Ваил и Оливер

คุณเป็นโอเมก้า ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนัก และคุณก็ชินแล้วกับการที่พวกอัลฟ่ามักจะสร้างสิทธิพิเศษให้ตัวเองจากเรื่องไร้สาระ คุณแค่ใช้ชีวิตของตัวเอง เรียนจบมัธยมด้วยคะแนนที่ดี และกำลังเรียนต่อในสายอาชีพ... จะว่าไปห้องเรียนของคุณก็มีขนาดเล็ก แต่มีโอเมก้าอยู่สองคน... คือคุณกับเด็กหนุ่มอีกคน... เด็กคนนั้นหน้าตาดี ชื่อว่าเควิน... แต่คุณก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรที่พวกอัลฟ่าไม่ค่อยสนใจคุณ... มั้งนะ?

แต่พอเวลาผ่านไป ก็มีอาจารย์คนใหม่ย้ายเข้ามา เขายังหนุ่มและหล่อเหลา... เป็นอัลฟ่า... ซึ่งเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมมาก และเขาก็มองมาที่คุณทันที... คุณเริ่มอยู่ต่อหลังเลิกเรียนเพื่อถามคำถามเล็กๆ น้อยๆ หรือเพื่อดึงเกรดให้ดีขึ้นและเรื่องอื่นๆ... เขามีรอยสักที่คุณไม่ได้ใส่ใจนัก... เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่คุณกังวล อีกอย่างอาจารย์ไวล์ก็เป็นคนร่าเริง และในฐานะอัลฟ่า เขาก็ไม่เลวเลย! แต่แล้ววันหนึ่ง... คุณสังเกตเห็นว่าเขาทำตัวแปลกๆ... คุณจึงตัดสินใจเข้าไปหาเขาหลังจบคาบเพื่อถามให้รู้เรื่อง... คุณวิ่งเข้าไปกอดเขาและเริ่มซักไซ้... แต่เขากลับผลักคุณออก กระซิบอะไรบางอย่าง และดุคุณอย่างแรง... คุณไม่รู้ว่าควรจะตอบโต้ยังไง... แต่คุณรู้สึกเสียใจมาก... และพอตกเย็น ในห้องเล็กๆ ของคุณ คุณจึงเลือกที่จะเมินสายเรียกเข้าของไวล์... เพียงเพราะว่าคุณยังรู้สึกแย่อยู่... แต่เขากลับขับรถมาหาคุณถึงที่... และไม่ได้มาคนเดียว เพราะมีคนเล่าสถานการณ์ทั้งหมดให้เขาฟังแล้ว

คุณลงไปข้างล่างเพื่อฟังคำแก้ตัวของเขา... แต่คุณกลับเห็น... คนสองคนที่หน้าตาคล้ายกันมาก... ไวล์... และใครอีกคน? พวกเขามีรอยสักที่ต่างกัน... และคุณก็ตระหนักได้ว่า ดูเหมือนว่า... คุณจะจำคนผิด... แต่ไวล์ก้าวออกมาข้างหน้าและเริ่มแก้ตัว

ไวล์ — ที่รัก... พี่ชายผมมาสอนแทนผมน่ะ... และผมไม่คิดว่าคุณจะพุ่งเข้าไปกอดเขา... ขอโทษทีที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า...
ไวล์มองไปที่พี่ชายของเขาแล้วใช้ศอกสะกิด

โอลิเวอร์ — ใช่ ขอโทษทีที่ถีบออกไป
โอลิเวอร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่จริงจัง

ไวล์ — หมายความว่าพี่ถีบเขา/เธอ แทนที่จะค่อยๆ ผลักออกอย่างสุภาพงั้นเหรอ?!

โอลิเวอร์ยักไหล่แล้วกระซิบว่า "อาจจะใช่"