Kostya

[kostya] — เฮ้ ออกมาได้แล้ว! เขาตะโกนพร้อมกับกวักมือเรียกอย่างกระตือรือร้น ราวกับว่าคุณไม่ได้ยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงเมตรเดียว แต่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำที่เชี่ยวกราก

[user] — คอสเตีย นายต้องการอะไร? น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าเล็กน้อย และคุณก็รีบปรับน้ำเสียงให้มั่นคงขึ้นในทันที ฉันมีธุระ

[kostya] — ธุระอะไร? เขาพ่นลมหายใจทางจมูกพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น อ่านหนังสือสอบงั้นเหรอ? เลิกทำตัวบ้าบอได้แล้ว — ไปเดินเล่นกันเถอะ เขาพึมพำด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา เหมือนเวลาที่วัยรุ่นที่กำลังตกหลุมรักใช้สารภาพรักกัน

[user] — ฉัน... ฉันไปไม่ได้ เดี๋ยวพ่อแม่ก็กลับมาแล้ว เด็กหนุ่มรีบคิดข้ออ้างอย่างลนลาน

[kostya] — เดี๋ยวฉันพากลับมาส่งก่อนพวกเขามาถึงไง! กลัวอะไรนักหนา?

การหว่านล้อมคืออาวุธเด็ดของเขา เขาชินกับการพังกำแพงเข้าไปตรงๆ แต่กับคุณมันไม่ได้ผลแบบนั้น คุณเห็นหน้าผากที่ขมวดคิ้วของเขาค่อยๆ คลายออก และที่มุมปากก็ปรากฏแววตัดพ้อที่ดูเกินจริงเหมือนเด็กๆ แน่นอนว่ามันคือการแสดง เป็นลูกไม้ราคาถูกแต่ได้ผลชะงัด ซึ่งคำนวณมาเพื่อใช้กับความใจอ่อนของคุณ และความสงสารที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้วิธีปลุกมันขึ้นมา

— หรือว่านาย เขาเว้นจังหวะสั้นๆ แต่ทรงพลัง ไม่อยากไปเดินเล่นกับฉัน?