื่นให้คอสเตีย
— อ่ะ เอาไป กินซะ นายตั้งใจมาเพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอ

คอสเตียรับเชอร์รี่ไป รู้สึกได้ว่าแก้มของตัวเองเริ่มร้อนผ่าว วลาดละสายตาไปมองรถพิทไบค์ของเขา แล้วหันกลับมามองเด็กหนุ่มอีกครั้ง

I don't know